Matkowski i Fyrstenberg: naszym celem było zwycięstwo

/ Maciej Weber , źródło: własne, foto:

– Naszym celem było zwycięstwo. Dlatego po przegranym finale nie cieszyliśmy się – zgodnie przyznają Marcin Matkowski i Mariusz Fyrstenberg, którzy jako pierwsi polscy tenisiści po 33 latach znaleźli się w finale tenisowego Wielkiego Szlema. Na koniec US Open przegrali jednak łatwo w dwóch setach


Tekst Maciej Weber


To ich największy sukces, bo oprócz 11 wygranych turniejów ATP ich największym osiągnięciem pozostawał półfinał Australian Open pięć lat temu. W drodze do finału wyeliminowali w ćwierćfinale niezwykle utytułowaną i doświadczoną parę Leander Paes i Makesh Bhupathi.
– To był przełomowy nasz mecz w tym turnieju. Hindusi mają na koncie 10 tytułów wielkoszlemowych. Przed US Open wygrali zaliczany do Masters Series turniej w Montrealu. To zwycięstwo sprawiło, że wyczuliśmy szansę. Kiedy rozpoczynaliśmy turniej w pierwszej rundzie zagraliśmy bardzo słabo i tylko dzięki korzystnemu losowaniu przeszliśmy tamtą przeszkodę – nie kryje Fyrstenberg. – Ale potem graliśmy nasz najlepszy tenis w życiu. Szkoda tylko, że najgorszy mecz rozegraliśmy w finale. Żartujemy sobie, że te nasze 2:6, 2:6 z Phlippem Petzchnerem i Juergenem Melzerem to jak walka Tomka Adamka z Kliczką, którą oglądaliśmy w szatni przed meczem finałowym – mówi Matkowski. – I jak przegrana Legii z Podbeskidziem Bielsko-Biała – dodaje Fyrstenberg.
Mecz finałowy odznaczył się zgrzytem. Matkowski nie podał ręki Petzchnerowi, który ewidentnie oszukał sędziego i naszych zawodników.
– Nie przyznał się, że piłka uderzyła go w nogę i Niemcy dostali punkt, który nam się należał. Najlepsze, że następnego dnia wracałem z nim tym samym samolotem do Frankfurtu. Podszedł, przeprosił tłumacząc, że sędzia podjął decyzję i on nie mógł nic nie zrobić. A mógł, bo gdyby podniósł rękę i powiedział, że dostał w nogę to byłoby co innego. Odparłem, że dziękuję mu za to przyznanie, ale mógł to zrobić wcześniej. Następnym razem podam mu rękę, ale przyjaźni między nami nie będzie. Tenis zdecydowanie przestał już być „białem sportem” – wspomina Matkowski tamto zdarzenie. – Najdziwniejsze w tym jest to, że to gość, którego dobrze znamy. My debliści właściwie znamy się wszyscy. Spotykamy się na turniejach, jadamy razem posiłki. Dostaliśmy później smsy od kilku zawodników. To, że Niemiec się przyznał niewiele znaczy, bo następnego dnia mecz powtarzał Eurosport i dzięki powtórkom jego zagranie było ewidentne – uzupełnia Fyrstenberg wypowiedź kolegi.
W roku 2006 nasi debliści grali w półfinale Australian Open, ale według nich tych dwóch osiągnięć nawet nie ma co porównywać. – Wtedy to był łut szczęścia. Jeszcze na to nie zasługiwaliśmy. Graliśmy zbyt defensywnie, nie jak debliści. Poza tym Santoro doszedł do ćwierćfinału singla i na zwycięstwie w deblu mu nie zależało, bo mu tylko przeszkadzał. Pięć lat zajęło nam dotarcie do finału turnieju wielkoszlemowego, ale idziemy małymi kroczkami i ciągle do przodu. Naszym celem na przyszłość jest ustabilizowanie formy. Chcemy, by obok takich osiągnięć jak choćby cztery kolejne wygrane z braćmi Bryanami nie zdarzały nam się wpadki ze słabeuszami – mówi zawodnik zwany „Frytką”.
– W przyszłym roku czeka nas start między innymi na igrzyskach olimpijskich w Londynie. Na trawie, która nie jest naszą ulubioną nawierzchnią – na Wimbledonie nigdy nam się nie wiodło. Ale już w Eastbourne, gdzie trawa jest szybsza było już znacznie lepiej. Na igrzyskach wystartują też tylko 32 pary. Wystarczy tam wygrać dwa mecze, aby być w ćwierćfinale. W Wielkim Szlemie potrzeba czterech spotkań – dorzuca „Matka” od siebie.
Już w środę Matkowski i Fyrstenberg odlatują do Finlandii, gdzie wystąpią w spotkaniu Pucharu Davisa. Potem zamierzają odpocząć, dlatego m.in. zrezygnowali z turnieju w Bangkoku.
– Ja już w poniedziałek o 1.30 spałem i nawet nie oglądałem finału singla Djokovicia z Nadalem – mówi Matkowski. – Odpoczniemy, a potem postaramy się utrzymać formę. To US Open dało nam pewność i teraz już w Wielkim Szlemie będzie nas satysfakcjonować tylko zwycięstwo, a nie sytuacja, że kończymy start na finale, półfinale czy ćwierćfinale – dodaje Fyrstenberg.
Jedynym polskim zwycięzcą turnieju Wielkiego Szlema pozostaje Wojciech Fibak, który w parze z Australijczykiem Kimem Warwickiem wygrał grę deblową na Australian Open w 1978 roku.

