Zamieszanie wokół Wickmayer i Malisse’a

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: tennisnews.com/eurosport.com, foto: AFP

Yanina Wickmayer i Xavier Malisse dowiedzieli się wczoraj, że belgijski sąd uchylił decyzję o rocznej dyskwalifikacji tenisistów za notoryczne omijanie kontroli antydopingowej. Czy to oznacza, że mogą powrócić do rywalizacji? Niekoniecznie. „Zgodnie z regułami programu oboje są obecnie zawieszeni”, odparł krótko rzecznik Międzynarodowej Federacji Tenisowej, Nick Imison.

Belgijscy zawodnicy zostali zawieszeni przez sąd 5. listopada 2009 roku za nieprzestrzeganie zasad Światowej Agencji Antydopingowej. Konkretnie chodziło o to, że unikali oni podania agencji dokładnych informacji o miejscu swojego pobytu, co zaowocowało trzykrotnym pominięciem kontroli antydopingowej. A za to grozi dyskwalifikacja.

Jednak we wtorek belgijski sąd zawiesił owe postanowienie. Co w związku z tym? Prawnik Yaniny Wickmayer, Kristof De Saedeleer, uważa, że logicznym posunięciem jest wstrzymanie kary, jeśli pierwotne orzeczenie było wątpliwe. Stwierdził też, że wczorajsza decyzja jasno dowodzi temu, że władze nie mają już żadnych podstaw, aby podtrzymywać nałożoną wcześniej karę.

Zaraz po ogłoszeniu orzeczenia Yanina Wickmayer otrzymała „dziką kartę” do turnieju ASB Classic, który w pierwszym tygodniu stycznia, zostanie rozegrany w Nowej Zelandii. Belgijka liczy też, że na tej samej zasadzie będzie mogła wystartować w wielkoszlemowym Australian Open. Nie wiadomo jednak, czy z owych „przepustek” będzie mogła skorzystać.

Zarówno Wickmayer jak i Malisse zwrócili się do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu z wnioskiem o anulowanie kary. Sąd na podjęcie decyzji i wystosowanie ostatecznego orzeczenia ma jednak aż trzy miesiące.

Moskwa: Kuzniecowa najlepszą sportsmenką w Rosji

/ Anna Wilma , źródło: sonyericssonwtatour.com, foto: AFP

Po raz pierwszy w historii wybrano sportowców roku w Rosji. Inauguracyjną edycję takiego plebiscytu wygrali tenisistka Swietłana Kuzniecowa i zawodnik MMA, Fiodor Emalienko.

Tenisistki rosyjskie od kilku lat licznie zasilają czołówkę rankingu WTA, ale to nie Swietłana Kuzniecowa notowana jest w nim najwyżej. Drugie miejsce zajmuje bowiem jej rodaczka, Dinara Safina, która prowadziła w klasyfikacji przez większość sezonu. Tytuł wielkoszlemowy do swojego kraju przywiozła jednak właśnie "Kuzzy", triumfując w czerwcu na paryskich kortach imienia Rolanda Garros.

Urodzona w Sank Petersburgu tenisistka jeszcze kilka razy w trakcie zakończonego sezonu przypomniała światu o swoim fenomenalnym tenisie. Poza French Open, wygrała jeszcze zawody w Pekinie (najwyższa kategoria turniejowa, zaraz po Wielkim Szlemie), ogrywając w finale Agnieszkę Radwańską oraz w Stuttgarcie po finale z Dinarą Safiną. Poza tym jest ćwierćfinalistką Australian Open i półfinalistką z Miami. W mistrzostwach WTA w Doha nie powiodło jej się jednak, przegrała dwa mecze grupowe z siostrami Williams i nie zdołała awansować do półfinału. Warto też zaznaczyć, że w parze z Amelie Mauresmo zwyciężyła w zmaganiach deblistek w Miami, pokonując w finałowym spotkaniu Kvetę Peschke i Lisę Raymond.

