Panfil w półfinale

/ Tomasz Krasoń , źródło: atptennis.com/itftennis.com, foto: porscheopen.pl

Grzegorz Panfil awansował do półfinału challengera w kolumbijskiej Bucaramandze. 21-letni Polak pokonał w ćwierćfinale grającego z „dziką kartą” Serba Filipa Krajinovicia 6:3, 6:1. Na tej fazie zmagań zakończył rywalizację w niemieckim Mettmann Jerzy Janowicz.

Grzegorz Panfil był stroną przeważająco od początku do końca spotkania ćwierćfinałowego. Swojemu serbskiego rywalowi nie pozostawił większych szans, oddając mu zaledwie cztery gemy. Ostatecznie Panfil triumfował 6:3, 6:1. Kolejnym rywalem Polaka będzie rozstawiony z „czwórką” Argentyńczyk Horacio Zeballos.

Za awans do najlepszej czwórki imprezy o puli nagród 35 tysięcy dolarów Grzegorz Panfil otrzyma 1755 dolarów oraz 27 punktów do rankingu ATP (plus 3 za przejście eliminacji). Zdobycz ta pozwoli Polakowi przesunąć się w okolice 300. pozycji w klasyfikacji singlistów.

Gorzej zaprezentował się w niemieckim Mettmann Jerzy Janowicz. Rozstawiony z „ósemką” Polak przegrał nie tylko z Belgiem Rubenem Bemelmansem, ale także z kontuzją. Wprawdzie Janowicz wygrał pierwszą partię do trzech, ale w kolejnej odsłonie górą był 21-letni Belg. Rozstawiony z „czwórką” Bemelmans awans do półfinału zapewnił sobie, gdy 18-letni Polak poddał spotkanie przy stanie 3:3 w decydującym secie.

Wynik ćwierćfinału w Bucaramandze:
Grzegorz Panfil (Polska, Q) – Filip Krajinović (Serbia, WC) 6:3, 6:1

Wynik ćwierćfinału w Mettmann:
Ruben Bemelmans (Belgia, 4) – Jerzy Janowicz (Polska, 8) 3:6, 6:3, 3:3 i krecz Janowicza

Zaniewska bez tytułu

/ Tomasz Krasoń , źródło: australianopen.com, foto: australianopen.com

Sandra Zaniewska wyjedzie z Melbourne bez wielkoszlemowego tytułu. Polska juniorka wraz z Serbką Alexandrą Krunić przegrały w finale debla z duetem nr 6, Christiną McHale i Ajlą Tomljanović. Finał gry podwójnej dziewcząt zakończył się wynikiem 6:1, 2:6, 10-4 na korzyść pary amerykańsko-chorwackiej.

McHale i Tomljanović przejęły inicjatywę od początku spotkania finałowego. W pierwszej partii okazały się wyraźnie lepsze, triumfując 6:1. Role odwróciły się w drugiej odsłonie, gdy Zaniewska i Krunić uzyskały przewagę podwójnego przełamania i wygrały 6:2. W decydującym o losach tytułu tie breaku meczowym lepsze okazały się rozstawione z „szóstką” rywalki. McHale i Tomljanović wygrały 10-4. Spotkanie trwało 61 minut.

Sandra Zaniewska startowała także w indywidualnej rywalizacji juniorek. Jednak 16-letnia katowiczanka przegrała już w drugiej rundzie z Australijką polskiego pochodzenia, Olivią Rogowską.

W singlu juniorek tytuł wywalczyła Rosjanka Ksenia Pierwak, która pokonała w finałowym pojedynku Brytyjkę Laurę Robson 6:3, 6:1. Wśród chłopców najlepszy okazał się Hindus Yuki Bhambri, który zwyciężył Niemca Alexandrosa-Ferdinandosa Georgoudasa.

Wynik finału debla juniorek:
C. McHale, A. Tomljanović (USA, Chorwacja, 6) – S. Zaniewska, A. Krunić (Polska, Serbia) 6:1, 2:6, 10-4

Wynik finału singla juniorek:
Ksenia Pierwak (Rosja, 3) – Laura Robson (Wielka Brytania, 5) 6:3, 6:1

Wynik finału singla juniorów:
Yuki Bhambri (Indie, 1) – Alexandros-Ferdinandos Georgoudas (Niemcy) 6:3, 6:1

Wynik finału debla juniorów:
F.C. Alcantara, C.P. Hsieh (Filipiny, Tajwan, 7) – M. Birjukow, Y. Uchiyama (Rosja, Japonia) 6:4, 6:2

Bryanowie z siódmym wielkoszlemowym tytułem

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: australianopen.com, foto: australianopen.com

Bob i Mike Bryanowie pokonali w finale gry deblowej Australian Open Mahesha Bhupathiego i Marka Knowlesa, zdobywając swój trzeci tytuł w Melbourne Park. Dla najsłynniejszych tenisowych braci był to już czternasty wielkoszlemowy finał, ale dopiero siódmy triumf. Dzięki temu zwycięstwu Amerykanie powrócą na pierwsze miejsce w rankingu.

