Wimbledon: godne pożegnanie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Skończyła się fantastyczna przygoda z Wimbledonem Petry Kvitovej oraz Cwetany Pironkowej. Czeszka uległa broniącej tytułu Serenie Williams 6:7(5), 2:6, zaś Bułgarka Wierze Zwonariowej 6:3, 3:6, 2:6.

Obecność w półfinałach 62.  rankingu Kvitovej oraz 82. Pironkowej było ogromną sensacją. Żadna z nich wymarzonego finału osiągnąć nie zdołała, aczkolwiek obie pożegnały się z turniejem po zaciętej walce.

Serena Williams ma zwyczaju eliminować tenisistki spoza czołowej pięćdziesiątki rankingu w błyskawicznym tempie, zazwyczaj zajmuje jej to poniżej godziny czasu. Dziś sam pierwszy set pojedynku Amerykanki z Kvitovą trwał 58 minut. 20-letnia reprezentantka Czech zdołała nawet jako pierwsza wywalczyć przełamanie i prowadziła już 4:2. Liderka rankingu straty jednak odrobiła i ostatecznie wygrała po tie breaku 7:5.

W drugim secie Petra Kvitova szans na breaka już nie miała, a Serena Williams dwukrotnie przełamała jej serwis, chociaż walki w poszczególnych gemach też nie brakowało. Cały mecz trwał godzinę oraz trzydzieści trzy minuty. Amerykanka odnotowała w nim siedem asów i aż 70 procent trafionego pierwszego podania. Godne podkreślenia jest to, iż Czeszka miała więcej uderzeń kończących od obrończyni tytułu (24 do 19), ale przeważała również w ilości niewymuszonych błędów (20 do 14).

Petra Kvitova po raz trzeci wystąpiła na Wimbledonu, w dwóch pierwszych startach nie zdołała wygrać w turnieju głównym ani jednego spotkania.

Niewiele lepszy bilans spotkań w Londynie przed tegorocznym turniejem miała Cwetana Pironkowa. 25-letnia Bułgarka wystąpiła na Wimbledonie po raz piąty. Najlepszy swój wynik osiągnęła tu w swoim debiucie (2006 rok) dochodząc do … drugiej rundy.

W tegorocznym turnieju Pironkowa pokonała między innymi Marion Bartoli oraz Venus Williams i miała realne szanse awansu do finału. Bułgarka wygrała bowiem pierwszego seta z Wierą Zwonariową 6:3. W dwóch kolejnych partiach rozstawiona z numerem 21 Rosjanka ani razu nie straciła jednak własnego podania, trzykrotnie przełamując rywalkę i zakończyła zwycięsko mecz po godzinie oraz czterdziestu minutach rywalizacji.

Wiera Zwonariowa rok temu w Paryżu osiągnęła swój pierwszy wielkoszlemowy półfinału. W najbliższą sobotę zagra swój pierwszy finał. Na Wimbledonie Rosjanka nie zaszła dotąd dalej niż do czwartej rundy.

„Jestem bardzo podekscytowana. Mam wrażenie, że nie pokazałam tu jeszcze takiej gry jaką zademonstruję w finale. Ale na pewno spełniło się jedno z moich marzeń, zagrać na korcie centralnym i wystąpić w finale Wimbledonu. W chwili obecnej wydaję mi się, że trochę za dużo myślę o finale. Kiedy jednak turniej się skończy uświadomię sobie, że jedno z moich marzeń się spełniło, zdołałam tu dotrzeć do finału” – stwierdziła na pomeczowej konferencji Wiera Zwonariowa.

Wyniki półfinałów:
Serena Williams (USA, 1) – Petra Kvitova (Czechy) 7:6(5), 6:2
Wiera Zwonariowa (Rosja, 21) – Cwetana Pironkowa (Bułgaria) 3:6, 6:3, 6:2

Wimbledon: ostatni Polacy żegnają się z turniejem

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org, foto: Archiwum Tenisklubu

Środa była ostatnim dniem występów polskich tenisistów podczas tegorocznego Wimbledonu. Z rywalizacji w grze mieszanej odpadli Mariusz Fyrstenberg oraz Alicja Rosolska, oboje występujący w duecie z zagranicznymi partnerami.