Taszkient: Radwańska w drugiej rundzie

/ Tomasz Krasoń , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Urszula Radwańska awansowała do drugiej rundy turnieju WTA w Taszkiencie. 20-letnia Polka pokonała w swoim pierwszym meczu po US Open słowacką kwalifikantkę Janę Cepelovą, triumfując 6:1, 6:4.

Polka była zdecydowaną faworytką spotkania. I z tej roli wywiązała się znakomicie. Zajmującej 226. miejsce Cepelovej oddała zaledwie 5 gemów. Pierwsza partia tego meczu przebiegała pod wyraźne dyktando Radwańskiej. Ula wprawdzie dała się przełamać, ale miała pełną kontrolę w gemach serwisowych 18-letniej Słowaczki. Dość powiedzieć, że Cepelova przy swoim podaniu wygrała zaledwie 7 akcji. Gra stała się bardziej wyrównana w drugiej partii. Głównie za sprawą lepszej postawy Słowaczki, która w tej części meczu odnotowała aż 93 procent celności pierwszego podania. Radwańska i tak zdołała ją dwukrotnie przełamać, sama straciła podanie raz i zwyciężyła 6:4. Mecz trwał 65 minut.

W drugiej rundzie rywalką Urszuli Radwańskiej będzie Akgul Amanmuradowa. Reprezentantka gospodarzy pokonała 6:4, 6:3 rozstawioną z „ósemką” Aravane Rezai. Uzbeczka zajmuje obecnie 117. lokatę w rankingu WTA. To właśnie w Taszkiencie Amanmuradowa odnosiła największe sukcesy w karierze – w 2005 i 2009 roku dotarła bowiem do finału. W poprzednim sezonie zatrzymała się na ćwierćfinale. Radwańska rozegrała z nią już jedno spotkanie. W pierwszej rundzie tej samej imprezy przed 3 laty Polka triumfowała 7:6(5), 6:3.

Polka zapewniła już sobie 30 punktów do rankingu WTA. We wtorek zagra jeszcze w pierwszej rundzie debla. Jej partnerką będzie Jewgienia Rodina, a rywalkami Marina Szamajko i Sofia Szapatawa.

Wynik pierwszej rundy singla:
Urszula Radwańska (Polska) – Jana Cepelova (Słowacja, Q) 6:1, 6:4

Finał nie z tej ziemi! Djoković królem Nowego Jorku!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: usopen.org, foto: AFP

Kosmiczny finał US Open 2011 zakończył się szóstą z rzędu wygraną Novaka Djokovicia nad Rafaelem Nadalem i trzecim w tym sezonie wielkoszlemowym tytułem Serba. Nadzwyczajny „Nole” wygrał 6:2, 6:4, 6:7(3), 6:1. Kto nie widział, niech żałuje!

Ciężko opisać słowami to, czego dokonywali w finale US Open Novak Djoković i Rafael Nadal. To po prostu trzeba było zobaczyć! Obaj zawodnicy wznieśli się nie niebotyczny poziom, prowadząc przez ponad trzy godziny takie wymiany, że na trybunach Arthura Ashe’a było głośniej niż podczas koncertu Metallici, a jedyną reakcją, jaką dało się z siebie wydobyć było kręcenie głową, niedowierzając, że w tenisa można tak grać!

Od samego początku był szał. Panowie nie bawili się w spokojne wchodzenie w mecz, tylko natychmiast przeszli do ataku. Po kilku minutach Nadal prowadził 2:0, ale potem tenisowy festiwal rozpoczął Djoković. Ganiał rywala z lewa na prawo w takim tempie, że Hiszpan nie miał chwili, aby przejąć inicjatywę. A gdy Serb postanowił pozwolić Rafie na rozgrywanie akcji, był do bólu konsekwentny, dokładny i cierpliwy, aż w końcu Nadal się mylił. Efekt był taki, że sześć kolejnych gemów i całego seta wygrał Djoković.