Mistrz świata wagi ciężkiej, Fiodor Emalienko, został wybrany w głosowaniu fanów najlepszym sportowcem Rosji roku 2009. W swojej ostatniej walce w listopadzie pokonał Amerykanina Bretta Rogersa. Sportową stolicą Rosji uznano Kazań, gdyż drużyny z tego miasta, hokeiści AK Bars i piłkarze Rubina wygrali prestiżowe imprezy, odpowiednio Gagarin Cup i Russian Premier League. Najlepszą drużyną uznano oczywiście narodową drużynę hokejową, która jest podwójnym mistrzem świata.

Londyn: Rafter najlepszy w turnieju mistrzów

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpchampionstour.com/tennisnews.com, foto: AFP

Patrick Rafter został triumfatorem AEGON Masters Tennis, rozgrywanym w londyńskiej Royal Albert Hall. W finale Australijczyk pokonał Stefana Edberga 6:7(5), 6:4, 11-9.

W turniejach z cyklu ATP Champions Tour biorą udział byli najlepsi tenisiści świata, którzy zakończyli już zawodową karierę i ukończyli przynajmniej trzydzieści lat. Na rozgrywki te składa się sześć turniejów, których uwieńczeniem są zmagania w słynnej Royal Albert Hall.
 
Triumfatorem tegorocznych zmagań został 37-letni Patrick Rafter, który pokonał, po zaciętym finale, o sześć lat starszego Stefana Edberga. Spotkanie obfitowało w efektowne akcje przy siatce i zagrania na najwyższym poziomie. W decydującym super tie break Australijczyk wywalczył mini breaka na 10-9, by przypieczętować zwycięstwo własnym serwisem. Był to czwarty mecz pomiędzy oboma tenisistami i dopiero pierwsze zwycięstwo Raftera.

Dla Australijczyka był to debiut w turnieju rozgrywanym w Royal Albert Hall. W ubiegłym roku wygrał on zawody z cyklu ATP Champions Tour w Paryżu.

„Ten turniej to coś niesamowitego,” przyznał Rafter podczas ceremonii wręczania pucharu. „To wspaniałe zmagania i jestem naprawdę podekscytowany graniem tutaj. Zarazem jest to wspaniała okazja do spotkania się z moimi starymi przyjaciółmi i jeśli otrzymam zaproszenie na pewno wystąpię tutaj w przyszłym roku.”

Triumfatorem całego tegorocznego cyklu ATP Champions Tour został Thomas Enqvist, który wygrał turnieje w Sao Paolo, Paryżu oraz Chengdu. Drugiej miejsce zajął Stefan Edberg.

Świąteczne marzenia

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: sonyericssonwtatour.com, foto:

Magiczny czas Świąt Bożego Narodzenia coraz bliżej. Do najpiękniejszych chwil w roku pozostały niespełna dwa tygodnie. To także okres wytchnienia, odpoczynku, szansy na dłuższe i spokojniejsze przebywanie z najbliższymi i możliwości, chociaż na moment, zapomnienia o tenisie dla samych zawodników. Jak czołowe tenisistki świata spędzają Święta?

Samantha Stosur (Australia):

W tym roku właściwie nie mam pojęcia, jakie mamy plany, ale zwykle zbieramy się całą rodziną. Chyba będę musiała zapytać rodziców, co będziemy robić (śmiech).

Wiera Zwonariowa (Rosja):

Rosyjskie Święta są 6. stycznia, więc ja zawsze tego dnia jestem poza domem. W przyszłym roku będę prawdopodobnie w Hong Kongu na turnieju pokazowym i najprawdopodobniej tam będę świętować.

Swietłana Kuzniecowa (Rosja):

Jestem wyznania prawosławnego i Święta obchodzę w styczniu, kiedy przebywam w Australii. Ale dla mnie największa impreza odbywa się w Nowy Rok i mam zamiar spędzić ten czas w Moskwie.