Trzecia runda miksta okazała się zaporą nie do przejścia dla ostatnich polskich reprezentantów występujących na londyńskiej trawie. Rozczarowany może czuć się szczególnie Mariusz Fyrstenberg, który wraz ze znakomitą deblistką Zi Yan byli rozstawieni z numerem osiem. Polsko-chiński duet musiał jednak uznać w środę wyższość czeskiej pary, grających z numerem dziewięć Ivety Benesovej i Lukasa Dlouhego, którzy zwyciężyli 6:4, 6:4.

W turnieju deblowym Mariusz Fyrstenberg odniósł jeszcze słabszy wynik niż w mikście, gdyż wraz z Marcinem Matkowskim przegrali w drugiej fazie zawodów z Yen-Hsun Lu oraz Janko Tipsareviciem. Zi Yan w deblu grała natomiast także z polską partnerką – Alicją Rosolską. W drugiej rundzie przegrały one z Dominiką Cibulkovą oraz Anastazją Pawliuczenkową.

Z kolei w mikście Alicja Rosolska oraz Słowak Igor Zelenay musieli uznać wyższość niezwykle utytułowanych Leandera Paesa i Cary Black. Rozstawieni z numerem dwa Hindus i reprezentantka Zimbabwe pewnie zwyciężyli 6:1, 6:3.

Trzecia runda miksta:
L. Dlouhy, I. Benesova (Czechy, 9) – M. Fyrstenberg, Z. Yan (Polska, Chiny, 8) 6:4, 6:4
L. Paes, C. Black (Indie, Zimbabwe, 2) – I. Zelenay, A. Rosolska (Słowacja, Polska) 6:1, 6:3

Operacja Johna Newcombe’a

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

John Newcombe, siedmiokrotny zwycięzca turniejów wielkoszlemowych (1967-75), były lider rankingu ATP, jeden z najlepszych tenisistów w historii Australii, musiał poddać się operacji. Lekarze zdiagnozowali raka skóry. Z okolic nosa usunęli narośl, która – jak zapewnili – nie była złośliwa.
– Skończyło się na 64 szwach. Na szczęście wąsy nie ucierpiały, ale było blisko… – zażartował w wywiadzie dla telewizji Channel 10.
W 2003 roku 66-letni dziś Newcombe przeszedł udar mózgu.

Akademia Johna McEnroe

/ Maciej Weber , źródło: Archiwum Tenisklubu, foto:

John McEnroe otwiera akademię tenisową. Zapowiada, że nie będzie w niej zmuszał dzieci do spędzania na korcie sześciu godzin dziennie. – Nie sądzę, aby 12- czy 13-latek musiał rzucać wszystko, aby osiągnąć sukces w tenisie. Ja w ich wieku grałem w piłkę nożną, w koszykówkę, w cokolwiek – twierdzi „Mac”.
Akademia – 20 kortów na Randalls Island w Nowym Jorku – ma być otwarta we wrześniu.

Roger na zakręcie

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: atpworldtour.com/wimbledon.org/własne, foto: AFP

Wimbledon – symboliczne miejsce. To tam, w Londynie, na szaro-zielonej trawie kortu centralnego Roger Federer rozpoczął swój marsz na szczyt, wygrywając przed siedmioma laty pierwszy turniej wielkoszlemowy. Tam też ze smutkiem w oczach znosił porażkę z Rafaelem Nadalem, która kosztowała go spadek z pozycji lidera światowego rankingu, aby rok później po pasjonującym finale z Andym Roddickiem odzyskać obie korony i przywdziać bluzę ze złotą piętnastką. Piętnastką symboliczną i tak magiczną. Piętnastką, która wyniosła go do rangi najlepszego tenisisty w dziejach. Dziś znów Wimbledon płata mu figla, zadając największy jak do tej pory cios. Czy wielki tenisowy geniusz jest w stanie jeszcze raz odwrócić los? Czy to magia Rogera Federera przygasa, czy to może my wymagamy od niego zbyt wiele? A może jedno i drugie?

