Order dla Qureshiego

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

 


Aisam-Ul-Haq Qureshi zostanie trzecim sportowcem w historii Pakistanu – po Imranie Khanie (krykiet) i Janghirze Khanie (squash) – udekorowanym medalem Sitara-e-Imtiaz, jednym z najwyższych odznaczeń w tym kraju. Otrzyma go nie tylko za osiągnięcia na korcie (ćwierćfinał Wimbledonu), ale także za wkład w utrzymanie pokoju. Jego stałym partnerem deblowym jest bowiem Rohan Bopanna z Indii, a stosunki między tymi krajami są od lat bardzo napięte.
Uroczystość odbędzie się w marcu 2011 roku, w Dniu Niepodległości Pakistanu.

My name is Murray, Andy Murray

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

 


Przed wyjazdem do Hollywood – ups, raczej na Flushing Meadows – Andy Murray znalazł chwilkę dla fotografów amerykańskiej edycji „Vogue’a”. Tenisista, prywatnie raczej nieśmiały niż pewny siebie, wcielił się w postać Jamesa Bonda. Nie bez kłopotów, bo – jak sam przyznał – nie wiedział nawet, jak zawiązać muchę. A skąd miał wiedzieć, skoro w szafie w ogóle nie ma smokingu, a na co dzień nosi trochę rozciągnięte t-shirty i dobrze wytarte dżinsy…
Szkot napisał na twitterze, że pozowanie podobało mu się bardzo, a jego efekt – jeszcze bardziej.