Jelena Janković (Serbia):

Zwykle spędzam Święta z rodziną i niezwykle się z tego cieszę. To bardzo dużo dla mnie znaczy, szczególnie, że jako profesjonalna tenisistka muszę dużo podróżować. W związku z tym nie mam zbyt dużo okazji, żeby spędzić więcej czasu ze swoją rodziną i uczcić z nimi ważne wydarzenia, urodziny, czy właśnie Święta. Jest więc bardzo miło, kiedy możemy się spotkać, pobyć ze sobą i podzielić się nawzajem wspaniałymi wiadomościami.

Trzy najbardziej sensacyjne porażki 2009 roku – panowie

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

1. 4. runda Rolanda Garrosa – Robin Soderling (Szwecja) – Rafael Nadal (Hiszpania) 6:2, 6:7(2), 6:4, 7:6(2)

Nikogo chyba nie zdziwi, że mecz z ostatniego dnia maja pomiędzy Szwedem a Hiszpanem zajmuje w tej klasyfikacji pierwsze miejsce. I to z ogromną przewagą nad resztą.

Do feralnej niedzieli „Rafa” miał za sobą 31 spotkań rozegranych na paryskiej mączce w wielkoszlemowych turniejach French Open. Cztery triumfy i trzy wygrane spotkania w tegorocznym starcie dawały tak imponującą serię zwycięstw. Nigdy wcześniej nie doznał porażki na kortach Rolanda Garrosa. Od pierwszego swojego występu stał się niekwestionowanym królem tego miejsca i choć wielu próbowało go zatrzymać – z Rogerem Federerem na czele – nikomu się nie udało. Ten, na którego liczono najbardziej, czyli szwajcarski mistrz, z każdym turniejem oddalał się od Pucharu Muszkieterów, a z Nadalem przegrywał coraz wyraźniej, osiągając prawdziwą klęskę przed rokiem, kiedy w całym finałowym pojedynku zdobył cztery gemy.

Ale przyszedł 31 maja 2009. Pewnie wielu sympatykom tenisa nawet przez myśl nie przeszło, że „Rafa” może mieć jakieś problemy z wygraną, a już na pewno, że zejdzie z kortu pokonany. Być może wielu wybrało tego dnia wiosenny spacer w wolną od pracy niedzielę i w ogóle nie oglądało spotkania, czekając na ćwierćfinał, półfinał i wreszcie finał z udziałem Nadala. Ale ci, którzy wybrali telewizyjną relację z Paryża, albo lepiej – krzesełko na korcie Philippe’a Chatrier’a – nie żałowali. Przecierając oczy ze zdumienia, patrzyli jak Hiszpan „tonie” na „swoich” kortach. Soderling szokował swoją genialną grą, potężnymi serwisami, jeszcze bardziej potężnymi forhendami, na które bezradny tego dnia „Rafa” odpowiedzi nie znajdował. Wygrał seta, ale trzy inne padłu łupem Szweda i największa sensacja Rolanda Garrosa od kilku lat stała się faktem. Tym większym, że cztery tygodnie wcześniej Nadal zdemolował Soderlinga na mączce w Madrycie 6:1, 6:0.

2. Finał US Open – Juan Martin Del Potro (Argentyna) – Roger Federer (Szwajcaria) 3:6, 7:6(5), 4:6, 7:6(4), 6:2

Awans 20-letniego jeszcze wówczas Juana Martina Del Potro do finału nowojorskiego turnieju nie był wielką sensacją. Może był niespodzianką, że Argentyńczyk wytrzymał trudy wielkoszlemowej rywalizacji do samego końca i, mimo młodego wieku i niewielkiego doświadczenia, nie spalił się psychicznie. Bo to, że w tenisa grać potrafi fenomenalnie, dla nikogo nie było tajemnicą już od dawna.

