Wimbledon: najlepsza para świata znów z trofeum

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Cara Black i Leander Paes zostali mistrzami Wimbledonu w grze mieszanej. Zimbabwejka i Hindus pokonali w finałowym starciu 6:4, 7:6(5) Lisę Raymond i Wesley’a Moodie.

Według nieoficjalnych rankingów gry mieszanej, to właśnie ta para jest od dłuższego czasu najlepsza w konkurencji właściwej tylko turniejom wielkoszlemowym. Aktualni mistrzowie z Melbourne wcale nie wykazywali dominacji w pierwszej części seta otwarcia. Przeważały tam niewymuszone błędy i wzajemne przełamania. Dopiero lepsza postawa Black zaowocowała zdobyciem breaka, decydującego o triumfie jej miksta. Tempo akcji wzrosło w drugiej odsłonie, kiedy pary zaczęły regularniej serwować. Bohaterka partii otwarcia, Cara, wyszła bohatersko z ósmego gema, w którym naprawdę znalazła się w opałach. Niedługo potem konieczny okazał się tie-break, a tego faworyci zwyciężyli do pięciu.

37-letni Leander Paes tą wiktorią zapisał się w annałach Wimbledonu, został bowiem drugim zawodnikiem w historii, który zdobył trzy tytuły w Londynie w trzech różnych dekadach. Pierwszym takim graczem był Rod Laver, który triumfował w latach pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. 

Cara i Leander zdobyli wspólnie trzecie mistrzostwo wielkoszlemowe. Poprzednie to US Open 2008 (w finale pokonali Liezel Huber i Jamiego Murray’a) oraz Australian Open 2010 (po finale z Jekatieriną Makarową i Jaroslavem Levinskym). Ona wcześniej, u boku brata Wayne’a wygrała Roland Garros 2002 i Wimbledon 2004. Jest trzecią kobietą w erze open, który wywalczyła karierowego wielkiego szlema w grze mieszanej. On jeszcze nigdy nie trzymał w ręku trofeum paryskiego, ale zanim trafił na Black, zwyciężał w Wimbledonie 1999 z Lisą Raymond, a potem u boku Martiny Navratilovej w Australian Open 2003 i Wimbledonie 2003.

Finał miksta:
L. Paes, C. Black (Indie, Zimbabwe, 2) – W. Moodie, L. Raymond (RPA, USA, 11) 6:4, 7:6(5)

Wimbledon: Nadal potwierdza dominację

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Tak jak przed dwoma laty, tak i teraz Rafael Nadal w przeciągu miesiąca dołożył do swojego imponującego koszyka zwycięstw kolejne dwie cenne wygrane. Cztery tygodnie po triumfie na Roland Garros, Hiszpan okazał się najlepszy na Wimbledonie, zdobywając swój drugi wielkoszlemowy tytuł w Londynie, a ósmy w karierze. W finale po dobrym meczu pokonał 6:3, 7:5, 6:4 Tomasa Berdycha, dla którego dwutygodniowa przygoda przy Church Road była największym sukcesem w karierze.

Mimo porażki w trzech setach 4. dzień lipca 2010 roku pozostanie w pamięci Tomasa Berdycha jako jeden z najszczęśliwszych w karierze. Czech nie zaprezentował takiego tenisa jak chociażby w pojedynku z Rogerem Federerem, ale swoją grą na pewno udowodnił, że na finał w pełni zasłużył. Rafael Nadal udowodnił z kolei, że nie przypadkowo jest światowym numerem 1. Podczas ostatnich dwóch tygodni Hiszpan miał kilka trudnych momentów, ale dziś był szaleńczo skuteczny, bezwzględnie wykorzystując niemal każdą najmniejszą niedokładność swojego rywala. Mimo wyrównanego meczu, w którym popełnił więcej niewymuszonych błędów, notując nieznaczną przewagę w uderzeniach kończących, wiedział, kiedy przycisnąć. Maksymalnie skoncentrowany w kluczowych momentach sięgał po swoje najlepsze zagrania i punktował bezradnego Berdycha, kończąc mecz kapitalnym passing shotem – jednym z wielu dziś zaprezentowanych.  