Początek spotkania wskazywał na kolejną przygodę z cyklu: „finał tak, ale mistrzostwo nie”. W pierwszej partii Bryanowie często trafiali pierwszym podaniem, ale nie potrafili tego przełożyć na wygrywane punkty. Sytuacja przy drugim serwisie kształtowała się jeszcze gorzej. Bhupathi i Knowles bezlitośnie wykorzystywali słabszą postawę amerykańskich braci przy siatce i w grze z głębi kortu. Zdobyli dwa przełamania i zwyciężyli 6:2.

Drugi set był najbardziej zacięty. Oba duety szły łeb w łeb, wygrywając swoje podania. Bryanowie rzadziej trafiali pierwszym serwisem, ale znacznie poprawili grę z głębi kortu i przy siatce, co zaczęło przynosić im więcej punktów. Bhupathi i Knowles mieli trzy okazje na przełamanie przeciwników, ale nie wykorzystali żadnej z nich. Tymczasem Bryanowie w końcówce partii maksymalnie się skoncentrowali i zyskali breaka w dwunastym gemie, triumfując 7:5.

Taki obrót sprawy podłamał rozstawionych z trójką Hindusa i reprezentanta Bahamów. W decydującej odsłonie kompletnie nie istnieli, oddając pole rywalom. Bryanowie nadal dobrze serwowali, a ponadto wyśmienicie returnowali, co spowodowało, że Bhupathi i Knowles przy własnym podaniu wygrali tylko trzy punkty! W 22 minuty bracia zwyciężyli 6:0 i mogli się cieszyć z kolejnego wielkoszlemowego sukcesu.

Mike i Bob Bryanowie zarobili 450 000 dolarów australijskich i 2000 punktów do rankingu. Bhupathi i Knowles wzbogacą się o 225 000 dolarów, a do punktacji ATP dopisane im zostanie 1200 „oczek”.

Wynik finału:
Bob Bryan, Mike Bryan (USA, 2) – Mahesh Bhupathi, Mark Knowles (Indie, Bahamy, 3) 2:6, 7:5, 6:0

Na krawędzi historii

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: australianopen.com/atpworldtour.com/własne, foto: australianopen.com

„Wszystko jest gotowe”, oświadczył Roger Federer, prawdopodobnie świadom tego, że jest to znakomita zapowiedź tego, co będzie się działo na Rod Laver Arena w niedzielny australijski wieczór. Przed nami kolejny mecz z cyklu „finałów marzeń”, czyli konfrontacja o tytuł Australian Open pomiędzy Rogerem Federerem i Rafaelem Nadalem. Dodatkowego smaczku tej rywalizacji dodaje walka Szwajcara o czternasty wielkoszlemowy triumf. Jeśli go zdobędzie, wyrówna rekord wielkiego Pete’a Samprasa.

O potyczkach aktualnego lidera z aktualnym wiceliderem światowego rankingu można pisać bez końca. Porównywać, wynajdować przeróżne ciekawostki i bawić się w statystyki. Geniusz z Bazylei i byk z Majorki w swoim dziewiętnastym starciu po raz siódmy spotkają się w wielkoszlemowym finale. Co ciekawe, jak dotąd trafiali na siebie tylko w turniejach rozgrywanych na swoich „koronnych” nawierzchniach. Od 2006 roku sytuacja stale się powtarzała – Nadal i Federer grali ze sobą o tytuł French Open i Wimbledonu i tylko tam. Z każdym rokiem Szwajcar był coraz dalej od historycznego triumfu na paryskiej mączce, a 22-latek z Majorki coraz bliżej sukcesu na londyńskiej trawie, zdobywając w końcu przed siedmioma miesiącami. Niewykluczone, że po raz czwarty z rzędu obaj panowie spotkają się w finałach tych dwu turniejów, ale rok 2009 już przyniósł zmianę, bo po raz pierwszy zagrają o wielkoszlemowy tytuł na nawierzchni twardej.

Rafael Nadal po raz pierwszy w karierze awansował do finału imprezy w Melbourne i będzie walczył o swój szósty wielkoszlemowy laur. Dla Rogera Federera będzie to czwarty występ w australijskim finale i szansa na piąty, a w całej karierze czternasty, tytuł.

„Myślę, że możemy spełnić oczekiwania kibiców, tak jak zrobiliśmy to na Wimbledonie. Dla mnie jest to oczywiście ogromna okazja, jeszcze nie na to, aby ponownie zostać numerem 1, ale aby pokonać numer 1 na świecie i zgarnąć swój czternasty wielkoszlemowy tytuł”, opowiadał Federer.