Jednak w finale znaczna większość stawiała na szósty z rzędu triumf Rogera Federera. Z wielu powodów. Nawet półfinałowy pogrom, który Del Potro urządził Nadalowi, nie stawiał go w roli kogoś, kto mógłby pokonać Szwajcara. Na jego niekorzyść przemawiały też statystyki wcześniejszych spotkań z Federerem, które trąbiły o wszystkich sześciu przegranych meczach, włączając w to demolkę w Australian Open, zakończoną wynikiem 3:6, 0:6, 0:6. Niemający nic do stracenia Argentyńczyk pokazał, że Del Potro, którego widzieliśmy w Australii, już nie istnieje. 21-letni dziś tenisista z Tandil grał naprawdę rewelacyjnie, całe spotkanie do końca trzymało w napięciu i cieszyło oko. Szwajcar dwukrotnie prowadził w setach, ale Argentyńczyk dwukrotnie wyrównał, a w piątym secie był wyraźnie lepszy od Federera. Wygrał i było to pierwsze od Australian 2005 wielkoszlemowe zwycięstwo tenisisty spoza czołowej trójki rankingu, czyli Rogera Federera, Rafaela Nadala i Novaka Djokovicia.

3. 4. runda US Open – Marin Cilić (Chorwacja) – Andy Murray (Wielka Brytania) 7:5, 6:2, 6:2

Niewykluczone, że Juanowi Martinowi Del Potro byłoby trochę trudniej dotrzeć do finału, a potem wygrać turniej, gdyby nie fakt, że już w czwartej rundzie z imprezą pożegnał się jeden z faworytów – Andy Murray. Chociaż, patrząc na to jak gładko przegrał z Marinem Ciliciem, można przypuszczać, że i Del Potro by sobie z nim poradził. Zaskakuje nie tylko sam fakt porażki Brytyjczyka, ale przede wszystkim jej rozmiary. 3 sety i dwa zakończone wynikiem 6:2 dla Chorwata. Chorwata, który nigdy wcześniej nie znalazł się w ćwierćfinale wielkoszlemowej imprezy. Chorwata, który nigdy wcześniej nie pokonał nikogo z pierwszej trójki rankingu, a trzeba przypomnieć, że podczas US Open Murray klasyfikowany był na drugiej pozycji.

Cilić zagrał bez respektu. Odważne i agresywne uderzenia z linii końcowej były kluczem do sukcesu. Brytyjczyk nie znajdował odpowiedzi na te strzały i podczas całego meczu nie potrafił znaleźć recepty na jakikolwiek zwrot akcji. Jedyna szansa była na początku, kiedy Murray miał dwie piłki setowe przy stanie 5:4, ale młody Cilić nie stracił głowy i wybronił się z opresji. Potem poszło już dużo łatwiej. Skoncentrowany, pewny siebie i świetnie serwujący Chorwat ani na chwilę nie oddał rywalowi inicjatywy. W ćwierćfinale przegrał w czterech setach z późniejszym triumfatorem imprezy, ale z pewnością żadna to niego ujma.

Dziesięć ostatnich przegranych – panowie

/ Anna Wilma , źródło: atpworldtour.com, foto:

W miniony weekend rozgrywkami finałowymi o Puchar Davisa zakończono męski sezon tenisowy. Na najwyższym miejscu światowej listy rankingowej znalazł się mistrz dwóch imprez wielkoszlemowym w tym roku, Roger Federer, który poza triumfami w Paryżu i Londynie odnotował też finały w Nowym Jorku i Melbourne. Jak się jednak okazuje, nie we wszystkich statystykach dominuje mistrz z Bazylei.

Tylko dwóch tenisistów w naszej klasyfikacji (obejmującej sześć najlepszych rakiet świata) odnotowało od imprezy w Indian Wells dziesięć przegranych. Są to Roger Federer i Andy Murray. Jednak to Brytyjczyk wykazał się o dwa procent większą skutecznością w wygrywaniu kolejnych meczów od swojego bardziej utytułowanego kolegi po fachu. Patrząc na dorobek Andy’ego Murraya, trudno uwierzyć, że jest dopiero na czwartym miejscu. To jednak efekt – nie ma co kryć – słabych występów w Wielkim Szlemie (nie osiągnął ani jednego finału). Nikołaj Dawydienko, świeżo upieczony zwycięstwa londyńskich mistrzostw, pobił "rekord" w odwrotną stronę. Podczas gdy Federer i Murray potrzebowali na przegranie dziesięciu meczów dziewięciu miesięcy, on zrobił to samo w pięć miesięcy.