Kibice z pewnością pamiętali ostatnie dwa niezwykle emocjonujące finały, do wyłonienia których potrzebne było pięć setów. Czy dziś liczyli na powtórkę? Może po cichu tak, ale z pewnością zdawali sobie sprawę, że mimo świetnej formy Tomasowi Berdychowi ciężko będzie przeciwstawić się doświadczonemu i znajdującemu się również w dobrej dyspozycji Nadalowi. I tak było. Hiszpan nie wypuścił szansy z rąk, chociaż obaj mecz zaczęli spokojnie. Zdając sobie sprawę z wagi spotkania, chcieli wejść w uderzenie i przez pierwsze minuty badali się nawzajem. Berdych rozpoczął od wygrania serwisu na sucho, chwilę potem Nadal odpowiedział tym samym. Prezentowali wysoki poziom, popisując się co jakiś czas kończącymi uderzeniami i prawie w ogóle się nie myląc. I tak sobie grali do stanu 3:3, a potem Hiszpan wrzucił szósty bieg. Przełamał rywala, dołożył własne podanie, a po chwili znów przełamał rywala i było po secie. Nadal imponował skutecznością serwisu, przegrywając tylko cztery punkty we własnych gemach. Czech nie był tak efektywny i musiał uznać wyższość faworyta.

W drugiej partii Bedych poprawił podanie, Nadal nieco obniżył loty i od razu mecz zrobił się jeszcze bardziej wyrównany. Na samym początku Hiszpan niemiłosiernie męczył się we własnym gemie, ale mimo kilku break pointów utrzymał podanie. W grze zawodników pojawiło się więcej błędów, ale wciąż nie brakowało efektownych zagrań. Szczególnie w wykonaniu Nadala, który wielokrotnie urządzał sobie wycieczki do siatki, z których prawie wszystkie kończył sukcesem. Gdy wydawało się, że dojdzie do tie breaka, w dwunastym gemie Berdych nie wytrzymał napięcia. Zagrał słabiej, dał rywalowi jedyną okazję na breaka, a ten ją wykorzystał, wygrywającym tym samym całą partię.

Trzecia odsłona niewiele różniła się od poprzednich. Ku uciesze widzów znów więcej było uderzeń kończących niż niewymuszonych błędów. Berdych robił, co mógł, aby chociaż trochę zagrozić Nadalowi i wprowadzić w jego poczynania nieco nerwów. Hiszpan nie dał się jednak zaskoczyć. Musiał co prawda bronić jednego break pointa, ale zrobił to po mistrzowsku, nie pozwalając rywalowi na odzyskanie wiary i rozegranie się. Sam cierpliwie czekał na okazję. I doczekał się, podobnie jak w drugim secie, w kluczowym fragmencie. Przy stanie 4:5 Berdych przegrał dwa pierwsze punkty i Nadal wyczuł swoją szansę. Czech zdołał wygrać trzy następne piłki i mógł wyrównać na 5:5, ale Hiszpan nie wypuścił okazji. Mecz zakończył za pierwszym meczbolem, mijając Czecha bekhendowym krosem, po czym z radości padł na kort, a chwilę później zrobił fikołka.

Podczas ceremonii dekoracji obaj tenisiści byli uśmiechnięci. Nadal cieszył się z ósmego wielkoszlemowego triumfu i podkreślił, że konieczność opuszczenia Wimbledonu w zeszłym roku była jednym z najtrudniejszych momentów w jego karierze. Kłopoty są jednak za nim, a Hiszpan może się radować nie tylko z kolejnego triumfu, ale także z powiększenia przewagi w światowym rankingu. Zyskał następne dwa tysiące „oczek” i nad drugim od poniedziałku Novakiem Djokoviciem będzie miał aż 3840 punktów zapasu. Dzisiejszy mecz był jego czternastym z rzędu zwycięstwem na Wimbledonie. Ostatniej porażki doznał w finale 2007 roku, przegrywając z Rogerem Federerem. Od tamtego czasu przegrał tylko z… kontuzją.