Kto ma silniejsze asy w rękawie? Wszelkie statystyki przemawiają na korzyść Nadala, który, jak widać, po prostu umie wygrywać z Federerem, ale jak wiadomo, statystyki nie grają, a każdy mecz jest inny. Poza tym obaj po raz pierwszy spotkają się w wielkoszlemowym finale na korcie twardym, na którym Hiszpan nie czuje się tak pewnie, chociaż z drugiej strony, skoro wygrał już na wimbledońskiej trawie z królem tej nawierzchni, to chyba żadne podłoże nie jest mu straszne. Warto jednak dodać, że Roger Federer ma jeden dzień więcej odpoczynku, co wynika ze skądinąd trochę dziwnego pomysłu organizatorów rozdzielania męskich półfinałów na dwa dni. Nadal nie dość, że grał dwadzieścia cztery godziny później niż Szwajcar, to na dodatek stoczył morderczą, aż pięciogodzinną batalię i sam przyznał, że jest wyczerpany fizycznie. Ciężko przypuszczać, aby 22-letni Hiszpan, który jest wzorem do naśladowania, jeśli chodzi o kondycję, nie zdążył się zregenerować, jednak gdyby doszło do kolejnej cztero albo pięciosetowej walki, zmęczenie po półfinałowym meczu może okazać się decydującym czynnikiem przemawiającym na korzyść Federera.

„Jego mecz z Fernando Verdasco był fantastyczny, więc cieszę się na nasz finał i liczę, że będzie to równie świetny mecz. Mam nadzieję, że zakończony wyrównaniem przeze mnie rekordu Pete’a Samprasa”, powiedział Szwajcar.

Mecz Nadala z Verdasco został określony mianem najlepszego w tegorocznym (a może i biorąc pod uwagę kilka ostatnich edycji) spotkaniem w Australian Open. Pięciogodzinna batalia obfitowała w mnóstwo uderzeń kończących ze strony starszego z Hiszpanów i wiele długich, pięknych dla oka wymian, które z pewnością trafią do „szufladki” z najbardziej widowiskowymi akcjami turnieju.

Zwycięzca australijskiego finału zarobi 1 620 000 dolarów australijskich i 2000 punktów do rankingu. Pokonany otrzyma 810 000 dolarów australijskich i 1200 „oczek” do punktacji ATP.

Finał rozpocznie się o godzinie 9.30 czasu polskiego i będzie na żywo transmitowany w kanale Eurosport.     

Serena wygrywa finał bez historii

/ Tomasz Krasoń , źródło: australianopen.com, foto: australianopen.com

Serena Williams po raz czwarty w karierze wygrała Australian Open! 27-letnia Amerykanka zdeklasowała Dinarę Safinę i zapewniła sobie powrót na pierwsze miejsce rankingu WTA. Sparaliżowana stawką spotkania Rosjanka nie nawiązała walki, wygrywając zaledwie trzy gemy. Po zaledwie 59 minutach gry Serena triumfowała 6:0, 6:3.

Serena Williams narzuciła swoje warunki gry od początku spotkania. W pierwszej odsłonie Safina nie istniała na korcie. Rosjanka miała spore problemy z własnym podaniem, nie radziła sobie także z silnymi zagraniami Amerykanki. Nadzieje kibiców oczekujących bardziej emocjonującego widowiska zostały rozbudzone na początku drugiej partii, gdy rozstawiona z „trójką” Safina przełamała Serenę Williams. Jednak 27-letnia Amerykanka odpowiedziała szybkim rebreakiem i sama objęła prowadzenie. Przewagi przełamania turniejowa „dwójka” nie oddała już do końca seta i ostatecznie triumfowała 6:3.

Serena Williams z każdym meczem grała w Melbourne coraz lepiej. Najwięcej problemów sprawiły jej Gisela Dulko w drugiej rundzie oraz Swietłana Kuzniecowa w ćwierćfinale. Rozstawiona z „dwójką” Amerykanka znalazła się pod presją w pojedynku czwartej rundy z Wiktorią Azarenką, która przy prowadzeniu musiała poddać spotkanie ze względu na ogólne osłabienie. Z całą pewnością przełomowy był dla Sereny Williams półfinał, kiedy to w dobrym stylu pokonała niezwyciężoną dotychczas Jelenę Diemientiewą.

Dzięki zwycięstwu w tegorocznym turnieju Serena przedłużyła swoją wspaniałą serię. Młodsza z sióstr Williams wygrywa w Melbourne w latach nieparzystych nieprzerwanie od 2003 roku. To już jej czwarty singlowy tytuł w Australii.

W tegorocznym Australian Open Serena Williams zgarnęła wszystko: tytuł w singlu i deblu oraz przodownictwo na liście rankingowej.

Wynik finału singla:
Serena Williams (USA, 2) – Dinara Safina (Rosja, 3) 6:0, 6:3

Kto weźmie wszystko?

/ Michał Jaśniewicz , źródło: australianopen.com/sonyericssonwtatour.com/własne, foto: australianopen.com

W sobotę, o godzinie 9:30 czasu polskiego (19:30 w Melbourne), rozegrany zostanie osiemdziesiątym czwarty finał kobiecych rozgrywek Australian Open. W swój czwarty tytuł w tej imprezie zagra z Serena Williams, naprzeciw której stanie, nie mająca jeszcze na swoim koncie wielkoszlemowego triumfu, Dinara Safina.