Kto w tym roku najlepiej radził sobie z Rogerem Federerem? Okazuje się, że piętą Achillesową Szwajcara są spotkania z… Novakiem Djokoviciem. "Fed" przegrał z nim trzy konfrontacje w tym roku. Tymczasem dla Serba największą trudnością było pokonanie Rafaela Nadala. Hiszpan pobił słynnego "Nole" aż cztery razy. Nadal natomiast zupełnie nie radził sobie z potyczkach z Juanem Martinem del Potro. Argentyńczyk sprowadził go do roli pokonanego trzykrotnie. Niespodziewany triumfator US Open najczęściej przegrywał z Andym Murrayem (i przy okazji także z Federerem). Najlepszy sposób na Brytyjcztka znaleźli sa to Nadal i Federer, którzy wyeliminowali go w sumie z imprez cztery razy. A Nikołajowi Dawydience aż trzy razy przytrafiły się przegrane z sensacyjnym wicemistrzem Roland Garros, Robinem Soderlingiem.

Roger Federer, Szwajcaria, numer 1
1. Nikołaj Dawydienko 2:6, 6:4, 5:7, Masters 2009, półfinał (XI)
2. Juan Martin del Potro 2:6, 7:6(5), 3:6, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
3. Julien Benneteau 6:3, 6:7(4), 4:6, Paryż 2009, druga runda (XI)
4. Novak Djoković 4:6, 6:4, 2:6, Bazylea 2009, finał (XI)
5. Juan Martin del Potro 6:3, 6:7(5), 6:4, 6:7(4), 2:6, US Open 2009, finał (IX)
6. Jo Wilfried Tsonga 6:7(5), 6:1, 6:7(3), Montreal 2009, ćwierćfinał (VIII)
7. Novak Djoković 6:4, 3:6, 3:6, Rzym 2009, półfinał (V)
8. Stanislas Wawrinka 4:6, 5:7, Monte Carlo 2009, trzecia runda (IV)
9. Novak Djoković 6:3, 2:6, 3:6, Miami 2009, półfinał (III)
10. Andy Murray 3:6, 6:4, 1:6, Indian Wells 2009, półfinał (III)

Najwięcej przegranych: z Novakiem Djokoviciem (3)
Największa porażka: z Julienem Benneteau (49 ATP) w drugiej rundzie w Paryżu
Liczba spotkań poddanych: 0
Skuteczność: 84 %

Rafael Nadal, Hiszpania, numer 2

1. Novak Djoković 6:7(5), 3:6, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
2. Robin Soderling 4:6, 4:6, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
3. Nikołaj Dawydienko 1:6, 6:7(4), Masters 2009, mecze grupowe (XI)
4. Nikołaj Dawydienko 6:7(3), 3:6, Szanghaj 2009, finał (XI)
5. Marin Cilić 1:6, 3:6, Pekin 2009, półfinał (X)
6. Juan Martin del Potro 2:6, 2:6, 2:6, US Open 2009, półfinał (IX)
7. Novak Djoković 1:6, 4:6, Cincinnati 2009, półfinał (VIII)
8. Juan Martin del Potro 6:7(5), 1:6, Montreal 2009, ćwierćfinał (VIII)
9. Robin Soderling 2:6, 7:6(2), 4:6, 6:7(2), Roland Garros 2009, czwarta runda (VI)
10. Roger Federer 4:6, 4:6, Madryt 2009, finał (V)

Najwięcej przegranym: z Juanem Martinem del Potro (3)
Największa porażka: z Robinem Soderlingiem (25 ATP) w czwartej rundzie Roland Garros
Liczba spotkań poddanych: 0
Skuteczność: 83 %