Tomas Berdych też nie miał powodów do smutku, bowiem finał Wimbledonu to jego największy sukces w karierze, a biorąc pod uwagę półfinał na Roland Garros, śmiało można uznać tegoroczny sezon jego najlepszym. Czech awansuje na najwyższe jak dotąd 8. miejsce w rankingu.

Wynik finału:
Rafael Nadal (Hiszpania, 2) – Tomas Berdych (Czechy, 12) 6:3, 7:5, 6:4

Wimbledon: przebojowy triumf Petzschnera i Melzera

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Austriacy i Niemcy cieszą się dzisiaj ze zdobycia trofeum wielkoszlemowego. Ich reprezentanci, Jurgen Melzer i Philipp Petzschner wygrali turniej deblistów na kortach Wimbledonu. 

W finałowym spotkaniu niemieckojęzyczni tenisiści pokonali Roberta Lindstedta i Horię Tecau 6:1, 7:5, 7:5. Pierwszy set trwał zaledwie dziewiętnaście minut i pokazał, ze rozstawiony z numerem szesnastym Szwed i Rumun muszą się przygotować na niemałe problemy. W drugiej odsłonie rywalizacja stała się coraz bardziej zacięta, a dwadzieścia minut zajęło zawodnikom rozegranie dopiero czterech gemów. Dopiero w końcówce Petzschner i Melzer znaleźli sposób na zdobycie przełamania i wyraźne odskoczenie rywalom. Trzeci set także nie był łatwy, ale już pierwsza piłka meczowa wyjaśniła sytuację – Jurgen Melzer i Philipp Petzschner zostali nowymi mistrzami Wimbledonu.

– Myślę, że mieliśmy naprawdę dobry początek meczu. Zagraliśmy w pierwszym secie niewiarygodny tenis. A w drugiej odsłonie byliśmy lepszym teamem. Po prostu zagraliśmy tu jeden z naszych najlepszych meczów. Zasłużyliśmy na wygraną – skomentował zwycięzca z Niemiec. – Wygraliśmy turniej na początku roku. Potem nie mogliśmy grać, bo mieliśmy inne turnieje i różne plany.

Gracze ci są przyjaciółmi zarówno na korcie, jak i poza nim. W Mistrzostwach w Londynie pokazali naprawdę wysoką formę. Ich dalsza współpraca wcale nie jest jednak oczywista: Zobaczymy. Dogadujemy się dość dobrze. Może trochę ze sobą pogramy.

Petzschner i Melzer ucałowali wygrywającą piłkę i spakowali do swojej torby. Mieli tylko jeden problem – przecież piłka meczowa jest jedna.

– Powiedziałem, że jeżeli naprawde wygramy turniej, zabieram ze sobą wygrywającą piłkę. Wziąłbym ją do domu z ręcznikiem, koszulką i umieścił na ścianie. Ale potem on powiedział: a co ze mną? Więc powiedziałem, że weźmiemy dwie piłki, jedną dla nie, drugą dla ciebie.

Jurgen i Philipp wygrali wspólnie dwa deblowe turnieje, z czego tym drugim jest właśnie Wimbledon. Niemiec ma na koncie singlową wygraną z Wiednia z roku 2008, natomiast Austriak wygrywał zawody w Bukareszcie w 2006 i w Wiedniu w 2009, ponadto osiem razy zwyciężał w grze podwójnej, w tym czterokrotnie z Julianem Knowle.

Wimbledon: szczęśliwa „13” Sereny!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org/sonyericssonwtatour.com/eurosport.yahoo.com, foto: AFP

Nie było sensacji, nie było wielkich emocji. Serena Williams w finale Wimbledonu pokonała w 67 minut Wierę Zwonariową 6:3, 6:2. To czwarty triumf Amerykanki na londyńskiej trawie, a drugi z rzędu.