Maryla Rodowicz: niech żyje tenis

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

Opowiada Maryla Rodowicz 


Notował Artur St. Rolak 


Na pani bierne związki z tenisem są niezbite dowody: z jednej strony obecność na trybunach podczas turnieju Polsat Warsaw Open, z drugiej kilka słów o kortach w kultowym już przeboju „Niech żyje bal!”. Czy czynem też pani zaświadczy, że tenis to fajny sport?
– Pyta pan, czy ja gram? Grałam przez dwadzieścia lat, i to szaleńczo, intensywnie, z wielką miłością. Teraz, z powodu kłopotów z kolanami, zostało mi tylko oglądanie tenisa w telewizji. Wszyscy w domu śpią, a siedzę po nocach i oglądam.
Gdyby złota rybka błyskawicznie wyleczyła pani kontuzjowane kolana, to kim chciałaby zagrać wymarzonego debla albo miksta?
– Marzenie to ja miałam inne – zawsze uważałam, że można pokonać Alicję Resich-Modlińską, która przecież gra bardzo dobrze. Chciałam ciężko potrenować przez rok, całkiem zawodniczo, i jej dokopać, ale więzadła nie pozwoliły.
Jak chciała ją pani pokonać? Co było pani najgroźniejszą bronią na korcie?
– Naturalny slajsowany bekhend. W moim wykonaniu było to bardzo zaczepne uderzenie – ja nie wiedziałam, dokąd piłka poleci, a tym bardziej przeciwnik.
Podobno nigdy nie narzekała pani na kondycję. Mówią, że potrafiła pani grać nawet po dziewięć godzin dziennie.
– No ba jak już grać, to grać! Do dziś pamiętam, jak kiedyś na kortach Elektryczności spotkałam śp. Zdziśka Ambroziaka. Zaczęliśmy w południe, skończyliśmy o czwartej, a było chyba ze 40 stopni. Lało się z nas, ale graliśmy.
A co jest pani piętą achillesową na korcie?
– Serwis…
Pamięta pani swoją pierwszą rakietę?
– We dwie z Agnieszką Osiecką pojechałyśmy na wakacje do Słonecznego Brzegu. Obok ośrodka były korty, więc kupiłam sobie rakietę i buty. Trener był bardzo przystojny… Właśnie wtedy w stawiałam pierwsze kroki i szybko się wciągnęłam, grając w upale po kilka godzin dziennie. Na punkcie tenisa oszalałam do tego stopnia, że potem na wszystkie festiwale i koncerty jeździłam z rakietą. Na wakacje zresztą też. A jeśli z jakiegoś powodu jej ze sobą nie zabrałam, to kupowałam kolejną, jeśli tylko na miejscu były jakieś korty.
Przed telewizorem przesiedziała pani niejedną godzinę, niejeden turniej. Który mecz uważa pani za najlepszy?
– Pamiętam, jak Wiktoria Azarenka płakała z bólu, ale grała. To był chyba kobiecy Masters w zeszłym roku… Nie mogę powiedzieć, że to był najlepszy mecz. Raczej dziwny, ale zrobił na mnie wrażenie. Bardzo lubię oglądać Andy’ego Murraya, bo on jest taki nierówny – człapie sobie po korcie, wygląda nieporadnie, a za chwilę zagra genialnie. A potem znów jak amator. Ciekawy przypadek. Lubię też Karolinę Woźniacką, mam z nią nawet zdjęcie.
Tenis jest dość popularnym sportem wśród polskich artystów. Grają muzycy, aktorzy, komicy. Moda, przypadek czy może jednak tenis ma jakiś wpływ na formę potrzebną na scenie?
– Tenis, jeżeli już ktoś się wciągnie, uzależnia niezależnie od zawodu. Można być i górnikiem, i szansonistką. Tenisa nie da się porównać z żadnym innym sportem, bo każda piłka jest inna, każdą trzeba odbić inaczej. Dzięki temu można się poprawić już w następnej akcji. W piłce nożnej, której też jestem wielką fanką, wiele zależy od tego, czy i jak ktoś mi poda.
Szkoda, że taka pasja nie jest zaraźliwa…
– W młodości uprawiałam lekką atletykę, bo była modna, a była modna, bo była tania. Tenis był niszczony ideologicznie. Gdybym teraz była dzieckiem, to absolutnie – tylko tenis! Próbowałam zapędzić na korty moje dzieci, ale nie udało mi się. Żeby dziecko chciało trenować, to rodzic musi się poświęcić. Musi jeździć na treningi, siedzieć, czekać, pilnować. A ja myślałam, że one same grzecznie pójdą na trening… Córka mogłaby być nawet niezłą tenisistką, bo jest niesamowicie silna, gibka i ma dobrą koordynację. Synowie raczej nie – jeden jest typem „misia” i zawsze miał problemy ze ścięgnami, a drugiemu brakuje elastyczności, luzu.
Pani obecność na „Baba Cup” nie wygląda więc na przypadkową.
– Nie, no skąd!
Od kiedy sport jest obecny w pani życiu? Chyba od dziecka, bo inaczej nie byłaby pani mistrzynią Polski młodziczek w biegu na 80 metrów przez płotki.
– Od podszewki! Sport mnie wychował. Nauczył dyscypliny, wiary we własne siły i podnoszenia się po porażce.
Potem była Akademia Wychowania Fizycznego. Skąd taki pomysł, skoro chciała pani śpiewać?
– Tak naprawdę to było mi wszystko jedno, co będę studiowała. Nie dostałam się na Akademię Sztuk Pięknych, potem oblałam egzamin na weterynarię, ale przede wszystkim chciałam się zahaczyć w klubach studenckich. Na AWF zdałam całkiem dobrze, bo byłam bardzo sprawna. I od razu zaczęłam śpiewać w klubach w całej Polsce.
O futbolu zaśpiewała pani całą piosenkę, którą zna chyba każdy kibic pamiętający mistrzostwa świata z 1974 roku. A o tenisie tylko jedną linijkę.
– Szalejcie aorty, ja idę na korty…

Mauresmo trenuje tenisistów

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

 


Amelie Mauresmo, która niedawno zakończyła karierę zawodniczą, nie odeszła od tenisa. Została trenerką Michaela Llodry. Na ocenę jej pracy jest jeszcze za wcześnie, ale ich wspólny debiut na Wimbledonie wypadł średnio – Francuz pokonał Jesse Wittena, ale przegrał z Andy’m Roddickiem i odpadł w drugiej rundzie.

Helsinki: krecz Polaka w finale

/ Tomasz Krasoń , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Zdrowie po raz kolejny uniemożliwiło Michałowi Przysiężnemu pokazanie pełni możliwości. 26-letni Polak skreczowa w finale challengera ATP w Helsinkach, przekazując tym samym tytuł Richardowi Berankisowi. Koniec spotkań nastąpił przy wyniku 6:1, 2:0 na korzyść Litwina.