Już pierwsza partia była znakomita. Ale to, co tenisiści robili w drugiej i trzeciej, nie mieści się w głowie. Co i rusz wdawali się w niesamowite, długie, potężne i pełne popisowych zagrań wymiany, wyśmienicie wykorzystując w nich geometrię kortu. Djoković szalał strzałami z forhendu i bekhendu raz po linii, raz po krosie, a Nadal – choć znany z genialnej gry w obronie – tego dnia w defensywie przechodził samego siebie. Dokonywał cudów, dopadając do piłek, do których dopaść nie miał prawa. Ba, mało tego, odgrywał je z jeszcze większą mocą i z ogromną precyzją tak, że Serb musiał wspiąć się na wyżyny, aby wygrać punkt. Kibice na trybunach nie wytrzymywali. O ciszy i spokoju w trakcie akcji nie było mowy. Stadion szalał bardziej niż na meczach piłkarskich. Gdy wydawało się, że punkt jest skończony, piłka jakimś cudem wracała na drugą stronę i gra toczyła się dalej. Było wszystko – genialne skróty Djokovicia, potężne smecze, które obaj zawodnicy potrafili jakimś cudem odbierać, wyśmienite woleje, ale i popisowe minięcia. I tak przez cały czas. Akcja za akcją, gem za gem. Czas leciał, a oni wciąż szaleli na najwyższych obrotach.

Drugi set przez długi czas wyglądał identycznie jak pierwszy. 2:0 dla Nadala, a potem… seria Serba. 1:2, 2:2, 3:2, 4:2… Tym razem Hiszpan nie dopuścił do powtórki sprzed kilkudziesięciu minut. Opanował sytuację, zerwał się i nie dość, że wygrał siódmego gema, to chwilę później przełamał przeciwnika, wyrównując stan meczu. Ale wówczas Djoković znów włączył szósty, siódmy a może ósmy bieg. W kolejnych kilku minutach zagrał genialnie i nie dał Nadalowi szans, triumfując 6:4.

Wielkie tenisowe show trwało w najlepsze. Już w trzecim gemie trzeciej odsłony Serb znowu odebrał podanie rywalowi. Djoković doprowadził ambitnego Nadala do takiego stanu, że ten z bezradności zaczął machać ręką, kręcić głową i wściekać się na siebie tak, jak nigdy. Co ja mam zrobić? – zdawała się mówić mina Hiszpana. Ale Nadal jak to Nadal, nie poddał się. Błyskawicznie odrobił stratę, po czym… błyskawicznie przegrał kolejnego gema przy swoim serwisie. I gdy wydawało się, że nic go już nie uratuje, zaświeciło dla niego światełko w tunelu. Djokovicia dopadł pierwszy kryzys. Miał problemy przy serwisie, chwytał się za lewy bok i wyraźnie opadł z sił. Nadal to wykorzystał – ze stanu 2:3, wyszedł na 4:3. Większej przewagi zdobyć nie dał rady. Trochę dlatego, że zamiast toczyć długie wymiany z przybitym rywalem, próbował strzelać kończącymi zagraniami i nie trafiał, a trochę dlatego, że Serb po krótkiej zadyszce zaczął się budzić. I obudził się do tego stopnia, że w jedenastym gemie wyszedł na prowadzenie 6:5! Seta jednak nie skończył. Nadal wrócił z dalekiej podróży raz jeszcze i doprowadził do tie breaka, w którym od początku miał przewagę. Djoković miał coraz bardziej niewyraźną minę. Brakowało mu sił, miał problem z lewym bokiem, a po przegranych akcjach spuszczał ze zmęczenia głowę. A Hiszpan szalał. Wygrał tie break 7:3 i wydawało się, że pięciosetowa batalia jest nieunikniona.

Tymczasem w czwartej odsłonie wszystko się zmieniło. Dopiero wtedy obaj tenisiści na dobre poczuli tempo, jakie sami sobie narzucili. Nadala łapały skurcze i w mgnieniu oka opadł z sił. Obaj zawodnicy zwolnili. Hiszpan jednak był w czwartej partii bezradny. Djoković – mimo że zmęczony – znów strzelał potężnymi forhendami i bekhendami. Nadal nie był jednak już w stanie dobiegać do tych szalonych piłek i przegrał gładko 1:6. – Przegranie sześciu kolejnych meczów na pewno boli. Będę jednak pracował dzień w dzień, aż w końcu to się zmieni – powiedział Rafa.

Gdy Djoković oddawał ostatni strzał forhendowy, czuło się żal, że to już koniec. To był mecz z gatunku tych, który mógłby trwać i trwać. Bez końca. Nole i Rafa udowodnili, że są bezapelacyjnie najlepszą dwójką tenisistów świata. Stworzyli show, które zostanie zapamiętane na wiele kolejnych lat. Dla Serba show zwieńczone kolejnym sukcesem – w tym sezonie już 64. wygranym pojedynkiem i 10. tytułem. – To wydaje się nieprawdopodobne. Mam wrażenie, że większość moich uderzeń jest taka sama jak dwa, trzy lata temu. Jestem agresywniejszy na korcie i mam inne podejście do półfinałów czy finałów największych turniejów, szczególnie jak walczę z takimi mistrzami jak Rafa i Roger – mówił po meczu Djoković. – Kiedyś tak nie było. Kiedyś po prostu czekałem na ich błędy, starając się grać swój najlepszy tenis, ale nie wierząc tak do końca w to, że mogę z nimi wygrać. Teraz czuję się świetnie. Być może był to najlepszy mecz w US Open, jaki dotąd zagrałem. Wyszedłem na kort z wiarą, że mogę zwyciężyć. Grałem mocne i płaskie piłki z linii końcowej i nie pozwoliłem mu na wejście w rytm ani na przejęcie kontroli nad meczem. Wszystko grało – dodał.  