Tegoroczny turniej wielkoszlemowy rozgrywany w południowym Londynie okazał się absolutną dominacją jednej tenisistki. Serena Williams w drodze do swojego trzynastego singlowego tytułu wielkoszlemowego nie straciła seta, odnotowując w całym turnieju 89 asów. Druga w tej klasyfikacji była jej starsza siostra Venus, która zapisała na swoje konto … 30 asów serwisowych.

Podanie nie zawiodło 29-letniej Amerykanki także w finałowym spotkaniu. Liderka rankingu tym razem popisała się dziewięcioma asami i wygrała 31 z 33 piłek po swoim pierwszym podaniu. Przy tak dysponowanej rywalce debiutująca w wielkoszlemowym finale Wiera Zwonariowa nie zdołała doprowadzić do nawet jednego break pointa. Rosjanka natomiast straciła własne podanie w piątym gemie pierwszego seta, jak również w pierwszym i piątym gemie drugiej partii.

Pochodząca w Moskwy tenisistka zagrała solidny tenis w finale. Zapisała na swoim koncie 4 asy, miała 75 procent trafionego pierwszego podania i popełniła mniej niewymuszonych błędów do  rywalki (11 do 15). Pomimo tego realnych szans na zwycięstwo Zwonariowa nie miała ani przez moment. Rosjanka i tak osiągnęła zdecydowanie największy sukces w karierze. Przed tegorocznym Wimbledonem miała na swoim koncie tylko jeden wielkoszlemowy półfinał, dochodząc rok temu do tej fazy zawodów w Roland Garros. Jak dotąd nieudany był również tegoroczny sezon dla moskwianki. W 2010 roku wygrała tylko słabo obsadzony turniej w Pattaya i była w finale w Charleston. Po porażce w czwartej rundzie Australian Open Wiera Zwonariowa wypadła z pierwszej dziesiątki rankingu. Sukces na Wimbledonie zagwarantuje jej powrót do tego elitarnego grona, gdyż przesunie się z 22. pozycji na 9.

„Gratuluję, jesteś wspaniałą zawodniczką, a także wielką mistrzynią,” zwróciła się Zwonariowa do Williams, na pomeczowej dekoracji. „Wykazywałaś ogromną determinację przez cały tydzień i zasłużyłaś na to zwycięstwo dzisiaj.”

Serena Williams sięgnęła dziś po swój czwarty singlowy tytuł na Wimbledonie (wcześniej triumfowała w 2002, 2003 oraz 2009 roku), a ósmy w ogóle (w deblu wygrywała w Londynie w 2000, 2002, 2008 i 2009 roku). Ponadto jest to jej trzynasty tytuł wielkoszlemowy w grze pojedynczej, co zapewniło jej samodzielne szóste miejsce w historii ery Open tenisa w tej klasyfikacji. Zepchnęła ona w tym zestawieniu swoją rodaczkę Billie Jean King, z którą po triumfie w Australian Open dzieliła szóstą lokatę.

„Ten tytuł jest wyjątkowo. Mam cię Billie Jean”, Williams z uśmiechem zwróciła się do King, która finałowe spotkanie śledziła z loży królewskiej. „Chciałabym także pogratulować Wierze, ona przez cały czas walczyła, pokazała co to znaczy być mistrzynią i nigdy się nie poddawać.”

Po triumfie na Wimbledonie Serena Williams legitymuje się w tym roku bilansem 25 wygranych spotkań, przy zaledwie trzech porażkach.

