Australian Open. Dwie strony finału. Kaci i ulubieńcy kibiców
Kibice znużeni dominacją dwóch przybyszów z innej planety znów mogą zapytać: po co rozgrywać cały turniej, czy nie można od razu przejść do finału? Oczywiście nie można zapominać o Federerze, ale to tylko pogarsza sytuację. W końcu finały z udziałem Szwajcara i kogoś z dwójki Nadal / Dżoković przejadły się jeszcze bardziej.
Trudno nie odnieść wrażenia, że grupa kibiców z wyżej opisanymi poglądami w ostatnim czasie znacznie się rozrosła. Być może granica wyrozumiałości dla panującej od lat hierarchii w męskim tenisie zostala przekroczona. A być może przyczyna leży gdzie indziej, po stronie samych kibiców. Istnieje bowiem grupa dorosłych już fanów tenisa, która nie wie, czym są finały wielkoszlemowe bez Dżokovicia, Nadala czy Federera. Ta trójka na stałe wkomponowała się w ich krajobraz i nawet jeśli jeden z nich zejdzie chwilowo na drugi plan (obecnie w tej roli Federer), to dwóch pozostałych wciąż razi w oczy swoją obecnością i poczuciem nietykalności (obecnie w tych rolach Dżoković i Nadal). Fajnie jest pojechać na wakacje do hiszpańskiego kurortu, ale za piątym pobytem w tym samym miejscu zaczyna nam się już nudzić. Za dziesiątym nie odczuwamy żadnej radości z wysokich temperatur, szerokiej plaży i pięknych turystek. A za dwudziestym uznajemy, że lepszy polski chłodek i parawany. Byle jak najdalej od przeklętego kurortu z Hiszpanii.
Komentatorzy piłkarscy przy okazji wielkich imprez, mistrzostw świata i Europy, uwielbiają powtarzać słowa Gary’ego Linekera o tym, że ,,piłka nożna to taka gra, w której 22 mężczyzn biega za piłką, a na końcu i tak wygrywają Niemcy". Kibice tenisa powinni być wdzięczni złotoustemu Anglikowi, że równie popularnym powiedzonkiem nie zdefiniował rywalizacji w męskim tourze. Wówczas wymiotowalibyśmy nim kilka razy częściej, nie jak w wersji piłkarskiej raz na dwa lata, a cztery razy do roku. Co gorsza, w 99 procentach przypadków przepowiednia by się sprawdzała.
Pod każdą szerokością geograficzną znajdziemy jednak ludzi cierpliwych i niecierpliwych. Cierpliwi lubią mówić, że ich cierpliwość kiedyś się kończy, ale ,,cierpliwi-tenisowi" są naprawdę odporni na znużenie. Dla każdego coś dobrego, więc po narzekaniu, przyszła pora na kilka radosnych informacji.
1) Z 52 dotychczasowych pojedynków Nadala z Dżokoviciem większość stała na bardzo wysokim poziomie. Istnieje zatem duża szansa, że również w niedzielę nie zabraknie pięknych wymian.
2) Dżoković i Nadal są zdecydowanie najlepszymi tenisistami trwającego Australian Open. Fakt, że spotkają się w finale wzbudza poczucie sprawiedliwości sportowego świata, który często uchodzi przecież za niesprawiedliwy.
3) Gdyby Serb lub Hiszpan nie dotarli do finału, oznaczałoby to, że z ich zdrowiem nie wszystko jest w porządku. Cieszmy się, że obecnie czują się na tyle dobrze, że mogą prezentować tenis na najwyższym, nieosiągalnym dla innych poziomie.
4) Finał Nadala i Dżokovicia z 2012 roku to spotkanie, które wspominane będzie jeszcze przez wiele lat. Miejsce się zgadza, uczestnicy się zgadzają, ich dyspozycja też jest odpowiednia – nic nie stoi na przeszkodzie, żeby znów stworzyć coś niezapomnianego.
5) Tym bardziej, że sił nie powinno zabraknąć jednemu i drugiemu. W poprzednich rundach wygrywali pewnie, a w finale oszczędzanie sił nie ma sensu. Mogą dać z siebie absolutnie wszystko.
6) Do wielkoszlemowego finału pomiędzy Dżokoviciem i Nadalem dojdzie po raz ósmy. Bazując na historii tych pojedynków, nie sposób wskazać faworyta. Jakże miła odmiana po jednostronnych półfinałach!