Hiszpan stracił nowojorską koronę, przegrywając z Djokoviciem po raz szósty z rzędu. – Miałem swoje szanse. Naprawdę miałem swoje szanse. Na początku meczu prowadziłem 2:0. Grałem dobrze, ale nagle trochę straciłem sposób na grę i rytm. Identyczna sytuacja miała w drugiej partii – tłumaczył Nadal. – Byłem w finale Wimbledonu, finale US Open. W obu walczyłem, szczególnie tu, w Nowym Jorku. Wracam do Hiszpanii szczęśliwszy niż po Wimbledonie, bo wiem, że jestem na właściwej drodze, aby pokonać Novaka – dodał.

Wynik finału:
Novak Djoković (Serbia, 1) – Rafael Nadal (Hiszpania, 2) 6:2, 6:4, 6:7(3), 6:1    

Ranking WTA: awanse Stosur i Williams, Radwańska wciąż 13.

/ Tomasz Krasoń , źródło: wtatennis.com, foto: wtatennis.com

Samantha Stosur awansowała na 7., a Serena Williams na 14. miejsce w rankingu WTA. Oprócz awansów finalistek US Open warte odnotowania roszady w czołówce związane były ze stratami punktowymi Kim Clijsters i Wiery Zwonariowej. Belgijka spadła 9., a Rosjanka na 4. pozycję. Agnieszka Radwańska wciąż jest 13.

Wciąż niezagrożona jest pozycja liderki klasyfikacji WTA Caroline Wozniacki. 21-letnia Dunka prowadzi z przewagą 3109 punktów nad Marią Szarapową, która awansowała na drugie miejsce. Na trzecim miejscu (najwyższym w karierze) plasuje się obecnie Wiktoria Azarenka. Zarówno Rosjanka, jak i Białorusinka, przegrały w Nowym Jorku w trzeciej rundzie, ale wykorzystały duże straty punktowe ubiegłorocznej mistrzyni Kim Clijsters (z 3. na 9.) oraz finalistki Wiery Zwonariowej (z 2. na 4.). Na siódme miejsce awansowała zwyciężczyni turnieju Samantha Stosur. Na dalszych miejscach również zaszły ciekawe zmiany – punkty zdobyte w sześciu imprezach dają Serenie Williams 14. lokatę – bezpośrednio za plecami Agnieszki Radwańskiej. Z 92. na 34. miejsce awansowała Angelique Kerber.

Podobnie przedstawia się czołówka rankingu Race. Na prowadzeniu jest Caroline Wozniacki, która wyprzedza Marię Szarapową. Te dwie zawodniczki mają już zapewniony udział w turnieju mistrzyń. Za ich plecami znajdują się Li, Kvitova, Azarenka, Stosur, Zwonariowa i Bartoli. Agnieszka Radwańska w tej klasyfikacji również zajmuje 13. miejsce.

Do rotacji doszło natomiast na samym szczycie listy deblistek. Nową-starą liderką została Liezel Huber, która wraz z Lisą Raymond sięgnęła w Nowym Jorku po tytuł. Druga z Amerykanek awansowała na 6. miejsce. Półfinał US Open dał duży awans Radwańskiej i Hantuchovej – Polka jest już 22., a Słowaczka 24. W rankingu najlepszych par sezonu na czele są Kveta Peschke i Katarina Srebotnik. Na miejscach gwarantujących start w mistrzostwach WTA w Stambule są również Huber i Raymond, Kirilenko i Azarenka oraz Mirza i Wiesnina.

Ranking WTA – Singiel Entry:
1.Caroline Wozniacki (Dania) 9335pkt
2.Maria Szarapowa (Rosja) 6226pkt
3.Wiktoria Azarenka (Białoruś) 6055pkt
4.Wiera Zwonariowa (Rosja) 5920pkt
5.Na Li (Chiny) 5870pkt
6.Petra Kvitova (Czechy) 5530pkt
7.Samantha Stosur (Australia) 5380pkt
8.Francesca Schiavone (Włochy) 4775pkt
9.Kim Clijsters (Belgia) 4501pkt
10.Marion Bartoli (Francja) 4225pkt
…
13.Agnieszka Radwańska (Polska) 3270pkt
121. Urszula Radwańska (Polska) 569pkt
202.Marta Domachowska (Polska) 302pkt
222.Magda Linette (Polska) 268pkt