Wynik finału:
Serena Williams (USA, 1) –Wiera Zwonariowa (Rosja, 21) 6:3, 6:2

Murray za 15 baniek

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

 Angielski „Sunday Times” opublikował listę najbogatszych, nie mylić z najlepiej zarabiającymi, sportowców pracujących lub mieszkających w Wielkiej Brytanii. Pod uwagę wzięto wszystkich – także tych, którzy już zakończyli karierę.
W osobnej klasyfikacji uwzględniono zawodników, którzy jeszcze nie skończyli 30 lat. Na szóstym miejscu znalazł się Andy Murray z majątkiem szacowanym na 15 milionów funtów (prawie 68 mln złotych). Finalistę US Open 2008 i Australian Open 2010 oraz półfinalistę tegorocznego Wimbledonu wyprzedziło tylko dwóch kierowców Formuły 1 oraz trzech piłkarzy: Jenson Button – 43 mln GBP (ponad 190 mln PLN), Michael Owen – 40 mln GBP (ponad 180 mln PLN), Lewis Hamilton – 35 mln GBP (niecałe 160 mln PLN), Wayne Rooney – 33 mln GBP (niecałe 150 mln PLN) oraz John Terry – 20 mln GBP (ponad 90 mln PLN).
Zwycięzca tegorocznego Wimbledonu pokwituje okrągły milion. Murray mógłby liczyć na co najmniej drugie tyle od sponsorów.

Program TV bez Pucharu Hopmana

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

Przyszłość Pucharu Hopmana stanęła pod znakiem zapytania, kiedy stacja ABC zapowiedziała, że – po 15 latach współpracy – nie przedłuży umowy. Bez transmisji telewizyjnych trudno będzie pozyskać sponsorów dla turnieju, do udziału w którym tenisistów trzeba specjalnie namawiać (Puchar Hopmana nie jest punktowany ani przez WTA, ani przez ATP).

Wimbledon: miejsca w finale dla Nadala i Berdycha

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

W piątek dowiedzieliśmy się, kto stoczy bezpośredni bój o puchar turnieju wimbledońskiego. Zgodnie z przewidywaniami, Rafael Nadal ograł Andy’ego Murray’a 6:4, 7:6(6), 6:4. Swój pierwszy finał wielkoszlemowy osiągnął Tomas Berdych, który wyeliminował Novaka Djokovicia 6:3, 7:6(9), 6:3.

Niezwykła radość panuje u naszych południowych sąsiadów, bo po raz pierwszy od 1987 roku ich tenisista zagra w finale najważniejszej imprezy tenisowej na świecie. Poprzednim bohaterem, jeszcze w barwach Czechosłowacji, był Ivan Lendl. Tomas Berdych został też pierwszym finalistą Wimbledonu rozstawionym z numerem dwanaście od czasów Patricka Raftera (rok 2000). Już w Paryżu wszyscy zauważyli, że na Czecha należy uważać – bez mrugnięcia okiem przedostał się do półfinału, a teraz, w swoim siódmym występie w Londynie i dwudziestym ósmym wielkoszlemowym starcie w karierze wreszcie jest w finale.

Pokonanie Novaka Djokovicia, rozstawionego z numerem trzy, zajęło mu dwie godziny z osiemnastoma minutami. Po pierwszych czterech gemach, w których nic się nie wydarzyło, Berdych postanowił przejąć kontrolę i zdobył przewagę. Udawało mu się wykaraskać ze wszystkich problemów. Serb próbował gonić rywala, grającego jak w transie, ale zbliżył się do niego jedynie w drugim secie, o losach którego zdecydował tie-break. Ostatecznie musiał uznać wyższość przeciwnika i odpadł z rywalizacji.

– To wspaniałe uczucie – odpowiedział Tomas, pytany o wrażenia po awansie do finału. – Po prostu próbuję cieszyć się dzisiejszym zwycięstwem. Wiecie, sądzę, że będę próbował robić to samo, co robiłem po Rogerze. Dzisiaj będę myślał tylko o dzisiejszym spotkaniu, a jutro to zostawię i zacznę przygotowania do finału. Jeszcze nie skończyłem. Jeszcze został mi jeden krok.

24-letni Berdych, prywatnie chłopak czeskiej tenisistki Lucie Safarovej, zajmuje aktualnie trzynaste miejsce w rankingu ATP. Urodził się w 1985 roku w Valasske Mezirici. Mieszka w Monte Carlo, ma 196 centymentrów wzrostu. W tym sezonie zagrał w finale w Miami. W turnieju wimbledońskim startuje od 2004 roku, a do tej pory jego najlepszym osiągnięciem był ćwierćfinał edycji 2007. W Londynie miał okazję grać z Nadalem tylko raz – właśnie przed trzema laty.

