Czego chcą kandydaci na prezesa PZT?

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: pzt.pl

W najbliższy poniedziałek, 22 września, okaże się, kto będzie zarządzał polskim tenisem przez nadchodzące trzy lata. Wybór podjęty przez 102 delegatów PZT wpłynie na kierunek rozwoju białego sportu nad Wisłą. Od słów do czynów zazwyczaj wiedzie trudna droga, dlatego chcieliśmy dowiedzieć się jak tenisem w Polsce planują pokierować kandydaci: Jacek Muzolf i Magdalena Rejniak-Romer.

Naszą redakcyjną analizę i opis koncepcji obojga kandydatów zamieściliśmy na łamach portalu kilka dni temu („Kto zostanie Prezesem Zarządu PZT?”).

Niestety mimo umówionego terminu rozmowy Jacek Muzolf nie znalazł czasu, aby przedstawić nam swoją wizję rozwoju tenisa w Polsce i opowiedzieć o swoich pomysłach zamieszczonych w programie wyborczym. W związku z tym możemy jedynie odesłać czytelników do samego programu na stronie PZT.

Magdalena Rejniak-Romer wyszczególniła w swoim programie pięć konkretnych sekcji: rozwój tenisa (upowszechnianie), sport wyczynowy, inwestycje, marketing i komunikacja oraz zarządzanie, finanse, zasoby ludzkie. Doba ma jednak tylko 24 godziny i jednoczesna realizacja wszystkich pomysłów nie jest możliwa. Jakie są więc priorytety Rejniak-Romer?

– Konieczne jest dokonanie bilansu otwarcia, a także oceny stopnia zaawansowania realizacji poszczególnych programów związkowych. W pierwszej kolejności na pewno chciałabym przywrócić programy, które z różnych przyczyn zostały w poprzednim roku zawieszone – powiedziała nam kandydatka na Prezesa Zarządu Polskiego Związku Tenisowego.

– Dobrze rozwijała się współpraca ze szkołami w ramach programu Tenis 10, dobrze byłoby do tego wrócić. Zwróciłabym także uwagę na realizację tego programu na orlikach. To sposób na aktywizację dzieci z klas I-III, a także nawiązanie konstruktywnej współpracy z samorządami. W przypadku rozpowszechniania tenisa wśród dorosłych moim priorytetem byłyby działania w ramach programu Tennis Xpress.

Magdalena Rejniak-Romer ma bardzo bogate doświadczenie związane z zarządzaniem projektami sportowymi. Jej pomysły spotykają się z aprobatą środowiska tenisowego. – Moje propozycje wspiera spora grupa osób mających doświadczenie w polskim sporcie, działających już w strukturach Polskiego Związku Tenisowego, na czele z profesorem Kleiberem. Sporo osób mogących wspomóc pracę związku otrzymało już ode mnie zaproszenie do współpracy i co ważne – to zaproszenie przyjęło. Rejniak-Romer podkreśla rolę pracy zespołowej: „Pierwszym etapem zarządzania powinno być określenie planu operacyjnego wraz z konkretnymi ramami czasowymi. Jego kształt zależy jednak od składu zarządu, od określenia zakresu kompetencji jego poszczególnych członków”.

Oboje kandydaci w swoich programach wyborczych sporo miejsca poświęcają na zagadnienia związane z podniesieniem znaczenia Wojewódzkich Związków Tenisowych. Rejniak-Romer od razu proponuje kilka praktycznych rozwiązań. – Chciałabym zorganizować kongresy tenisa w każdym województwie i zaprosić na nie wszystkie organizacje mające coś wspólnego z tenisem. Istnieje bowiem dużo instytucji związanych z naszym sportem, lecz dotychczas niewspółpracujących z PZT. Dla mnie WZT są podstawowymi jednostkami zarządzającymi w terenie. My może koordynować pewne działania na poziomie ogólnopolskim, ale to WZT znają regionalne problemy i realia. Dlatego chciałabym zacieśnić współpracę, włączyć WZT do bieżącej działalności i organizować regularne spotkanie – co najmniej raz na kwartał.

W kwestiach marketingowych i finansowych trudno o snucie rewolucyjnych wizji. Magdalena Rejniak-Romer zdaje sobie sprawę z ograniczonego wpływu PZT na najlepszych obecnie polskich tenisistów. – Wszystko jest kwestią indywidualnych rozmów. Współpraca z czołowymi postaciami seniorskiego tenisa w Polsce byłaby bardzo korzystna. Na pewno możemy ją realizować w kontekście naszych wiodących produktów, jakimi są mecze reprezentacji Polski w Pucharze Davisa i Pucharze Federacji.

Jedną z ciekawszych propozycji jest pozyskiwanie środków własnych z systemu członkostwa. – Wzorem dużych federacji moglibyśmy wprowadzić symboliczne opłaty dla grających rekreacyjnie amatorów, którzy mogliby stać się wówczas członkami klubów tenisowych. Z jednej strony zapewniłoby to zyski dla związkowego budżetu, z drugiej dałoby poczucie przynależności do dużej społeczności tenisowej, która zrzesza również najlepszych zawodowców – tłumaczyła nam Rejniak-Romer.