Serena Williams jeden tytuł w tym roku w Melbourne zdobyła. Dziś w parze ze swoją siostrą Venus w finale gry deblowej wygrały z Ai Sugiyamę oraz Danielę Hantuchovą 6:4, 6:1. W grze pojedynczej Amerykanka również radzi sobie doskonale, w dotychczasowych sześciu spotkaniach straciła tylko jednego seta – w ćwierćfinale ze Swietłaną Kuzniecową. W półfinale pewnie wygrała natomiast z, będącą w doskonałej formie, Jeleną Diemientiewą 6:3, 6:4.

Młodsza z sióstr Williams triumfowała w singlowej rywalizacji Australian Open już trzykrotnie. Co ciekawe miało to miejsce dwa, cztery oraz sześć lat temu. Czy Amerykanka będzie w stanie podtrzymać passę zwycięstw w Melbourne co dwa lata?

Na drodze Sereny Williams stanie rozstawiona z numerem trzy Dinara Safina, która w tym roku przerwała serię nieudanych występów na Antypodach. W poprzednich sezonach pochodząca z Moskwy tenisistka nie przeszła w Australian Open dalej niż do trzeciej rundy. Awans do finału nie przyszedł Rosjance łatwo, w trzysetowych bataliach pokonała w drugiej rundzie Jekatarinę Makarową, w czwartej rundzie Alize Cornet, a w ćwierćfinale reprezentantkę gospodarzy – Jelenę Dokić. Dla Dinary Safiny sobotni mecz będzie drugim występem w wielkoszlemowym finale. W ubiegłym roku przegrała ona decydujący mecz Roland Garros z Aną Ivanović.

Serena Williams grała z Dinarą Safiną sześciokrotnie, wygrywając pięć z tych batalii. W ubiegłym roku obie tenisistki zmierzyły się trzy razy. Rosjanka wygrała w ćwierćfinale imprezy na kortach ziemnych w Berlinie, zaś Amerykanka w półfinale US Open oraz w fazie grupowej turnieju mistrzyń. W Australian Open jeszcze nigdy ze sobą nie grały.

Stawką sobotniego finału będzie nie tylko wielkoszlemowy laur oraz dwa miliony dolarów australijskich (przegrana wzbogaci się o milion), ale również zostanie liderką rankingu WTA. Dinara Safina po raz pierwszy w karierze objęłaby przodownictwo w tym zestawieniu, zaś dla Sereny Williams byłby to kolejny powrót na szczyt listy najlepszych tenisistek świata.

Zza kulis AO: pogadanki o meczu Sereny i Andy’ego

/ Anna Wilma , źródło: australianopen.com, foto: australianopen.com

Wielkoszlemowy turniej w Melbourne dobiega końca. Znamy już pierwszych mistrzów konkurencji profesjonalnych – to siostry Venus i Serena Williams w grze podwójnej oraz Sania Mirza i Mahesh Bhupathi w grze mieszanej. Ostatnie dni Australian Open obfitują w wielkie emocje. W dzisiejszym doniesieniu zza kulis proponujemy fragmenty konferencji prasowych z ostatnich dni rywalizacji w stolicy stanu Victoria.

Fragmenty konferencji prasowej z Andym Roddickiem (25.01)

Jesteś na stronie Sereny w rubryce z jej największymi zwycięstwami. Czy możesz to dla nas wyjaśnić?

Tak, niestety, mogę. Zawsze daje mi w dupę. Zapytajcie ją o to. Ale ona nie chce dać mi rewanżu. Widziałem ją wczoraj, szła na kort i zaczęła się śmiać, bo pewnie wiedziała, że ja to widziałem. Powiedziałem, że to nie było fair. Kiedy mieliśmy po dziesięć lat, dosłownie musiałem biegać wokół pod prysznicem, żeby się spocić. Byłem taki ambitny. A ona wtedy na siłowni podrzucała ciężarówki. Powiedziałem jej to wczoraj i nieźle się śmiała. Nie miałem żadnej szansy, kiedy załaziła mi za skórę i sukcesywnie to robiła. Ale wiecie, jakkolwiek są jakieś tytuły na Wimbledonie i pytania: jaki był twój najlepszy mecz? Wygrałam z Andym Roddickiem. Zapomniała, że to było w 1993.

Więc charytatywny rewanż w chodzi w grę?

Pragnę tego. Powiedzcie jej, żeby to zrobiła.

Ona myśli, że pokonała wszystkich, których ty pokonałeś.

Siedzieliśmy wczoraj przez pięć minut i ona zaczęła opowiadać o swoich niebezpośrednich zwycięstwach. Była strasznie podekscytowana. Nie wiedziała, że mam dwa zwycięstwa nad Petem, więc to też ją podekscytowało. Życzyłbym sobie temu zaprzeczyć, ale gdybym to zrobił, skłamałbym.

Było 6:4 czy 6:1?

Wynik oczywiście lepszy dla niej. Ona jest dobra w tym, żeby w historii nie pokazać całej prawdy czasami. Myślę, że było 6:4.

Masz jakąś historię z Venus?

Nie. Ona była za dobra. Nawet nie mogłem być na tym samym korcie. To świetne. Zawsze się cieszę, gdy dobrze im idzie. Dokładnie jakieś dwa i pół albo trzy lata mieliśmy na Florydzie trzy korty, ja, Serena i Venus.