Richard Berankis po raz drugi na przestrzeni dwóch tygodni wykorzystał niedyspozycję Michała Przysiężnego. Przed tygodniem tenisiści ci spotkali się w drugiej rundzie challengera w Bratysławie i wówczas 26-letni głogowianin również nie zdołał dokończyć spotkania. Historia powtórzyła się w Helsinkach.

Forma Przysiężnego szwankowała od początku spotkania. Zazwyczaj doskonale serwujący Polak raz za razem przegrywał swoje gemy i w konsekwencji całego seta 1:6. Obraz gry nie uległ zmianie w drugiej odsłonie. Zniechęcony takim stanem rzeczy Przysiężny postanowił nie nadwyrężać dłużej swojego zdrowia. Zszedł kortu, a jako przyczynę podał ból pleców.

Polak o tak może być zadowolony z występy w stolicy Finlandii. Wprawdzie nie obronił wywalczonego przed rokiem tytułu, ale dzięki awansowi do finału zapewnił sobie utrzymanie w gronie stu najlepszych tenisistów świata.

Wynik finału singla:
Richard Berankis (Litwa) – Michał Przysiężny (Polska, 2) 6:1, 2:0 i krecz

Londyn: Federer mistrzem

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Roger Federer po raz piąty w karierze wygrał finałowy turniej sezonu! Przed laty w Szanghaju, tym razem w londyńskiej O2 Arenie. Szwajcar pokonał w ostatnim meczu Rafaela Nadala 6:3, 3:6, 6:1, ale rok zakończy na pozycji wicelidera.

Druga połowa sezonu była dla Rogera Federera znakomita. Po przykrych doświadczeniach z Roland Garros i Wimbledonu (porażki w ćwierćfinałach) Szwajcar z turnieju na turniej grał coraz lepiej. W ostatnich tygodniach nie miał sobie równych, co udowodnił również w O2 Arenie, wygrywając absolutnie zasłużenie.

Szlagierowy mecz Federera z Nadalem nie rozczarował, ale i nie powalił na kolana. Obaj zawodnicy od razu weszli w uderzenie, prezentując widzom kilka znakomitych wymian na starcie. Stosunkowo łatwo i szybko wygrywali swoje podanie, ale w końcu przyszły chwile słabości. Najpierw miał ją Szwajcar, ale od stanu 0:30 wygrał cztery kolejne punkty i uratował gema. Chwilę potem przełamał Hiszpana i prowadzenie nie oddał, zwyciężając 6:3. Warto zaznaczyć, że Federer nie przegrał ani jednego punktu po swoim pierwszym serwisie.

Po bardzo dobrej końcówce pierwszego seta Szwajcar się rozluźnił. Przestał trafiać podaniem i drogo go to kosztowało. Już w czwartym gemie Nadal zdobył przełamanie. Hiszpan grał pewnie, ani razu nie dając rywalowi szansy na odrobienie strat. Wygrał 6:3 i doprowadził do remisu.

Jednak decydująca partia była już jednostronna. Najpierw obaj tenisiści zwyciężyli swoje gemy, a potem na korcie istniał tylko Federer. Szwajcar przycisnął, rozkręcił się i nie dał Hiszpanowi szans. Wygrał pięć gemów z rzędu, triumfując w całym spotkaniu 6:3, 3:6, 6:1.

Tytuł deblowy wywalczyli w Londynie Daniel Nestor i Nenad Zimonjić. Kanadyjsko-serbski duet, który rok temu odpadł już w fazie grupowej, tym razem przegrał tylko jedno spotkanie podczas całego turnieju – i to z parą Kubot-Marach. W finale wiceliderzy rankingu wygrali z pogromcami „Frytki” i „Matki” Maheshem Bhupathim i Maxem Mirnym 7:6(6), 6:4.

Finał singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Rafael Nadal (Hiszpania, 1) 6:3, 3:6, 6:1

Finał debla:
D. Nestor, N. Zimonjić (Kanada, Serbia, 2) – M. Bhupathi, M. Mirnyj (Indie, 3) 7:6(6), 6:4

Londyn: finał i kocioł

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/korespondencja z Londynu, foto: atpworldtour.com

Na deser sezonu 2010 pozostaje nam tenisowy klasyk: Roger Federer i Rafael Nadal spotkają się po raz 22. Znowu w ważnym finale, znowu będąc w dobrej formie. Krótko mówiąc: szykuje się uczta. Ale po uczcie będzie już tylko kocioł.