– Ćwierćfinał to przyzwoity rezultat. Oczywiście, dla ludzi jest to szokujące, ale oni oddaliby wszystko, żeby samemu znaleźć się na tym etapie wielkoszlemowego turnieju. Porażki w ćwierćfinale nie są czymś, do czego jestem przyzwyczajony, ale to dlatego, że nie doświadczałem ich w ostatnich sześciu latach.

Elegancki sport z eleganckim sportowcem
… więc sam jest sobie winien, czyż nie? Przez lata, w których Roger Federer wygrywał jak chciał, gdzie chciał i z kim chciał, notując jedynie pojedyncze niewiele znaczące wpadki, zdążyliśmy sobie wyrobić własny jego wizerunek. Wizerunek tenisisty idealnego, który zachwyca forhendami, bekhendami i wolejami, umiejętnością wygrywania najważniejszych punktów, kulturalnym zachowaniem na korcie i równie szlachetną postawą poza nim. Stał się wzorem do naśladowania. Zawodnikiem stworzonym do tenisa. Właściwy człowiek we właściwym miejscu. Elegancki sport z eleganckim sportowcem.

I taki Roger Federer utkwił w naszej pamięci. Od lat żądamy od niego ciągłych zwycięstw, sukcesów, kolejnych scen z pucharem w ręku. A gdy tylko pojawiała się jakaś porażka, wszystkie nagłówki sportowych gazet kipiały „sensacjami” czy „szokami”. Bo każde rozstrzygnięcie turnieju inne niż triumf Szwajcara mieściło się właśnie w kategorii zdumiewającej informacji. Mimo że przez 23 kolejne Wielkie Szlemy jeśli Roger w ogóle przegrywał, to przegrywał najwcześniej w półfinale. Federera postrzegaliśmy jako maszynkę do wygrywania, zapominając, że jest człowiekiem, który też może mieć słabszy dzień. Nie wyobrażaliśmy sobie, że ktoś go może zatrzymać. A już na pewno nie w którymś z prestiżowych turniejów. Do tego nas Szwajcar przyzwyczaił. Z każdą chwilą wymagaliśmy od niego więcej i więcej. I tak wspiął się na sam szczyt. Nie tylko ten tenisowy, ale także szczyt naszych wyobrażeń o tenisiście idealnym. I dziś, kiedy jest inaczej, nie umiemy się od tego myślenia odzwyczaić.

Federer wielokrotnie wychodził z największych tarapatów, udowadniającym tym samym, że na miano genialnego gracza w pełni zasłużył. Dziś znalazł się w najgłębszym dołku od lat i pytanie, czy z niego wyjdzie nie jest retoryczne. Ale znów należałoby się zastanowić, czy porażka w ćwierćfinale turnieju wielkoszlemowego i dzierżenie trzeciego miejsca w tenisowym świecie można nazwać dołkiem. W przypadku każdego innego zawodnika pewnie nie, ale w przypadku Federera, rozpatrując obecną sytuację w kontekście całej jego kariery, załóżmy, że tak. Szwajcar ciągle zadziwia efektownymi forhendami i bekhendami, maestrią przy siatce i passing shotami, które nawet nam się nie śniły. Ale ma też prawie 29 lat na karku, dwójkę małych bobasów, kilometry w nogach oraz młodych, ambitnych i gniewnych tenisistów tuż za plecami. Tegoroczne wyniki pokazują, że tak źle, jak jest teraz, jeszcze nie było.

Po raz pierwszy od…
Półfinałowa porażka w Doha z rewelacyjnym na początku sezonu Nikołajem Dawydienką nie przeszkodziła Federerowi w rozegraniu świetnego turnieju w Australii, zakończonego z pucharem w ręku na Rod Laver Arena. Ale potem zaczęły się schody. Do dnia dzisiejszego triumf na Antypodach jest jedynym tegorocznym zwycięstwem Szwajcara. W Indian Wells i Miami Roger nie dochodził nawet do ćwierćfinałów, co wcześniej zdarzyło mu się tylko raz, kiedy to w 2007 roku i w Kalifornii, i na Florydzie zatrzymał go Guillermo Canas.