Gdzie to było?

W Delray Beach. Było świetnie. Po prostu spędzaliśmy tam godziny grając. Wszyscy spisujemy się dobrze i cała trójka tych małych dzieci trafiła na pierwsze miejsce w rankingach, co jest świetne. Jestem z nich zadowolony. Są dobrymi dziewczynami. To miłe.

Fragmenty konferencji prasowej z Jeleną Dokic (25.01)

Kto twoim zdaniem będzie reprezentował Australię w Pucharze Federacji?

To będzie świetne. Powiedziałam to kilka tygodni temu, kiedy miało być oficjalne ogłoszenie. Będzie świetnie jeszcze raz grać dla Australii i myślę, że mamy naprawdę dobrą drużynę. Sam gra dobrze i mamy dobrą deblową kombinację. Myślę, że będzie dobrze i do tego gramy w domu. To nasza ogromna szansa, aby przejść dalej.

Czy będzie to dla ciebie znaczyło więcej wiedząc, że możesz być bardziej spokojna, grając z najlepszymi zawodniczkami?

Tak, oczywiście. Mam na myśli, że nie wszystko skupia się na mnie. To drużynowa rywalizacja. Nadal pozostają mecze singlowe i deblowe do wygrania. Wcześniej miałam świetny czas, gdy grałam w Pucharze Federacji. Mam dobry rekord w Fed Cup. My naprawdę współpracujemy. Dziewczyny z drużyny są dla mnie nowe. Nigdy nie pałętałam się z nimi i nie podróżowałam za wiele. Myślę, że dobrze nam pójdzie. Mamy dobrą drużynę, dobrego kapitana.

Twój ojciec powiedział, że mógłby nawet zrobić niespodziewaną wycieczkę tutaj. Masz z nim jakiś kontakt albo spodziewasz się czegoś takiego?

Nie, nie mam żadnego kontaktu. Po raz pierwszy o tym słyszę. To jego decyzja.

Będziesz na to gotowa, jeżeli jednak się zjawi?

Nie, to znaczy powiedziałam, że moja cała historia z nim jest zakończona. To musiałby być dla niego niewiarygodny cud, żeby się zmienić. Nie widzę takiej możliwości. Tak, mam tenis i swoje życie. Tak chcę to robić. Nie chcę go znać i mieć jakieś możliwości. Jesteśmy naprawdę różni i we wszystkim się nie zgadzamy…

Fragmenty konferencji prasowej z Rogerem Federerem (25.01)

Co myślisz o "jastrzębim oku"?

Co ja o tym myślę? Jest straszne. Nie lubię tego.

Dlaczego?

Bo Tomas nie lubi tego od dzisiaj. Nareszcie jeden chłopak zrozumiał. Popatrzcie, to jest tam po to, żeby tego używać. Nie dbam o to. Ale jeżeli mam dobry albo zły challenge, wiecie, raczej sprawdzam za dużo i potem nic mi nie zostaje. Ale nie myślę, że przez to przegrywasz albo wygrywasz mecz. Jeżeli jest 9:9 w piątym secie, musisz tego użyć, bo jest straszne wezwanie, bo akurat sędzia na linii spał, a sędzia główny pił kawę, to oczywiście dobrze jest to mieć. Ale, Boże, macie cztery oczy patrzące na każdą linię. Naprawdę możesz spaprać. Tak, piłka którą poddał w wątpliwość Tomas była autowa. Ale nadal, system jest w takim miejscu, że nie powinno się to zdarzyć, prawda? To mógł być rozstrzygający moment dla Tomasa. Nie był, bo to oczywiście było na aucie. Nadal myślę, że to nie było dla niego zbyt zabawne.

Fragmenty konferencji prasowej z Marion Bartoli (25.01)

Czy Monica Seles była kimś, kogo bardzo podziwiałaś? Wyglądasz, jakbyś miała bardzo podobny styl.

Tak, dobrze was słyszę (śmiech). Cóż, wiecie, naprawdę była moją bohaterką, kiedy byłam młoda, tak jak Pete Sampras. Nawet kiedy ja grałam z jednoręcznymi, ona grała oburącz. Była też moją bohaterką, bo zawsze walczyła na korcie. Naprawdę kochałam jej ducha na korcie. Wszystko w to wkładała. Po prostu kocham Monicę. Oczywiście, teraz obydwie gramy oburącz. Jest dla mnie ogromną inspiracją.

Fragmenty konferencji prasowej z Tomasem Berdychem (25.01)

Czy mógłbyś opowiedzieć o sytuacji z challengem w czwartym secie?

Co powiedzieć? Mam na myśli, jeżeli przynoszą nowy system i to nie działa, dlaczego ma być na kortach? Może powiedzieć ci co chce. Powie, że ktoś mówił, że widział piłkę i ona była poza linią, więc to jest oryginalne powiedzenie. Ale to powinno pracować.

Fragmenty konferencji prasowej z Sereną Williams (26.01)

Oczywiście dobry początek z pokonaniem Andy’ego Roddicka 10 lat temu. Jakieś nadzieje na charytatywny rewanż?

