2009: tenisiści, którzy zakończyli kariery
Amelie Mauresmo (Francja, 30 lat), 2 tytuły wielkoszlemowe, 39 tygodni na czele rankingu WTA
3 grudnia 2009 Amelie Mauresmo wystąpiła na specjalnie zorganizowanej konferencji prasowej w Paryżu, na której oficjalnie potwierdziła zakończenie swojej wieloletniej kariery tenisowej. W 1996 roku wygrała juniorskie French Open i Wimbledon i została juniorską mistrzynią świata Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 1999 jako tenisistka nierozstawiona osiągnęła finał "dorosłego" Australian Open, pokonując liderkę rankingu, Lindsay Davenport i przegrywając dopiero z fenomenalną wówczas Martiną Hingis. Po zwycięstwie nad Amerykanką wyznała światowej opinii publicznej, że jest lesbijką (miała wtedy dziewiętnaście lat). W 2003 razem z ekipą francuską zdobyła Puchar Federacji. W 2004 w Atenach zdobyła wicemistrzostwo olimpijskie. 13 września została pierwszą francuską liderką rankingu WTA i drugą w historii (po Kim Clijsters), która awansowała na tę pozycję, nie mając na koncie zwycięstwa wielkoszlemowego. W sezonie 2006 poprawiła te statystyki, zostają mistrzynią Australian Open i Wimbledonu (w obydwu finałach pokonała Justine Henin), Belgijka zrewanżowała się jej jednak w finale kończącego sezon turnieju Masters w Madrycie. Po raz ostatni Amelie wygrała turniej WTA w 2009 roku przed własną publicznością w Paryżu.
Marat Safin (Rosja, 29 lat), 2 tytuły wielkoszlemowe, 9 tygodni na czele rankingu ATP
Marat Safin dał się poznać światu podczas Roland Garros 1998, kiedy to pokonał Andre Agassiego i broniącego tytułu Gustavo Kuertena. Dwa lata później na kortach Flushing Meadows zdobył swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy, pokonując w nowojorskim finale ulubieńca publiczności, Pete’a Samprasa. Dzięki temu zasiadł na fotelu lidera rankingu ATP i był na nim z przerwami przez dziewięć tygodni (do kwietnia 2001). W latach 2002, 2004 i 2005 dochodził do finałów Australian Open, ale wygrał tylko ten ostatni (jak się potem okazało, triumf w Melbourne był ostatnim singlowym w jego karierze). Safin trzykrotnie awansował do półfinałów Tennis Masters Cup, w latach 2000, 2002 i 2004. Zawsze był mocnym punktem rosyjskiej drużyny w Pucharze Davisa. Przyczynił się do triumfu swojego kraju w tym turnieju w edycjach 2002 i 2006. Rosjanin znany jest z okazywania swoich emocji na korcie, co najczęściej odbija się na jego… rakietach. W Moskwie stworzono nawet muzeum z uszkodzonym przez tenisistę sprzętem. Safin, po wcześniejszym deklaracjach, zakończył swoją karierę 11 listopada 2009, przegrywając mecz drugiej rundy z Juanem Martinem del Potro w paryskiej hali Bercy.
Thomas Johansson (Szwecja, 34 lata), 1 tytuł wielkoszlemowy, 7 miejsce w rankingu ATP
Thomas Johansson zapisał się w historii tenisa jako niespodziewany zwycięzca wielkoszlemowego Australian Open w 2002 roku, kiedy to pokonał w finale faworyzowanego Marata Safina. Został pierwszym szwedzkim triumfatorem w Wielkim Szlemie od US Open 1992 (Stefan Edberg) i pierwszym szwedzkim zwycięzcą w Melbourne od 1988 (Mats Wilander). W czerwcu 2002 awansował na najwyższe w karierze, siódme miejsce w rankingu ATP. W sezonach 2003 i 2004 zmagał się z kontuzją kolana, która uniemożliwiła mu starty w turniejach. W 2005 został półfinalistą Wimbledonu i przegrał zacięte spotkanie z Andym Roddickiem. W 2006 przytrafiła mu się kontuzja oka. W 2008 w Pekinie został deblowym wicemistrzem olimpijskim w parze z utytułowanym deblistą, Simonem Aspelinem (przegrali z Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką). W czerwcu 2009 poinformował o zakończeniu "długiej i owocnej" kariery sportowej.
