Czas na mączkę!
Dzień dłuższy, na dworze coraz bardziej kolorowo, a temperatury powoli pozwalają zrzucać kurtki. To znak, że nadeszła wiosna. I znak, że rusza sezon na kortach ziemnych.
To będą dwa pasjonujące miesiące z finałem w Paryżu, gdzie o dziewiąty triumf na kortach Rolanda Garrosa walczyć będzie Rafael Nadal. To jego czas. Jego nawierzchnia. Jego żywioł. Ale po piętach depczą mu inni. A może należałoby w tym miejscu użyć jednak liczby pojedynczej i napisać „inny”. Novak Djoković, który w zeszłym roku zatrzymał jego fantastyczną passę w Monte Carlo i nie pozwolił na dziewiąty z rzędu triumf. Oprócz Serba, oczywiście, nie można zapominać także o będącegoym znów w wielkiej formie Rogere Federerze, który może za kortami ziemnymi nie przepada, ale zawsze jest groźnym przeciwnikiem, Andy’egom Murrayu czy walecznym Davidzie Ferrerze i innych hiszpańskich oraz argentyńskich specjalistach od gry na „cegle”. Tylko czy oni będą w stanie wspiąć się na takie wyżyny, aby zagrozić tej dwójce?
W kwietniu czeka nas pięć turniejów. Najważniejsze będą zawodny w Monte Carlo (ATP Masters 1000) i Barcelona (ATP 500). Nadal w obu łącznie triumfował aż szesnaście razy. Wspomniane osiem w Monako i osiem w stolicy Katalonii. Jeśli chodzi o sam kwiecień, to także Nadal jest liderem tego miesiąca z piętnastoma tytułami na koncie (raz impreza w Barcelonie odbyła się w maju). Drugi w tej klasyfikacji Djoković jest daleko w tyle, bo ma zaledwie cztery triumfy: trzykrotnie w Miami i raz (przed rokiem) w Monte Carlo. Kolejne pozycje w klasyfikacji dotyczącej największej liczby turniejowych zwycięstw w kwietniu zajmują: Roger Federer, Nicolas Almagro, Pablo Andujar, Nikołaj Dawydienko i Fernando Verdasco – a zatem w większości uwielbiający grę na mączce Hiszpanie.
Ten rok dla Nadala może być wyjątkowy, bo stoi on przed szansą na pobicie kolejnych rekordów. Jeden jest tylko kwestią czasu i to niedługiego. 27-latek z Majorki jest dwie wygrane od dołączenia do grona tenisistów, którzy mają na koncie przynajmniej 300 zwycięstw na mączce. Będzie jedenastym zawodnikiem w Erze Open, który tego dokona. Liderem w tej klasyfikacji jest i jeszcze długo będzie Guillermo Vilas – robiące wrażenie 644. zwycięstwa. Drugi rekord właściwie też jest kwestią czasu. Nadal może zostać najbardziej utytułowanym tenisistą na mączce w historii. Póki co w tym zestawieniu również przoduje wspomniany Argentyńczyk z 46. tytułami, ale Hiszpan ma ich już 43 i jest wielce prawdopodobne, że dołoży w tym roku przynajmniej tyle, aby zrównać się z Vilasem.
Kwiecień i maj to miesiące bogate w turnieje rangi Masters 1000. Będą aż trzy: w Monte Carlo, Madrycie i Rzymie. Historia pokazuje, że w imprezach z tego cyklu bezkonkurencyjna jest „Wielka Czwórka”. W 34 z ostatnich 36 turniejów tej rangi, czyli od zawodów w Monte Carlo w 2010 roku (a jeszcze lepiej zabrzmi, jak napiszemy, że w 28 z ostatnich 29), wygrywał ktoś z grona: Nadal, Djoković, Federer, Murray. Jedyne wyjątki miały miejsce w paryskiej hali Bercy, gdzie najpierw, blisko cztery lata temu wygrał Robin Soderling (znany z przełamywania schematów), a potem, w 2012, triumfował David Ferrer. Niewiele brakowało, a w miejsce Hiszpana wpisalibyśmy nazwisko Jerzego Janowicza, bo to właśnie ten pamiętny turniej. Kontynuując ten przegląd liczb w przeróżnych konfiguracjach, można też zauważyć, że od zeszłorocznego turnieju w Monte Carlo turnieje z cyklu Masters 1000 rozdzielali między sobą tylko Nadal i Djoković. Więcej zgarnął Serb, bo pięć.
To wszystko tylko statystyki. A może aż. Wydaje się, że w tym przypadku liczby ani trochę nie kłamią. Zdecydowanymi faworytami sezonu na kortach ziemnych są Rafael Nadal i Novak Djoković. Cała reszta, chociaż będzie groźna, będzie groźna dużo mniej niż na innych nawierzchniach. Wygląda na to, że ta dwójka może rozdzielić wszystkie najważniejsze turnieje między siebie. Do tej zdroworozsądkowej analizy dochodzi jednak jeszcze tak kochana przez nas nieprzewidywalność.