Po raz pierwszy od czterech lat Szwajcarowi nie udało się wygrać żadnego turnieju na kortach ziemnych. A jeszcze bardziej niepokojące jest to z kim i na jakim etapie przegrywał. Do finału dotarł tylko w Madrycie, gdzie nie sprostał Rafie. W pozostałych turniejach przegrywał z przeciętniakami takimi jak Ernests Gulbis (druga runda w Rzymie) czy Albert Montanes (półfinał w Estoril).

Na paryskich kortach Rolanda Garrosa stało się to, o czym sam Federer wspominał dziś na konferencji. Ćwierćfinałowa porażka w Wielkim Szlemie nie zdarzyła się Szwajcarowi od 23 kolejnych turniejów, czyli French Open 2004! Tym, który przerwał wspaniałą passę Rogera okazał się ten sam, który rok wcześniej jako pierwszy (i póki co jedyny) pokonał w Paryżu Nadala, czyli Robin Soderling.

Po dość wczesnej, jak na niego, porażce na Roland Garros kibice wiedzieli, że to, co może przywrócić ich ulubieńca do formy to korty trawiaste. Po rocznej przerwie Federer udał się do Halle, ale tam też znalazł pogromcę. Pierwszego od 2002 roku. Okazał się nim Lleyton Hewitt, który wygrał ze Szwajcarem w finale. Przez siedem ostatnich lat Federer wygrał w Niemczech pięciokrotnie. Nie przegrał jednak w tym czasie żadnego meczu, bo w 2007 i 2009 roku po prostu w Halle nie wystąpił.

Gdzie jak nie w Londynie miało nastąpić prawdziwe odrodzenie Federera? Szwajcar pokochał Wimbledon z wzajemnością. Jednak już pierwszy mecz pierwszego dnia turnieju pokazał, że o to odrodzenie będzie bardzo ciężko. Z Alejandro Fallą Roger nie przegrał, ale chyba tylko dlatego, że obaj pomyśleli, że wówczas świat by się skończył. Ilija Bozoljać też postraszył mistrza, a potem była cisza. Cisza przed burzą, którą okazał się dzisiaj Tomas Berdych. Czech odniósł chyba najważniejsze zwycięstwo w karierze, przerywając tym samym kilka następnych wyczynów Federera. Sześciokrotny triumfator Wimbledonu i król kortów trawiastych po raz pierwszy od siedmiu lat nie awansował do finału w Londynie. Ba, mało tego, nawet do półfinału, co po ćwierćfinałowej porażce w Paryżu jest drugim z rzędu takim przypadkiem w Wielkim Szlemie od wspomnianego już French Open 2004.

I wreszcie, co chyba równie zaskakujące i dla wielu niewiarygodne, w ciągu miesiąca Roger spadł z pierwszego na trzecie miejsce rankingu ATP. W poniedziałek po raz pierwszy od 16. listopada 2003 roku Szwajcara nie będzie w czołowej dwójce tenisistów świata. A to, ni mniej ni więcej oznacza, że w następnych turniejach do ewentualnych starć Federera z Nadalem może dochodzić już w półfinałach.

Dlatego tu jestem
Roger Federer nie traci wiary. Chociaż na konferencji prasowej co chwilę nerwowo poprawiał daszek czapki, zasłaniając twarz, mówił o odpoczynku i chęci powrotu do Paryża i Londynu za rok, aby wziąć rewanż za frustrujące porażki. Zaznaczył, że motywacji mu nie brakuje. Mimo że notuje obecnie najsłabszy sezon od początku swoich sukcesów, wciąż utrzymuje się wśród najlepszych. Znalazł się na najostrzejszym jak dotąd tenisowym zakręcie, ale to, że nawet z największych opresji potrafi wychodzić na prostą, udowadniał już wielokrotnie.