To Hiszpan będzie finałowym przeciwnikiem Czecha. W niezwykle ważnym dla gospodarzy meczu znów pokonał Andy’ego Murray’a, niszcząc szanse Brytyjczyków na tytuł w ich koronnej imprezie. Obserwatorzy tego spotkania bardzo chwalili lidera rankingu ATP za konsekwentną grę, nie dającą rywalowi możliwości błyśnięcia i uzyskania przewagi. Dominacja Rafy widoczna była na każdym kroku, dopiero po koniec trzeciego seta Szkot zorientował się, jak powinien grać, ale niestety, nie było już co zbierać.

Rafael Nadal to mistrz turnieju wimbledońskiego z roku 2008, dwanaście miesięcy temu nie przystąpił do obrony tytułu, ponieważ zmagał się z kontuzją kolan. W starciu finałowym wystąpi oczywiście w roli faworyta, ale Berdych zapowiada, że jest gotowy na wielkie triumfy.

Tymczasem w Wielkiej Brytanii rozczarowanie, bo znowu, po siedemdziesięciu dwóch latach od ostatniego triumfu Anglika w tym turnieju, trzeba będzie oddać puchar za granicę…

Półfinały singla:
Rafael Nadal (Hiszpania, 2) – Andy Murray (Wielka Brytania, 4) 6:4, 7:6(6), 6:4
Tomas Berdych (Czechy, 12) – Novak Djoković (Serbia, 3) 6:3, 7:6(9), 6:3

Wimbledon: godne pożegnanie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Skończyła się fantastyczna przygoda z Wimbledonem Petry Kvitovej oraz Cwetany Pironkowej. Czeszka uległa broniącej tytułu Serenie Williams 6:7(5), 2:6, zaś Bułgarka Wierze Zwonariowej 6:3, 3:6, 2:6.

Obecność w półfinałach 62.  rankingu Kvitovej oraz 82. Pironkowej było ogromną sensacją. Żadna z nich wymarzonego finału osiągnąć nie zdołała, aczkolwiek obie pożegnały się z turniejem po zaciętej walce.

Serena Williams ma zwyczaju eliminować tenisistki spoza czołowej pięćdziesiątki rankingu w błyskawicznym tempie, zazwyczaj zajmuje jej to poniżej godziny czasu. Dziś sam pierwszy set pojedynku Amerykanki z Kvitovą trwał 58 minut. 20-letnia reprezentantka Czech zdołała nawet jako pierwsza wywalczyć przełamanie i prowadziła już 4:2. Liderka rankingu straty jednak odrobiła i ostatecznie wygrała po tie breaku 7:5.

W drugim secie Petra Kvitova szans na breaka już nie miała, a Serena Williams dwukrotnie przełamała jej serwis, chociaż walki w poszczególnych gemach też nie brakowało. Cały mecz trwał godzinę oraz trzydzieści trzy minuty. Amerykanka odnotowała w nim siedem asów i aż 70 procent trafionego pierwszego podania. Godne podkreślenia jest to, iż Czeszka miała więcej uderzeń kończących od obrończyni tytułu (24 do 19), ale przeważała również w ilości niewymuszonych błędów (20 do 14).

Petra Kvitova po raz trzeci wystąpiła na Wimbledonu, w dwóch pierwszych startach nie zdołała wygrać w turnieju głównym ani jednego spotkania.

Niewiele lepszy bilans spotkań w Londynie przed tegorocznym turniejem miała Cwetana Pironkowa. 25-letnia Bułgarka wystąpiła na Wimbledonie po raz piąty. Najlepszy swój wynik osiągnęła tu w swoim debiucie (2006 rok) dochodząc do … drugiej rundy.

W tegorocznym turnieju Pironkowa pokonała między innymi Marion Bartoli oraz Venus Williams i miała realne szanse awansu do finału. Bułgarka wygrała bowiem pierwszego seta z Wierą Zwonariową 6:3. W dwóch kolejnych partiach rozstawiona z numerem 21 Rosjanka ani razu nie straciła jednak własnego podania, trzykrotnie przełamując rywalkę i zakończyła zwycięsko mecz po godzinie oraz czterdziestu minutach rywalizacji.