Novak Djoković, Serbia, numer 3
1. Robin Soderling 6:7(5), 1:6, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
2. Nikołaj Dawydienko 6:4, 4:6, 6:7(1), Szanghaj 2009, półfinał (X)
3. Roger Federer 6:7(3), 5:7, 5:7, US Open 2009, półfinał (IX)
4. Roger Federer 1:6, 5:7, Cincinnati 2009, finał (VIII)
5. Andy Roddick 4:6, 6:7(4), Montreal 2009, ćwierćfinał (VIII)
6. Tommy Haas 5:7, 6:7(6), 6:4, 3:6, Wimbledon 2009, ćwierćfinał (VII)
7. Tommy Haas 3:6, 7:6(4), 1:6, Halle 2009, finał (VI)
8. Philipp Kohlschreiber 4:6, 4:6, 4:6, Roland Garros 2009, trzecia runda (VI)
9. Rafael Nadal 6:3, 6:7(5), 6:7(9), Madryt 2009, półfinał (V)
10. Rafael Nadal 6:7(2), 2:6, Rzym 2009, finał (V)

Najwięcej przegranych: z Rafaelem Nadalem (4)
Największa porażka: z Ernestsem Gulbisem (53 ATP) w pierwszej rundzie w Brisbane
Liczba spotkań poddanych: 1
Skuteczność: 80 %

Andy Murray, Wielka Brytania, numer 4
1. Roger Federer 6:3, 3:6, 1:6, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
2. Radek Stepanek 6:1, 3:6, 4:6, Paryż 2009, trzecia runda (XI)
3. Marin Cilić 5:7, 2:6, 2:6, US Open 2009, czwarta runda (IX)
4. Roger Federer 2:6, 6:7(8), Cincinnati 2009, półfinał (VIII)
5. Andy Roddick 4:6, 6:4, 6:7(7), 6:7(5), Wimbledon 2009, półfinał (VII)
6. Fernando Gonzalez 3:6, 6:3, 0:6, 4:6, Roland Garros 2009, ćwierćfinał (VI)
7. Juan Martin del Potro 6:7(4), 3:6, Madryt 2009, ćwierćfinał (V)
8. Juan Monaco 6:1, 3:6, 5:7, Rzym 2009, druga runda (IV)
9. Rafael Nadal 2:6, 6:7(4), Monte Carlo 2009, półfinał (IV)
10. Rafael Nadal 1:6, 2:6, Indian Wells 2009, finał (III)

Najwięcej przegranych: z Rogerem Federerem i Rafaelem Nadalem (po 2)
Największa porażka: z Juanem Monaco (58 ATP) w drugiej rundzie w Rzymie
Liczba spotkań poddanych: 1
Skuteczność: 86 %

Juan Martin del Potro, Argentyna, numer 5
1. Nikołaj Dawydienko 3:6, 4:6, Masters 2009, finał (XI)
2. Andy Murray 3:6, 6:3, 2:6, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
3. Radek Stepanek 0:4 krecz, Paryż 2009, ćwierćfinał (XI)
4. Jurgen Melzer 5:7, 1:2 krecz, Szanghaj 2009, druga runda (X)
5. Edouard Roger Vasselin 4:6, 4:6, Tokio 2009, pierwsza runda (X)
6. Andy Murray 7:6(4), 6:7(3), 1:6, Montreal 2009, finał (VIII)
7. Lleyton Hewitt 3:6, 5:7, 5:7, Wimbledon 2009, druga runda (VI)
8. Roger Federer 6:3, 6:7(2), 6:2, 1:6, 4:6, Roland Garros 2009, półfinał (VI)
9. Roger Federer 3:6, 4:6, Madryt 2009, półfinał (V)
10. Novak Djoković 3:6, 4:6, Rzym 2009, ćwierćfinał (V)

Najwięcej przegranych: z Rogerem Federerem i Andym Murrayem (po 3)
Największa porażka: z Edouardem Rogerem Vasselin (189 ATP) w pierwszej rundzie w Tokio
Liczba spotkań poddanych: 2
Skuteczność: 77 %