– Roger, myślisz, że jesteś w stanie jeszcze dominować w tenisie?
– Tak. Dlatego tu jestem.

Roger Federer: Nadal grał ostatnio tragicznie, Soderling nie jest groźny, a Djoković nie umie już grać w tenisa

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Mimo ćwierćfinałowej porażki z Tomasem Berdychem, Roger Federer nie tracił poczucia humoru na konferencji prasowej. Momentami był znudzony, momentami dowcipny, a momentami sarkastyczny.

To trudny moment, ale czego nie udało ci się dziś zrobić, mimo że chciałeś to zrobić? Co cię zawiodło?

Hmm, cóż, nie sądzę, że grałem słabo, ale, yyy, wiecie, znam Berdycha. Grałem z nim 10 razy wcześniej. On tak gra. Myślę, że dziś był bardziej skoncentrowany niż w innych spotkaniach, a ja nie byłem w stanie bronić się wystarczająco dobrze i nie potrafiłem wyjść z dobrymi zagraniami, kiedy musiałem. To rozczarowujące.

Nie mogłem grać tak, jak chciałem. Od jakiegoś czasu zmagam się trochę z bólem pleców i nogi. To nie pozwala mi do końca grać tak, jakbym tego oczekiwał.

Jak te kwestie wpływy na twoją grę?

Cóż, jeśli cię coś boli, to jest to kombinacja wielu rzeczy. Po prostu nie czujesz się komfortowo. Nie możesz się skoncentrować na każdy punkt, bo co jakiś czas czujesz ból. Pomimo tego uważam, że zagrałem przyzwoity mecz. Ale przez ostatnie dwa, trzy spotkania czułem się kiepsko.  

Kiedy zaczęły się te problemy?

Z nogą w Halle. Tak naprawdę ból się pojawiał, potem przechodził, a potem znowu czasami wracał. Jeśli chodzi o plecy, to mam je dość sztywne od pięciu, sześciu dni. Czułem je również w finale w Halle. To oczywiście pojawia się w grze na kortach trawiastych, bo, wiecie, trzeba walczyć o wiele niskich uderzeń. Miałem to wielokrotnie. Myślę, że wielu tenisistów z tym się zmaga, ale to nieprzyjemne, kiedy uraz nie przechodzi i nie możesz grać swobodnie.

Było wiele takich piłek, które wydawało się, że wylecą za linię końcową, na trybunach podnosił się już szum, a tymczasem lądowały one w korcie. Jak sądzisz, jaką rolę odgrywa technologia w dzisiejszym tenisie, w szczególności naciągi?

Nie wiem, co masz na myśli. Co, piłki wylatywały za kort, a potem nagle wracały?

Nie. Wyglądało to tak, jakby po jego uderzeniach piłka miała wylecieć daleko w aut, a tymczasem lądowała w korcie.

Nie, nie. Nie grał tak. Oglądałeś inny mecz.

Kto, według ciebie, wygra ten turniej?

Cóż, może poczekajmy, kto przejdzie do półfinałów dzisiaj. Dopóki się nie dowiemy, dopóty ja nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Co za szkoda… (uśmiech).

Z którą nogą masz problemy?

Z prawą.

Robisz sobie przerwę od tenisa?

Tak, dwa tygodnie wakacji.

Wizja finału Wimbledonu bez Rogera Federera jest trochę dziwna. Pojawisz się na trybunach?

Nie sądzę. Tak, jak mówiłem, będę na wakacjach (uśmiech).

Co sądzisz o Andym Murrayu? Myślisz, że to może być jego rok wobec nieco słabszej dyspozycji najgroźniejszych rywali?

Tak, to prawda. Rafa grał ostatnio tragicznie, Soderling też nie jest żadnym zagrożeniem, więc z łatwością wygra ten turniej. Wygląda na to, że Djoković też nie umie już grać w tenisa (śmiech na sali). Proszę, wykonujcie swoją pracę. Szanujcie zawodników. Andy jest fantastycznym graczem i ma ogromne szanse tu wygrać. Wszyscy o tym wiemy.