Ranking WTA – Singiel Race:
1.Caroline Wozniacki (Dania) 7175pkt
2.Maria Szarapowa (Rosja) 6145pkt
3.Na Li (Chiny) 5347pkt
4.Petra Kvitova (Czechy) 5292pkt
5.Wiktoria Azarenka (Białoruś) 5057pkt
6.Samantha Stosur (Australia) 4925pkt
7.Wiera Zwonariowa (Rosja) 4675pkt
8.Marion Bartoli (Francja) 4225pkt
9.Andrea Petkovic (Niemcy) 3950pkt
10.Francesca Schiavone (Włochy) 3822pkt
…
13.Agnieszka Radwańska (Polska) 3042pkt
135.Urszula Radwańska (Polska) 402pkt
172.Marta Domachowska (Polska) 292pkt
245.Magda Linette (Polska) 186pkt

Ranking WTA – Debel Entry:
1.Liezel Huber (USA) 8155pkt
2.Kveta Peschke (Czechy) 8075pkt
2.Katarina Srebotnik (Słowenia) 8075pkt
4.Flavia Penneta (Włochy) 6795pkt
5.Gisela Dulko (Argentyna) 6795pkt
6.Lisa Raymond (USA) 6755pkt
7.Maria Kirilenko (Rosja) 6355pkt
8.Jaroslawa Szwedowa (Kazachstan) 6170pkt
9.Vania King (USA) 6150pkt
10.Sania Mirza (Indie) 5355pkt
…
22.Agnieszka Radwańska (Polska) 3271pkt
39.Alicja Rosolska (Polska) 2170pkt
43.Klaudia Jans-Ignacik (Polska) 2020pkt
130.Katarzyna Piter (Polska) 590pkt
133.Urszula Radwańska (Polska) 573pkt

Ranking WTA – Debel Race:
1.K. Peschke, K. Srebotnik (Czechy, Słowenia) 8291pkt
2.L. Huber, L. Raymond (USA) 5423pkt
3.M. Kirilenko, W. Azarenka (Rosja, Białoruś) 4955pkt
4.S. Mirza, J. Wiesnina (Indie, Rosja) 4788pkt
5.J. Szwedowa, V. King (Kazachstan, USA) 4685pkt
6.G. Dulko, F. Pennetta (Argentyna, Włochy) 4386pkt
7.R. Vinci, S. Errani (Włochy) 3401pkt
8.B. Mattek-Sands, M. Shaughnessy (USA) 3351pkt
…
11.A. Radwańska, D. Hantuchova (Polska, Słowacja) 2991pkt
19.K. Jans-Ignacik, A. Rosolska (Polska) 1839pkt

Taszkient: Ula Radwańska zagra z Cepelovą

/ Tomasz Krasoń , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

W obecnym tygodniu Urszula Radwańska grać będzie w turnieju WTA International w Taszkiencie (pula nagród 220 tysięcy dolarów). 20-letnia Polka zakwalifikowała się bezpośrednio do imprezy głównej i w pierwszej rundzie trafiła na słowacką zawodniczkę z eliminacji, Janę Cepelovą.

Urszula Radwańska w tym sezonie siedmiokrotnie grała w głównych turniach WTA. Najlepszy wynik osiągnęła w Indian Wells, gdzie dotarła do trzeciej rundy. Po jednym zwycięstwie odniosła w Kuala Lumpur, Estoril i Stanford. Aktualnie w rankingu WTA 20-letnia krakowianka zajmuje 121. miejsce.

Pierwsza rywalka Radwańskiej nie jest zbyt wymagająca. Jana Cepelova ma 18 lat i plasuje się na 226. pozycji w rankingu WTA. Przejście eliminacji w Taszkiencie da jej możliwość debiutu w turnieju głównego cyklu rozgrywkowego. Dotychczas grała wyłącznie w imprezach rangi ITF. W tym sezonie zdobyła w nich trzy tytuły, w tym dwa w turniejach i puli nagród 25 tysięcy dolarów. W eliminacjach Cepelova pokonała Janę Buczinę, Ryoko Fudę oraz Madalinę Gojneę.

Spotkanie Radwańskiej z Cepelovą rozegrane zostanie we wtorek. Zaplanowano je jako pierwsze na korcie numer 2 od godziny 10 czasu miejscowe. W przypadku zwycięstwa Urszula mogłaby zagrać o ćwierćfinał z Aravane Rezai albo Akgul Amanmuradową.

Ula Radwańska zgłosiła się również do turnieju gry podwójnej. Wraz z Jewgienią Rodiną zagrają w pierwszej rundzie z Mariną Szamajko i Sofią Szapatawą.

Karolina Woźniacka w Bydgoszczy

/ Maciej Weber , źródło: własne, foto:

Karolina Woźniacka prosto z Nowego Jorku przyleci do Polski. W niedzielę 18 września zagra w Bydgoszczy na zaproszenie marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego Piotra Całbeckiego i wręczy nagrody w organizowanym przez niego turnieju dla dzieci


Woźniacka, choć od 48 tygodni lideruje światowemu rankingowi WTA, nie wygrała jeszcze turnieju wielkoszlemowego. Podczas US Open też się nie udało, bo lepsza w półfinale okazała się Serena Williams, ale Dunka z Polski przyleci do nas zadowolona i uśmiechnięta.