Nikołaj Dawydienko, Rosja, numer 6
1. Novak Djoković 6:3, 4:6, 5:7, Masters 2009, mecze grupowe (XI)
2. Robin Soderling 3:6, 6:3, 4:6, Paryż 2009, trzecia runda (XI)
3. Michaił Jużnyj 6:3, 4:6, 3:6, Walencja 2009, półfinał (XI)
4. Marat Safin 6:4, 4:6, 2:6, Moskwa 2009, pierwsza runda (X)
5. Marin Cilić 4:6, 4:6, Pekin 2009, trzecia runda (X)
6. Robin Soderling 5:7, 6:3, 2:6 krecz, US Open 2009, czwarta runda (IX)
7. Sam Querrey 3:6, 6:3, 4:6, New Haven 2009, ćwierćfinał (VIII)
8. Gilles Simon 7:6(6), 4:6, 4:6, Cincinnati 2009, trzecia runda (VIII)
9. Andy Murray 2:6, 4:6, Montreal 2009, ćwierćfinał (VIII)
10. Fabio Fognini 1:6, 6:3, 5:7, Stuttgart 2009, ćwierćfinał (VII)

Najwięcej przegranych: z Robinem Soderlingiem (3)
Największa porażka: z Lukasem Dlouhym (180 ATP) w drugiej rundzie w Chennai
Liczba spotkań poddanych: 2
Skuteczność: 77 %

Australian Open bez Safiny?

/ Michał Jaśniewicz , źródło: uk.eurosport.yahoo.com, foto: AFP

Dinara Safina, ze względu na kontuzję pleców, wycofała się ze styczniowego turnieju Brisbane International. Pod znakiem zapytania stanął tym samym występ Rosjanki w Australian Open.

22-letnia Safina w październiku skreczowała zaledwie po dwóch rozegranych gemach turnieju mistrzyń (w meczu z Jeleną Janković). Od tego czasu moskwianka stara się dojść do pełni zdrowia, jednak kontuzja jest na tyle poważna, że w styczniu Rosjanki możemy na kortach w ogóle nie zobaczyć.

„Safina bardzo liczyła w tym roku na start tutaj, w Brisbane i naprawdę to wielka szkoda, że nie zdoła być gotowa na czas, aby tu wystąpić,” stwierdził dyrektor turnieju Brisbane International, Steve Ayles. „Wiem, że ona starał się zrobić wszystko, by zdążyć przygotować się na start tutaj, ale ostatecznie przegrała z czasem i wciąż musi poddawać się leczeniu.”

Na chwilę obecną Dinara Safina wycofała się wyłącznie z turnieju w Brisbane, który rozegrany zostanie w dniach 3-10 stycznia. Niewiadomo natomiast czy Rosjanka zdecyduje się, na rozpoczynający tydzień później, występ w Australian Open.
    
W ubiegłym roku Safina doszła do finału wielkoszlemowego turnieju w Melbourne, przegrywając w nim z Sereną William.

Antwerpia: Clijsters lepsza od Williams

/ Michał Jaśniewicz , źródło: uk.eurosport.yahoo.com, foto: AFP

Kim Clijsters pokonała Venus Williams 6:1, 7:5, w pokazowym turnieju, rozegranym w Antwerpii.

Dla Kim Clijsters mecz z Amerykanką był pierwszym od październikowego występu w Luksemburgu. Nieoczekiwanie Belgijka przegrała wówczas już w drugiej rundzie, z Amerykanką Meghann Shaughnessy. Dla Clijsters był to także pierwszy mecz od powrotu na korty przed własną publicznością.

Spotkanie, rozgrywane w hali Diamond Games, obejrzało aż czternaście tysięcy kibiców. Mieli oni z pewnością powody do satysfakcji, gdyż Kim Clijsters wygrała z Venus Williams 6:1, 7:5.

„To zawsze niezwykłe uczucie grać przy wypełnione hali w Antwerpii,” przyznała tegoroczna triumfatorka wielkoszlemowego turnieju w Nowym Jorku. „Nawet finał US Open nie może tego przebić. To naprawdę niesamowite.”