Nie myślę, żeby rewanż był konieczny. Wiecie, wygrałam. Wtedy oczywiście byłam lepszą zawodniczką. Pokonałam Roddicka, wiecie. Andy’ego Roddicka (śmiech). Nie ma żadnej potrzeby rewanżu. To teraz [sic] nieważne.

Wynik za tym przemawia. Jaki był wynik?

6:1. Wynik oczywiście za tym przemawia. On zawsze żartuje "rewanż, rewanż". Ale ja nawet nie mam czasu na rewanż (uśmiech).

Jaki był Andy gdy miał 10 lat? Był bachorem czy dobrym dzieckiem?

Wiecie, był kochany. Był taki słodki i taki mały. Jego straszy brat grał naprawdę dobrze w tenisa, John Roddick. Zawsze był młodszym bratem Johna Roddicka. Ja byłam czymś w rodzaju młodszej siostry Venus. Pamiętam tylko, że był naprawdę słodkim dzieckiem. Wiecie, nigdy nie mógł mnie pokonać (śmiech).

Jeżeli nie chcesz grać z Andym rewanżu, to może zawody w podnoszeniu ciężarówek?

Przepraszam?

Czy słyszałaś o jego komentarzach z podnoszeniem ciężarówek?

Andy zawsze przesadza. Byłam za mała na mój wiek. On też był mały. Ale on zawsze był zazdrosny, bo moje ciało być bardziej sprawne i może nawet mój biceps nadal jest większy od jego (śmiech). Andy jest niemożliwie o mnie zazdrosny. Wiecie, ja nie wiem dlaczego. Naprawdę nie mogę go obwiniać (uśmiech).

On właściwie skomentował, że żeby się spocić, musiał biegać wokół prysznica, podczas gdy ty podnosiłaś ciężarówki na siłowni.

Jeszcze raz z nim porozmawiam, bo on oczywiście nie musiał biegać. Nie był tak chudy. Andy jest wysportowanym facetem. Jak powiedziałam, zawsze próbował, żeby mieć takie mięśnie, jak ja, bardziej rozwinięte. Domyślam się, że to jeszcze się nie wydarzyło (śmiech).

Czy chciałabyś zagrać z nim w mikście?

O, to byłoby świetne. Wszystko, co miałabym robić, to stać, a on cały czas by serwował.

Fragmenty konferencji prasowej z Fernando Verdasco (26.01)

Możesz wyjaśnić, dlaczego grasz tak dobrze, a Ana Ivanović wygląda, jakby miała jakieś problemy?

Dobre pytanie. Wiecie, ja nie wiem. Myślę, że bardziej niż mnie powinniście zapytać o to Anę. Nie myślę, żeby to była moja wina. To moje zdanie. Jeśli chcecie wiedzieć coś więcej, to chyba powinniście ją zapytać? Nie lubię mówić o innych osobach.

Fragmenty konferencji prasowej z Andym Roddickiem (27.01)

Masz doświadczenie z meczami, które tutaj późno się kończą. Jak trudno jest skończyć mecz o 2 albo 3 w nocy i potem wrócić w ciągu 36 godzin?

Jest ciężko. A tak naprawdę to bardzo ciężko. Może na US Open muszę to robić częściej niż ktokolwiek inny. Kończysz mecz o 2 albo 3, ale jeżeli chcesz zadbać o swoje ciało – ja nie jestem dobry w spaniu do 1 po południu. W najlepszym przypadku przespana noc jest podejrzana. To są może trzy, cztery godziny i limity z tym, co możesz następnego dnia zrobić na treningu. Więc jest bardzo trudno.

Czy uważasz, że coś powinno z tym być zrobione?

Cóż, mam pewien pomysł – taka moja mała sugestia – i może zostanie uwzględniona – że skoro mamy równouprawnienie, to może czasami panowie powinni grać przed paniami w pierwszym tygodniu szlema. Jeżeli wszystko jest równe, czuję, że i taki powinien być plan meczów.

Najdłuższy mecz w historii, leworęczny Hiszpan w finale!

/ Anna Wilma , źródło: australianopen.com, foto: australianopen.com

To, co działo się dziś w nocy czasu polskiego na Rod Laver Arena, centralnym obiekcie Melbourne Park, zostało nazwane najlepszym meczem Australian Open 2009. Po pięciu godzinach i czternastu minutach bratobójczej walki pomiędzy dwoma leworęcznymi reprezentantami Hiszpanii awans do finału turnieju gry pojedynczej mężczyzn wywalczył Rafael Nadal. Lider rankingu tenisistów po raz pierwszy w karierze zagra o puchar w stolicy stanu Victoria, a jego przeciwnikiem będzie odwieczny rywal i trzykrotny mistrz tych zawodów, Roger Federer.