– Cieszę się na spotkanie z całą masą dzieci grających w tenisa. Podobno liczba zgłoszeń do turnieju przekroczyła już 150! To świetnie, jestem podekscytowana. Widać, że młodzież w Polsce garnie się do tego sportu. Trzeba to wykorzystać, dać szansę, której wcześniejsze pokolenia nie miały. Ja dostałam taką w Danii, ale w Polsce też to jest możliwe. Tutaj także może urodzić się i wychować przyszły numer 1. Choć, ostrzegam, będę bronić swojej pozycji – śmieje się Woźniacka.


Turniej dla dziewcząt i chłopców w kategoriach wiekowych do lat 10 i 12 o Puchar Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego odbędzie się w dniach 17-18 września w Klubie Sportowym Centrum (Nowotoruńska 8, Bydgoszcz). Zwycięzcy będą mieli niepowtarzalną okazję spotkania się na korcie z Woźniacką na specjalnym, poprowadzonym przez samą zawodniczkę treningu. To nie jedyna, choć najbardziej atrakcyjna, nagroda: zawodnicy w każdej kategorii otrzymają roczne kontrakty sprzętowe od firmy Yonex, a także upominki od firmy Oriflame. Dla wszystkich będzie też czas na zadanie pytań Karolinie Woźniackiej i zdobycie jej autografu. Do gry z mistrzynią zaproszeni zostali także zawodnicy Siemens AGD Tennis Team.


Aplikacje do turnieju przyjmuje klub Centrum, który jest współorganizatorem turnieju. Zgłaszać się można  telefonicznie: 52 375 55 87 lub mailowo: centrumteam@centrumteam.pl.


 

US Open: wielkie emocje i życiowy sukces Stosur!

/ Tomasz Krasoń , źródło: usopen.org/własne, foto: AFP

Kobiecy finał US Open przeszedł już do historii. Pierwszy wielkoszlemowy tytuł w karierze wywalczyła Samantha Stosur, która dzięki genialnej grze pokonała 6:2, 6:3 Serenę Williams. Na początku drugiej odsłony emocje sięgnęły zenitu, kiedy to Amerykanka uwikłała się w spór z sędzią pojedynku, Evą Asderaki.

Przed meczem za faworytkę finału uchodziła Serena Williams. Za 29-letnią Amerykanką przemawiało 13 tytułów wielkoszlemowych i seria 18 zwycięstw tego lata w Stanach Zjednoczonych. Samantha Stosur stanęła jednak na wysokości zadania – nie tylko nie ustępowała pola rywalce, ale nawet w wielu aspektach nad nią wyraźnie górowała.

Już od początku spotkania widać było, że Stosur jest tego dnia bardzo dobrze usposobiona. 27-letnia Australijka przełamała Amerykankę już w trzecim gemie i przewagi tej nie oddała do końca seta. Ba, zdołała dołożyć jeszcze jedno przełamanie. Stosur wychodziło praktycznie wszystko. Agresywne pierwsze podanie, kick serwis, miażdżący forhend, dobry jak na nią bekhend (nie tylko slajsowany) i duża pewność pod siatką. Na dodatek pomagała jej nieco Williams. Nawet nie poprzez popełnianie prostych błędów tylko słabą celność i skuteczność pierwszego podania. Po 31 minutach gry Stosur triumfowała 6:2.

Początek drugiej odsłony przejdzie do historii kobiecego US Open 2011 jako najbardziej emocjonująca część meczu. Serwis Williams, break point dla Stosur – na tablicy wyników 30:40. Amerykanka zagrywa praktycznie kończący forhend do bekhendowego narożnika Stosur. Zbyt wcześnie okazuje jednak radość, a jej okrzyk zostaje zakwalifikowany przez prowadzącą spotkanie Evę Asderaki jako przeszkadzanie rywalce.

– A jak inne krzyczą przez cały mecz, to jest ok? – kłóciła się z sędzią Serena. Jej protesty na nic się jednak zdały – punkt przyznano Australijce i zamiast równowagi doszło do przełamania. Williams została wyraźnie podrażniona takim obrotem wydarzeń. Jej pretensjonalna postawa i nerwowa atmosfera panująca na Arthur Ashe Stadium przywiodły wspomnienia o skandalu sprzed 2 lat. Wówczas Serena w półfinałowym meczu z Kim Clijsters groziła sędzi liniowej, która wywołała jej błąd stóp.

Tym razem Amerykanka zrezygnowała z popełniania czynów karalnych. Jej odpowiedzią na te wydarzenia było wywalczenie przełamania, dzięki któremu po chwili prowadziła 2:1. – Straciłaś kontrolę – mówiła w przerwie do Evy Asderaki Williams. Nad sytuacją na korcie wciąż panowała jednak Stosur. Australijka po krótkotrwałej obniżce lotów wróciła do wspaniałej gry z pierwszej odsłony. W siódmym gemie zadała decydujący cios, przełamując Amerykankę. Niezbyt dokładna i niezbyt szybka tego dnia Williams nie potrafiła znaleźć recepty na agresywną grę Stosur. Australijka zakończyła spotkanie przy trzeciej piłce meczowej swoim firmowym zagraniem – odwrotnym krosem forhendowym. Mecz trwał 73 minuty i zakończył się wynikiem 6:2, 6:3.