Ai Sugiyama (Japonia, 34 lata), trzy deblowe i jeden mikstowy tytuły wielkoszlemowe, 45 tygodni na czele deblowego rankingu WTA
Ai Sugiyama została profesjonalną tenisistką w 1992 roku. Jest pierwszą Azjatką, która w jakiejkolwiek dyscyplinie sportowej została sklasyfikowana na pierwszym miejscu. Po raz pierwszy w finale turnieju wielkoszlemowego wystąpiła podczas US Open 1999 w grze mieszanej i razem z Maheshem Bhupathim triumfowała tam nad Kimberly Po i Donaldem Johnsonem. Dziesięć razy awansowała do finałów wielkoszlemowych w grze podwójnej i trzy z nich wygrała: US Open 2000 z Julie Halard, Roland Garros i Wimbledon 2003 z Kim Clijsters. W 2009 została wicemistrzynią Australian Open w parze z Danielą Hantuchovą. Jej partnerkami na korcie były też między innymi Katarina Srebotnik i Liezel Huber. W 2003 w Los Angeles i w 2007 w Madrycie została finalistką turnieju Masters na zakończenie sezonu. W grze pojedynczej zdobyła sześć tytułów WTA, a w Wielkim Szlemie doszła do ćwierćfinałów Australian Open 2000 i Wimbledonu 2004. Karierę tenisową zakończyła we wrześniu, przegrywając finał deblowego turnieju w Tokio.
Nathalie Dechy (Francja, 30 lat), dwa deblowe i jeden mikstowy tytuły wielkoszlemowe
Nathalie Dechy była w styczniu 2006 roku jedenastą zawodniczką singlowego rankingu WTA, a w maju 2007 zajmowała ósme miejsce w notowaniach deblowych. Swoją kolekcję wielkoszlemowych trofeów otworzyła w 2006 roku, triumfując z Wierą Zwonariową w grze podwójnej kobiet US Open. Rok później obroniła ten tytuł, partnerując tym razem innej Rosjance, Dinarze Safinie. Podczas Roland Garros 2007 dorobiła się jedynego pucharu w grze mieszanej, a jej partnerem był wówczas Andy Ram. Z Izraelczykiem doszła też do finału Australian Open 2009. Jej najlepszym indywidualnym wynikiem jest półfinał z Melbourne z 2005 roku. Nathalie jest córką Francuza i Kanadyjki i ma podwójne obywatelstwo, ale nigdy nie reprezentowała kraju matki. We wrześniu 2004 tenisistka wyszła za mąż i 21 lipca 2009 zakończyła sportową karierę. Bezpośrednią przyczyną decyzji Dechy było to, że spodziewa się dziecka.
Guillermo Coria (Argentyna, 27 lat), jeden finał wielkoszlemowy, trzecie miejsce w rankingu ATP
Guillermo Coria trafił do historii tenisa jako wicemistrz wielkoszlemowego Roland Garros 2004. W drodze do decydującego spotkania pokonał Carlosa Moyę i Tima Henmana, uległ jednak Gastonowi Gaudio 6:8 w piątym secie. Miał nawet do dyspozycji dwa punkty mistrzowskie, ale ich nie wykorzystał. Argentyńczyk siedmiokrotnie grał w finałach imprez rangi Masters Series, ale wygrał tylko dwie: Hamburg 2003 (z Agustinem Calleri) i Monte Carlo 2004 (z Rainerem Schuettlerem). 28 kwietnia 2009 zakończył tenisową karierę, dodając, że nie czuje potrzeby dalszej rywalizacji.