Roger Federer prezentuje w ostatnich tygodniach formę wspaniałą. Wczoraj zmiótł z kortu Novaka Djokovicia, tylko przez chwilę dając mu nadzieję, że jednostronny przez większą część mecz zmieni się w wyrównaną walkę. Z kolei Rafael Nadal grał słabo i męczył się z grającym równie słabo Andym Murrayem. Ale to wszystko nie ma znaczenie, bo pojedynki Rafy z Rogerem – niczym konfrontacje Barcelony z Realem (która notabene już jutro) – rządzą się swoimi prawami. Można więc liczyć na wielkie widowisko.

Jednak finał turnieju mistrzów nie jest dziś tematem numer jeden w Londynie. Punktualnie o 18:30 czasu brytyjskiego (a więc w godzinę rozpoczęcia finału singla) pracownicy metra zapowiedzieli kolejny etap strajku. W efekcie stanie wiele pociągów, co już samo w sobie spowoduje potworny paraliż komunikacyjny. Nadmienię, że rok temu sam miałem wątpliwą przyjemność uczestniczenia w nocnym powrocie z O2 Areny. I mimo że nikt nie strajkował, a wszystkie środki komunikacji jeździły zupełnie normalnie, do podlondyńskiego Berkhamsted dotarłem o 2:30 nad ranem. A dziś do zwykłego ruchu trzeba dorzucić kilkanaście tysięcy widzów, którzy około 20:30 tłumnie opuszczą O2 Arenę…

… i z pewnością będą chcieli wrócić do swoich domów. Jak? Nie wiadomo. Położona przy samej hali stacja Jubilee Line – North Greenwich – będzie wyłączona z ruchu. Z metrem sąsiaduje pętla autobusowa, co zapowiada prawdziwy wyścig szczurów, aby tylko dostać się do jednego z tych czerwonych, piętrowych pojazdów. No, chociaż na jego dach! Innym pozostaje albo cierpliwie czekanie na mrozie (w Wielkiej Brytanii zima), albo nocny spacer po Londynie, albo zostawienie ciężkich pieniędzy w taksówce.

No, albo zrezygnowanie z wycieczki do O2 Areny i obejrzenie finału w ciepłym, domowym zaciszu. Ale to przecież nie to samo.

Londyn: tenisowy klasyk w finale

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

O tytuł ATP World Tour zagra dwóch najlepszych tenisistów na świecie. W drugim dzisiejszym półfinale Roger Federer pokonał Novaka Djokovicia 6:1, 6:4.

29-letni tenisista ze Szwajcarii od początku turnieju w Londynie imponuje wielką formą. W pełni potwierdził ją w dzisiejszym półfinale, pokonując w osiemdziesiąt minut trzecią rakietę świata.

Pierwszą partię półfinału Federer całkowicie zdominował, wykorzystał 2 z 5 break pointów, nie dał rywalowi żadnej szansy na przełamanie i pewnie triumfował 6:1. Drugi set rozpoczął się po myśli Djokovicia, który szybko wywalczył przełamanie i prowadził już 3:0. Od tego momentu tenisista z Bazylei wygrał jednak sześć z siedmiu gemów i zapewnił sobie miejsce w finale.

Kluczem do dzisiejszego zwycięstwa Szwajcara był znakomity return, który kilkakrotnie w kluczowym momentach zapewnił mu bezpośrednio punkty. Federer w całym meczu miał jedenaście break pointów, wykorzystując cztery z nich. Był to już dziewiętnasty pojedynek pomiędzy tymi tenisistami i trzynasty triumf Szwajcara.

We wcześniejszym półfinale Rafael Nadal, po zacięty spotkaniu, pokonał Andy Murraya. Oznacza to, iż po raz drugi w tym roku dojdzie do tenisowego meczu na szycie.

Półfinał singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Novak Djoković (Serbia, 3) 6:1, 6:4

Helsinki: Przysiężny o krok od obrony tytułu

/ Tomasz Krasoń , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Michał Przysiężny świetnie radzi sobie w challengerze ATP w Helsinkach (pula nagród 106,5 tysiąca euro). W półfinale 26-letni Polak pokonał 6:3, 6:1 Adriana Mannarino i już tylko jeden wygrany mecz dzieli naszego tenisistę od obrony tytułu wywalczonego w poprzednim sezonie. Finałowym rywalem Ołówka będzie Richard Berankis.

