Trzy najbardziej sensacyjne porażki 2009 roku – panowie
1. 4. runda Rolanda Garrosa – Robin Soderling (Szwecja) – Rafael Nadal (Hiszpania) 6:2, 6:7(2), 6:4, 7:6(2)
Nikogo chyba nie zdziwi, że mecz z ostatniego dnia maja pomiędzy Szwedem a Hiszpanem zajmuje w tej klasyfikacji pierwsze miejsce. I to z ogromną przewagą nad resztą.
Do feralnej niedzieli „Rafa” miał za sobą 31 spotkań rozegranych na paryskiej mączce w wielkoszlemowych turniejach French Open. Cztery triumfy i trzy wygrane spotkania w tegorocznym starcie dawały tak imponującą serię zwycięstw. Nigdy wcześniej nie doznał porażki na kortach Rolanda Garrosa. Od pierwszego swojego występu stał się niekwestionowanym królem tego miejsca i choć wielu próbowało go zatrzymać – z Rogerem Federerem na czele – nikomu się nie udało. Ten, na którego liczono najbardziej, czyli szwajcarski mistrz, z każdym turniejem oddalał się od Pucharu Muszkieterów, a z Nadalem przegrywał coraz wyraźniej, osiągając prawdziwą klęskę przed rokiem, kiedy w całym finałowym pojedynku zdobył cztery gemy.
Ale przyszedł 31 maja 2009. Pewnie wielu sympatykom tenisa nawet przez myśl nie przeszło, że „Rafa” może mieć jakieś problemy z wygraną, a już na pewno, że zejdzie z kortu pokonany. Być może wielu wybrało tego dnia wiosenny spacer w wolną od pracy niedzielę i w ogóle nie oglądało spotkania, czekając na ćwierćfinał, półfinał i wreszcie finał z udziałem Nadala. Ale ci, którzy wybrali telewizyjną relację z Paryża, albo lepiej – krzesełko na korcie Philippe’a Chatrier’a – nie żałowali. Przecierając oczy ze zdumienia, patrzyli jak Hiszpan „tonie” na „swoich” kortach. Soderling szokował swoją genialną grą, potężnymi serwisami, jeszcze bardziej potężnymi forhendami, na które bezradny tego dnia „Rafa” odpowiedzi nie znajdował. Wygrał seta, ale trzy inne padłu łupem Szweda i największa sensacja Rolanda Garrosa od kilku lat stała się faktem. Tym większym, że cztery tygodnie wcześniej Nadal zdemolował Soderlinga na mączce w Madrycie 6:1, 6:0.
2. Finał US Open – Juan Martin Del Potro (Argentyna) – Roger Federer (Szwajcaria) 3:6, 7:6(5), 4:6, 7:6(4), 6:2
Awans 20-letniego jeszcze wówczas Juana Martina Del Potro do finału nowojorskiego turnieju nie był wielką sensacją. Może był niespodzianką, że Argentyńczyk wytrzymał trudy wielkoszlemowej rywalizacji do samego końca i, mimo młodego wieku i niewielkiego doświadczenia, nie spalił się psychicznie. Bo to, że w tenisa grać potrafi fenomenalnie, dla nikogo nie było tajemnicą już od dawna.
Jednak w finale znaczna większość stawiała na szósty z rzędu triumf Rogera Federera. Z wielu powodów. Nawet półfinałowy pogrom, który Del Potro urządził Nadalowi, nie stawiał go w roli kogoś, kto mógłby pokonać Szwajcara. Na jego niekorzyść przemawiały też statystyki wcześniejszych spotkań z Federerem, które trąbiły o wszystkich sześciu przegranych meczach, włączając w to demolkę w Australian Open, zakończoną wynikiem 3:6, 0:6, 0:6. Niemający nic do stracenia Argentyńczyk pokazał, że Del Potro, którego widzieliśmy w Australii, już nie istnieje. 21-letni dziś tenisista z Tandil grał naprawdę rewelacyjnie, całe spotkanie do końca trzymało w napięciu i cieszyło oko. Szwajcar dwukrotnie prowadził w setach, ale Argentyńczyk dwukrotnie wyrównał, a w piątym secie był wyraźnie lepszy od Federera. Wygrał i było to pierwsze od Australian 2005 wielkoszlemowe zwycięstwo tenisisty spoza czołowej trójki rankingu, czyli Rogera Federera, Rafaela Nadala i Novaka Djokovicia.
3. 4. runda US Open – Marin Cilić (Chorwacja) – Andy Murray (Wielka Brytania) 7:5, 6:2, 6:2
Niewykluczone, że Juanowi Martinowi Del Potro byłoby trochę trudniej dotrzeć do finału, a potem wygrać turniej, gdyby nie fakt, że już w czwartej rundzie z imprezą pożegnał się jeden z faworytów – Andy Murray. Chociaż, patrząc na to jak gładko przegrał z Marinem Ciliciem, można przypuszczać, że i Del Potro by sobie z nim poradził. Zaskakuje nie tylko sam fakt porażki Brytyjczyka, ale przede wszystkim jej rozmiary. 3 sety i dwa zakończone wynikiem 6:2 dla Chorwata. Chorwata, który nigdy wcześniej nie znalazł się w ćwierćfinale wielkoszlemowej imprezy. Chorwata, który nigdy wcześniej nie pokonał nikogo z pierwszej trójki rankingu, a trzeba przypomnieć, że podczas US Open Murray klasyfikowany był na drugiej pozycji.
Cilić zagrał bez respektu. Odważne i agresywne uderzenia z linii końcowej były kluczem do sukcesu. Brytyjczyk nie znajdował odpowiedzi na te strzały i podczas całego meczu nie potrafił znaleźć recepty na jakikolwiek zwrot akcji. Jedyna szansa była na początku, kiedy Murray miał dwie piłki setowe przy stanie 5:4, ale młody Cilić nie stracił głowy i wybronił się z opresji. Potem poszło już dużo łatwiej. Skoncentrowany, pewny siebie i świetnie serwujący Chorwat ani na chwilę nie oddał rywalowi inicjatywy. W ćwierćfinale przegrał w czterech setach z późniejszym triumfatorem imprezy, ale z pewnością żadna to niego ujma.