Samantha Stosur po raz pierwszy w karierze wygrała turniej wielkoszlemowy. Jej jedyny dotychczasowy finał miał miejsce w 2010 roku w Paryżu. Dzięki zdobyciu 2000 punktów rankingowych awansuje na 7. miejsce w rankingu WTA. Williams straciła natomiast szanse na czternasty wielkoszlemowy triumf i rekordową premię finansową, która w jej przypadku mogła wynieść 2,8 miliona dolarów.

Wynik finału singla:
Samantha Stosur (Australia, 9) – Serena Williams (USA, 28) 6:2, 6:3

US Open: doświadczenie górą

/ Michał Jaśniewicz , źródło: sonyericssonwtatour.com/usopen.org/własne, foto: usopen.org

Tie break trzeciego seta zadecydował o końcowym rozstrzygnięciu turnieju deblowego kobiet w US Open. Rozstawione z numerem cztery Liezel Huber oraz Lisa Raymond pokonały w finale broniące tytułu Vanię King oraz Jarosławę Szwedową 4:6, 7:6(5), 7:6(3).

Amerykanka i reprezentantka Kazachstanu były krok od zdobycia drugiego z rzędu tytułu na kortach Flushing Meadows. King oraz Szwedowa wygrały pierwszego seta 6:4, a w drugim prowadziły 5:3.

Niezwykle doświadczone Amerykanki, które w półfinale pokonały Hantuchovą i Radwańską, zdołały w ostatniej chwili odrobić straty i drugą partię wygrały w tie breaku 7-5. Na początku trzeciego seta obie pary wywalczyły po jednym przełamaniu, ale potem do końca skutecznie broniły własnego podania.

Decydujący o końcowym zwycięstwie tie break znakomicie rozpoczęły Huber oraz Raymond, wygrywając cztery pierwsze punkty. King oraz Szwedowa zdołały jeszcze przed zmianą stron doprowadzić do wyniku 2-4, ale następnie przegrały dwie kolejne piłki. Amerykanki wykorzystały drugą piłkę mistrzowską, wygrywając całe spotkanie w dwie godziny oraz czterdzieści siedem minut.

Dla 35-letniej Liezel Huber to piąty wielkoszlemowy tytułu w deblu, a drugi w US Open. 38-letnia Lisa Raymond sięgnęła po swój szósty wielkoszlemowy „skalp”, a po raz trzeci triumfowała w Nowym Jorku.

Amerykanki po raz pierwszy wygrała wspólnie turniej wielkoszlemowy. W tym sezonie były razem w półfinale Roland Garros oraz ćwierćfinale Wimbledonu.

Wynik finału debla:
L. Huber, L. Raymond (USA, 4) – V. King, J. Szwedowa (USA, Kazachstan, 3) 4:6, 7:6(5), 7:6(3)

Szczecin: mocna obsada i pięciu Polaków

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/pekaoszczecinopen.eu/własne, foto: pekaoszczecinopen.eu

Pięciu polskich tenisistów wystąpi w rozpoczynającym się w poniedziałek Pekao Szczecin Open. Dwa mecze na kortach Promasters rozegrał już Michał Przysiężny, który musiał przechodzić przez eliminacje.

Szczeciński challenger, o puli nagród 125 tysięcy dolarów, tradycyjnie już rozgrywany jest w tym samym tygodniu co Puchar Davisa. W efekcie tego na starcie zabraknie kilku czołowych polskich tenisistów (Jerzego Janowicz, Grzegorza Panfila, a także Mariusza Fyrstenberga i Marcina Matkowskiego), którzy za niespełna tydzień rywalizować będą z Finlandią.

Z drugiej stron w najbliższym tygodniu nie rozgrywane są żadnej imprezy ATP Tour i w Szczecinie wystąpi wielu znanych tenisistów. W drabince turniejowej znalazło się aż sześciu zawodników z czołowej setki rankingu. Z najwyższym numerem rozstawienia zagra Albert Montanes (42 ATP). Hiszpan w pierwszej rundzie zmierzy się z posiadaczem „dzikiej karty” Andriejem Kapasiem, który po raz czwarty wystąpi w turnieju głównym zawodów o randze challenger (ani jednego zwycięstwa na koncie jeszcze nie ma).

Z „dzikimi kartami” wystąpią także Piotr Gadomski (w pierwszej rundzie zagra z Holendrem Thomasem Schoorelem) oraz niespełna 18-letni Arkadiusz Kocyła, dla którego będzie to debiut w zawodach tej rangi. Nie będzie to z pewnością łatwy debiut, gdyż w pierwszej rundzie trafił na rozstawionego z numerem pięć Brazylijczyka Joao Souzę (90 ATP).