Im bliżej finałowych rozstrzygnięć w Melbourne, tym więcej ważnych faktów do odnotowania. Przede wszystkim spotkanie pomiędzy Rafaelem Nadalem a Fernando Verdasco jest najdłuższym w dotychczasowej historii mistrzostw Australii. Poprzedni rekord w tej kategorii ustanowili w 1991 roku Boris Becker i Omar Camporese, a ich "rezultat" to pięć godzin i jedenaście minut. Australian Open to również trzeci z czterech turniejów wielkoszlemowych, w finale którego zmierzą się Nadal i Federer, czyli aktualnie dwaj najlepsi tenisiści na świecie. W takich okolicznościach Szwajcar wywalczył tytuł tylko dwukrotnie (na Wimbledonie w latach 2006 i 2007).

Rozgrywający turniej życia Fernando Verdasco zanotował dziś oszałamiającą liczbę 95 (!) kończących zagrań, ale nawet to nie wystarczyło do pokonania lidera światowego rankingu. Po pięciu godzinach i czternastu minutach, gdy australijski zegar wskazywał 1:15 w nocy Verdasco popełnił dopiero czwarty w meczu podwójny błąd serwisowy, po czym obaj zawodnicy padli na ziemię. Jeden ze szczęścia, a drugi z rozpaczy…

Śmiało można powiedzieć, że był to mecz godny finału. Co najmniej trzy punkty z tego spotkania z całą pewnością można zaliczyć do najlepszych zagrań turnieju. Chyba najładniejszą akcją była wymiana, podczas której zawodnicy ganiali się po korcie, a potem zagrywali kąśliwe, bardzo rotowane piłki. Po, wydawałoby się kończącym, podcinanym zagraniu Verdasco, po którym piłka uciekała z kortu, Nadal odkręcił rotację i strzelił z forhendu po linii, co widzowie nagrodzili gromkimi brawami. Widać było, że rozstawiony z czternastką Verdasco ma na to spotkanie prostą taktykę: atakować i nie dać rywalowi czasu na przejęcie inicjatywy. I trzeba przyznać, że przez niemal całe pięć godzin to realizował.

Od pierwszych piłek tej konfrontacji Nadal został zepchnięty do defensywy, a Verdasco potężnie atakował. Serwis i forhend były jego najsilniejszymi broniami i wielokrotnie robił z nich użytek. To 22-latek z Majorki jako pierwszy musiał bronić się przed stratą serwisu. Udało mu się, choć tylko ze względu na koszmarny błąd rywala, który przestrzelił nietrudnego smecza. Pewnie podający tenisiści dotarli w końcu do tie breaka, w którym końcówka należała do Verdasco. Szczęśliwe zagranie po taśmie i potężna bomba z forhendu dały mu zwycięstwo 7:4.

W drugiej partii obraz gry nie uległ zmianie. Starszy z Hiszpanów atakował, a młodszy bronił się i grał dość pasywnie. Nadal miał kilka okazji na przełamanie przeciwnika, ale ten za każdym razem wychodził obronną ręką, wielokrotnie za sprawą potężnego serwisu. Jednak w dziesiątym gemie sztuka ta mu się nie udała i 22-latek z Majorki wreszcie zdobył przełamanie, wygrywając od razu seta 6:4.

Nadal postanowił pójść za ciosem i na początku trzeciej odsłony błyskawicznie przełamał rywala, obejmując prowadzenie 2:0 Jednak Verdasco tak szybko jak stracił breaka, tak szybko go odzyskał, wygrywając serwis Nadala „na sucho” i doprowadzając do remisu. Sytuacja powtórzyła się chwilę później, kiedy to lider światowego rankingu ponownie zyskał przewagę, wychodząc na prowadzenie 4:2 i ponownie natychmiast ją stracił. Rozstrzygnięcie znów nastąpiło dopiero w tie breaku, ale tym razem 22-letni „Rafa” wyraźnie dominował i wygrał do dwóch.

W czwartej odsłonie nie doszło do żadnego przełamania. Obaj zawodnicy mieli swoje szanse na zyskanie breaka, ale obaj też doskonale się bronili w sytuacji zagrożenia. W połowie partii Verdasco dopadł kryzys. Wydawało się, że łapały go kurcze nóg i Nadal lada moment wykorzysta chwilową niedyspozycję rywala. Jednak starszy z Hiszpanów poprosił o masaż, po którym wrócił na kort jak nowonarodzony. Ponownie o losach seta decydował trzynasty gem, w którym Verdasco wręcz zmiażdżył rywala, oddając mu tylko jeden punkt.

Piąta partia nie różniła się przebiegiem gry od pozostałych. Starszy z Hiszpanów cały czas wściekle atakował, niejednokrotnie ponosząc ogromne ryzyko, ale w wielu sytuacjach okazało się to skuteczne. Przy stanie 4:4 serwujący Nadal przegrał dwie pierwsze piłki i znalazł się w sporym niebezpieczeństwie, ale cztery kolejne punkty padły jego łupem. Dziesiąty gem decydującego seta był najgorszym w wykonaniu Verdasco. Błyskawicznie zrobiło się 0:40, co dało Nadalowi trzy meczbole. Dwa pierwsze wciąż zawzięcie walczący mieszkaniec Madrytu obronił po kapitalnych atakach i kończących prostych wolejach. Jednak przy trzeciej popełnił dopiero czwarty w meczu podwójny błąd serwisowy i odpadł z turnieju.