Zwycięstwo w półfinale przyszło Michałowi Przysiężnemu nadspodziewanie łatwo. Polak już niemal tradycyjnie znakomicie serwował, a ponadto zdołał odebrać podanie rywalowi. Do kluczowego dla losów partii breaka doszło w szóstym gemie. W drugim secie 26-letni głogowianin triumfował z jeszcze większą łatwością. Niezbyt dobrze dysponowany tego dnia Adrian Mannarino popełniał błędy, które dały Przysiężnemu podwójne przełamanie. Ostatecznie rozstawiony z „dwójką” Polak pokonał grającego z numerem 6 Francuza 6:3, 6:1.

Finałowym rywalem Polaka będzie Richard Berankis. 20-letni Litwin pokonał w półfinale Grigora Dimitrowa. W całym turnieju notowany na 119. miejscu Berankis stracił dwa sety. Starcie o tytuł będzie dla naszego tenisisty również okazją do rewanżu za porażkę z poprzedniego tygodnia. W Bratysławie Przysiężny nie był w stanie dokończyć spotkania i przegrał z młodym Litwinem przez krecz.

W Helsinkach drugi singlista naszego kraju zdobył już 75 punktów do rankingu ATP. Zapewnią mu one utrzymanie w czołowej setce nawet jeśli nie zdoła obronić wywalczonego przed rokiem tytułu. Oznacza to, iż Ołówek po raz pierwszy w karierze zakończy sezon w TOP100.

Natomiast w meczu o tytuł w rywalizacji deblistów zabraknie naszych tenisistów. Najbliżej celu był Tomasz Bednarek, który dopiero w półfinale uległ wraz z Igorem Zelenayem Dustinowi Brownowi i Martinowi Emmrichowi.

Wynik półfinału singla:
Michał Przysiężny (Polska, 2) – Adrian Mannarino (Francja, 6) 6:3, 6:1

Londyn: finał nie dla Polaków

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski po raz drugi wystąpili w półfinale ATP World Tour Finals i ponieśli drugą porażkę. W londyńskiej O2 Arena Polacy ulegli Maheshowi Bhupathiemu oraz Maksowi Mirnemu.

Dwa lata temu Fyrstenberg i Matkowski przegrali mecz o finał turnieju mistrzostw z braćmi Bryanami 4:6, 4:6. Dziś w identycznym stosunku ulegli hindusko-białoruskiemu duetowi. Niestety widać było po naszych tenisistach, iż nie wytrzymali presji. Po tym jak wygrali wszystkie trzy mecze w fazie grupowej, w meczu półfinałowym nie byli tak skuteczni.

W pierwszym secie decydujący okazał się siódmy, „lacostowski”. gem, w którym Fyrstenberg i Matkowski zostali przełamani. Bhupathi oraz Mirnyi przy swoim podaniu przegrali siedem piłek, nie dając Polakom żadnej szansy na przełamanie.

W pierwszym gemie drugiej partii nasi tenisiści obronili trzy break pointy, ale niestety nie zdołali tego powtórzyć w trzecim gemie i stracili swój serwis. Losy czterech z pięciu gemów serwisowych Bhupathiego i Mirnego w tym secie rozstrzygał „decydujący” punkt przy 40:40, za każdym razem wychodzili jednak oni z opresji. Polacy w dziewiątym gemie obronili dwa meczbole przy własnym podaniu, następne dwa przy serwisie Białorusina, ale piątego już nie zdołali. Mecz trwał godzinę oraz dwadzieścia dwie minuty.

Wcześniej awans do finału zapewnili sobie Daniel Nestor i Nenad Zimonjić, którzy po dramatycznym spotkaniu pokonali Boba i Mike’a Bryanów. Kanadyjsko-serbsko para triumfowała 6:3, 3:6, 12-10, broniąc jednego meczbola.

Wynik półfinału:
M. Bhupathi, M. Mirny (Indie, Białoruś, 3) – M. Fyrstenberg, M. Matkowski (Polska, 6) 6:4, 6:4