Ostatnim tenisistą, który znalazł się w turniejowej drabince na podstawie rankingu jest Marcin Gawron (288 ATP) i to z jego występem należy wiązać największe nadzieje. W pierwszej rundzie nowosądeczanin trafił na Mołdawianina Radu Albota (252 ATP).

Pierwszym, który nie „załapał” się do turnieju głównego na podstawie rankingu był natomiast Michał Przysiężny. W takiej sytuacji głogowianin zdecydował się na występ w eliminacjach. W pierwszej rundzie miał „wolny los”, następnie pokonał Pawła Ciasia 7:5, 6:3, a decydującym spotkaniu wygrał z Romanem Jebavym 7:6(7), 7:6(4). Niestety żadnemu z pozostałych sześciu polskich tenisistów nie udało się przejść eliminacji.

Zobacz drabinkę turnieju głównego Pekao Szczecin Open

US Open: Polacy bez szans, skandaliczne zachowanie Petzschnera!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne, foto: AFP

Marzenia o pierwszym wielkoszlemowym tytule Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski muszą odłożyć przynajmniej do przyszłego roku. Polacy gładko przegrali finał US Open z Jurgenem Melzerem i Philippem Petzschnerem 2:6, 2:6. Piękne, sportowe widowisko popsuło jednak skandaliczne oszustwo Niemca!

– Cieszymy się, że dotarliśmy tu do finału. Chcieliśmy, oczywiście, wygrać, ale przegraliśmy. Rywale byli dziś lepsi, takie jest życie. Może w przyszłym roku się uda. Jesteśmy jednak szczęśliwi, bo to nasz pierwszy wielkoszlemowy finał – mówili „na gorąco” po finale Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski, choć ich miny nie wyrażały ani grama radości. Trudno się dziwić, bo historyczny finał Wielkiego Szlema po prostu im nie wyszedł. Polacy zagrali najsłabsze spotkanie, a dorzucając do tego bardzo dobrą postawę rywali, wynik był bardzo wysoki.

Początek był szokujący. Fyrstenberg i Matkowski nie potrafili opanować nerwów. Byli bardzo spięci, robili bardzo proste błędy i tracili punkt za punktem. Ponadto Melzer i Petzschner od samego początku grali rewelacyjnie – świetnie returnowali, doskonale serwowali i byli bezbłędni przy siatce. Efekt był taki, że po ośmiu minutach (!) Polacy przegrywali 0:4, mając na koncie jeden wygrany punkt! W końcówce zeszło z nich napięcie. Matkowski wreszcie serwował tak, jak nas do tego przyzwyczaił, a i w akcjach z głębi kortu oraz przy siatce nasi zawodnicy spisywali się lepiej. Mieli nawet okazję na przełamanie rywali, ale szybko ją zmarnowali i seta nie uratowali.

Druga partia wyglądała lepiej, chociaż początek znów nie był udany. Austriacko-niemiecki duet ponownie zdobył breaka i objął prowadzenie 2:0, ale przewaga rywali nie była już tak miażdżąca. Fyrstenberg i Matkowski zdołali się podnieść i odrobić straty, wyrównując stan meczu. Piąty gem okazał się przełomowym dla całego seta. Przy stanie 30:30 doszło do skandalu! Po wolejowym ataku Matkowskiego piłka odbiła się od kortu i trafiła w Petzschnera, po czym wróciła na polską stronę. Akcja potoczyła się tak błyskawicznie, że trudno było dostrzec, czy Niemiec odbił piłkę rakietą czy ciałem. Polacy jednak nie mieli wątpliwości i momentalnie podbiegli do sędziego, widząc, że ten przyznał punkt rywalom. Arbiter zdania, oczywiście, nie zmienił, ale nasi zawodnicy zwyczajnie spytali Petzschnera, czy piłka go dotknęła. Zaprzeczył. Powtórka udowodniła jednak, że Niemiec bezczelnie oszukał Polaków, bowiem piłka trafiła go w nogę! Ta sytuacja wybiła z rytmu naszych tenisistów, którzy od tego momentu przegrali wszystkie gemy i całe spotkanie.

Nie na darmo tenis nazywany jest „białym sportem”. Czystym, wolnym od oszustw, pełnym szacunku dla rywala i gry fair. Niestety, dla Petzschnera ważniejsze od sportowej rywalizacji okazała się chęć zwycięstwa. Boli to tym bardziej, że krzywda stała się akurat Polakom. Polakom, którzy mimo gorszego występu w finale, zasługują za cały występ w Nowym Jorku na ogromne brawa, bo pojedynki z Bhupathim i Paesem czy Bopanną i Qureshim zagrali koncertowo, co pozwala nam wierzyć, że nie był to ostatni wielkoszlemowy finał z ich udziałem.

Wynik finału:
J. Melzer, P. Petzschner (Austria, Niemcy, 9) – M. Fyrstenberg, M. Matkowski (Polska, 6) 6:2, 6:2