Dla Fernando Verdasco był to z pewnością turniej życia. Zagrał aż 95 kończących uderzeń, zaserwował 20 asów i popełnił 76 niewymuszonych błędów. Szesnastokrotnie bronił się też przed stratą podania. Nadal, który w dzisiejszym spotkaniu niemal cały czas grał w defensywie, rzadko atakował i nieraz zagrywał aż nadto pasywne piłki zanotował 52 piłki kończące i 25 niewymuszonych błędów. W całym meczu lider światowego rankingu wygrał 193 punkty, tylko o jeden więcej od swojego rywala!    

Wynik półfinału:
Rafael Nadal (Hiszpania, 1) – Fernando Verdasco (Hiszpania, 14) 6:7(4), 6:4, 7:6(2), 6:7(1), 6:4

Polka w finale Australian Open!

/ Tomasz Krasoń , źródło: australianopen.com, foto: radangliwiceopen.pl

Polska tenisistka wystąpi w finale Australian Open! Sandra Zaniewska wraz z Serbką Alexandrą Krunić awansowały do decydującego pojedynku, pokonując w półfinale duet numer 2, Beatrice Gumulyę i Noppawan Lertcheewakarn 6:2, 7:6(2).

Pierwsza partia przebiegała pod dyktando naszego duetu, który uzyskał przewagę podwójnego przełamania. Więcej walki miało miejsce w drugiej odsłonie. Do jej rozstrzygnięcia konieczny był tie break. Trzynastego gema do dwóch wygrał duet polsko-serbski i to właśnie Zaniewska i Krunić mogły cieszyć się z awansu do finału. Spotkanie półfinałowe trwało 65 minut.

Finałowymi rywalkami Polki i Serbki będą rozstawione z „szóstką” Christina McHale oraz Ajla Tomljanović. Duet amerykańsko-chorwacki pokonał w półfinale Australijki Isabellę Holland i Sally Peers 6:4, 4:6, 10-8.

Sandra Zaniewska startowała także w grze pojedynczej. Jednak 16-letnia katowiczanka przegrała już w drugiej rundzie z Australijką polskiego pochodzenia Olivią Rogowską.

Wynik półfinału debla juniorek:
S. Zaniewska, A. Krunić (Polska, Serbia) – B. Gumulya, N. Lertcheewakarn (Indie, Tajlandia, 2) 6:2, 7:6(2)

Sukcesy Polaków w turniejach niższej rangi

/ Tomasz Krasoń , źródło: atptour.com/itftennis.com, foto: porscheopen.pl

W Australian Open nie mogliśmy obserwować naszych singlistów w turnieju głównym. Tymczasem nasi tenisiści odnoszą sukcesy w challengerach i futuresach. Grzegorz Panfil awansował już do ćwierćfinału imprezy o puli nagród 35 tysięcy dolarów w kolumbijskiej Bucaramandze. Natomiast Jerzy Janowicz znalazł się już w najlepszej ósemce turnieju w niemieckim Mettmann (pula nagród: 15 tysięcy dolarów).

Grzegorz Panfil wygrał w Kolumbii już pięć spotkań. Aby dostać się do turnieju głównego musiał bowiem przebrnąć eliminacje. W nim pokonał już dwóch reprezentantów gospodarzy. W pierwszej rundzie zwyciężył Sata Galana 3:6, 6:4, 6:4, natomiast w drugiej okazał się lepszy od Michaela Quintero, triumfując 4:6, 6:4, 7:6(4). Obaj pokonani tenisiści, podobnie jak ćwierćfinałowy rywal, Serb Filip Krajinović, występ w imprezie zawdzięczają „dzikim kartom”.

Za występ w Bucaramandze 21-letni Polak otrzyma co najmniej 16 punktów rankingowych i 1020 dolarów.

Również do ćwierćfinału, z tym że w niemieckim Mettmann, awansował Jerzy Janowicz. Rozstawiony z „ósemką” Polak nie stracił jak dotąd nawet seta. Na inaugurację pokonał 7:6(9), 6:3 węgierskiego kwalifikanta, Roberta Vargę. W drugiej rundzie wyeliminował natomiast Rumuna Petru-Alexandru Luncanu, triumfując 6:4, 6:2 Ćwierćfinałowym rywalem 18-letniego Polaka będzie rozstawiony z „czwórką” Belg Ruben Bemelmans.

Wyniki turnieju w Bucaramandze:
Grzegorz Panfil (Polska, Q) – Sat Galan (Kolumbia, WC) 3:6, 6:4, 6:4
Grzegorz Panfil (Polska, Q) – Micahel Quintero (Kolumbia, WC) 4:6, 6:4, 7:6(4)

Wyniki turnieju w Mettmann:
Jerzy Janowicz (Polska, 8) – Robert Varga (Węgry, Q) 7:6(9), 6:3
Jerzy Janowicz (Polska, 8) – Petru-Alexandru Luncanu (Rumunia) 6:4, 6:2