Wiera Zwonariowa rok temu w Paryżu osiągnęła swój pierwszy wielkoszlemowy półfinału. W najbliższą sobotę zagra swój pierwszy finał. Na Wimbledonie Rosjanka nie zaszła dotąd dalej niż do czwartej rundy.

„Jestem bardzo podekscytowana. Mam wrażenie, że nie pokazałam tu jeszcze takiej gry jaką zademonstruję w finale. Ale na pewno spełniło się jedno z moich marzeń, zagrać na korcie centralnym i wystąpić w finale Wimbledonu. W chwili obecnej wydaję mi się, że trochę za dużo myślę o finale. Kiedy jednak turniej się skończy uświadomię sobie, że jedno z moich marzeń się spełniło, zdołałam tu dotrzeć do finału” – stwierdziła na pomeczowej konferencji Wiera Zwonariowa.

Wyniki półfinałów:
Serena Williams (USA, 1) – Petra Kvitova (Czechy) 7:6(5), 6:2
Wiera Zwonariowa (Rosja, 21) – Cwetana Pironkowa (Bułgaria) 3:6, 6:3, 6:2

Wimbledon: ostatni Polacy żegnają się z turniejem

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org, foto: Archiwum Tenisklubu

Środa była ostatnim dniem występów polskich tenisistów podczas tegorocznego Wimbledonu. Z rywalizacji w grze mieszanej odpadli Mariusz Fyrstenberg oraz Alicja Rosolska, oboje występujący w duecie z zagranicznymi partnerami.

Trzecia runda miksta okazała się zaporą nie do przejścia dla ostatnich polskich reprezentantów występujących na londyńskiej trawie. Rozczarowany może czuć się szczególnie Mariusz Fyrstenberg, który wraz ze znakomitą deblistką Zi Yan byli rozstawieni z numerem osiem. Polsko-chiński duet musiał jednak uznać w środę wyższość czeskiej pary, grających z numerem dziewięć Ivety Benesovej i Lukasa Dlouhego, którzy zwyciężyli 6:4, 6:4.

W turnieju deblowym Mariusz Fyrstenberg odniósł jeszcze słabszy wynik niż w mikście, gdyż wraz z Marcinem Matkowskim przegrali w drugiej fazie zawodów z Yen-Hsun Lu oraz Janko Tipsareviciem. Zi Yan w deblu grała natomiast także z polską partnerką – Alicją Rosolską. W drugiej rundzie przegrały one z Dominiką Cibulkovą oraz Anastazją Pawliuczenkową.

Z kolei w mikście Alicja Rosolska oraz Słowak Igor Zelenay musieli uznać wyższość niezwykle utytułowanych Leandera Paesa i Cary Black. Rozstawieni z numerem dwa Hindus i reprezentantka Zimbabwe pewnie zwyciężyli 6:1, 6:3.

Trzecia runda miksta:
L. Dlouhy, I. Benesova (Czechy, 9) – M. Fyrstenberg, Z. Yan (Polska, Chiny, 8) 6:4, 6:4
L. Paes, C. Black (Indie, Zimbabwe, 2) – I. Zelenay, A. Rosolska (Słowacja, Polska) 6:1, 6:3

Operacja Johna Newcombe’a

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

John Newcombe, siedmiokrotny zwycięzca turniejów wielkoszlemowych (1967-75), były lider rankingu ATP, jeden z najlepszych tenisistów w historii Australii, musiał poddać się operacji. Lekarze zdiagnozowali raka skóry. Z okolic nosa usunęli narośl, która – jak zapewnili – nie była złośliwa.
– Skończyło się na 64 szwach. Na szczęście wąsy nie ucierpiały, ale było blisko… – zażartował w wywiadzie dla telewizji Channel 10.
W 2003 roku 66-letni dziś Newcombe przeszedł udar mózgu.