Nadal: to był koniec sezonu jakiego potrzebowałem

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atptennis.com, foto: AFP

Triumf w Pucharze Davisa był dla Rafaela Nadala osłodą niezbyt udanego sezonu, podczas którego borykał się z problemami zdrowotnymi. W finale Hiszpania pokonała Czechy 5:0, a wicelider rankingu ATP wygrał w swoich dwóch spotkaniach singlowych.

„To był koniec sezonu jakiego potrzebowałem” – przyznał Rafael Nadal, który w skutek kontuzji nie mógł grać podczas zeszłorocznego finału Pucharu Davisa, w którym Hiszpania okazałą się lepsza od Argentyny.

„Ponowne wygrywanie to wspaniałe uczucie i ogromna motywacja, szczególnie wobec problemów które mnie spotkały” – przyznał leworęczny tenisista z Majorki. Rafael Nadal przed triumfem w Pucharze Davisa swój ostatni wielki sukces odniósł w styczniu, w Australian Open. Hiszpan pokonał wówczas w finale Rogera Federera. W Roland Garros przegrał jednak sensacyjnie z Robinem Soderlingiem, a kontuzja kolana wykluczyła go z możliwości obrony tytułu na Wimbledonie.

„Były wspaniałe chwile i momenty nie tak fajne, ale nie mogę powiedzieć, że był to zły rok,” ocenił Nadal. „Wygrałem mój pierwszy turniej wielkoszlemowy na twardym korcie, trzy imprezy Masters i w Barcelonie. Na początku roku mógłbym takie osiągnięcia przyjąć (…) Teraz triumfowaliśmy w Pucharze Davisa i należy docenić ten sukces, bo nie będzie łatwo go powtórzyć.”

Lozanna: gra mieszana wraca do programu olimpijskiego

/ Anna Wilma , źródło: miamiherald.com, foto: AFP

Międzynarodowy Komitet Olimpijski potwierdził oficjalnie, że podczas letnich igrzysk olimpijskich w 2012 roku tenisiści będą rywalizować również w grze mieszanej. 

Dotychczas o medale olimpijskie walczono wyłącznie w konkurencjach singlowych i deblowych. Pary mieszane tylko czterokrotnie miały okazję walczyć w tej prestiżowej imprezie i miało to miejsce na przełomie XIX i XX wieku! W Paryżu w 1900 triumfowali Brytyjczycy, Charlotte Cooper i Reginald Doherty, dwanaście lat później w Sztokholmie najlepsi byli Niemcy, Dorothea Koring i Heinrich Schomburgk, w 1920 w Antwerpii złote medale wywalczyli Francuzi, Suzanne Lenglen i Max Decugis, a w 1924 w Paryżu złoto trafiło do Amerykanów: Hazel Wightman i Richarda Norrisa Williamsa. Później konkurencję wycofano z programu igrzysk olimpijskich.

Przywrócenie gry mieszanej podczas igrzysk w Londynie zaproponowała Międzynarodowa Federacja Tenisowa. W sierpniu Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał, że będzie to z korzyścią dla turnieju, jeżeli w mikście zagrają czołowi zawodnicy w grze pojedynczej. Ci z kolei, poza wyjątkowymi okazjami, rzadko angażują się w rywalizację deblową.

Viceprezydent Międzynarodowej Federacji Tenisowej Juan Margets przyznaje: Nadal nad tym pracujemy. Chcemy opracować taki model, który pozwoli zawodnikom grać w deblu, nie powiększając maksymalnej liczby graczy, czyli angażują do tego tenisistów, którzy są już zgłoszeni do gry pojedynczej.

Aktualnymi mistrzami olimpijskimi (z igrzysk w Pekinie 2008) są: Rafael Nadal (gra pojedyncza mężczyzn), Jelena Diemientiewa (gra pojedyncza kobiet), Roger Federer i Stanislas Wawrinka (gra podwójna mężczyzn) oraz Venus i Serena Williams (gra podwójna kobiet).