Roger na zakręcie
Wimbledon – symboliczne miejsce. To tam, w Londynie, na szaro-zielonej trawie kortu centralnego Roger Federer rozpoczął swój marsz na szczyt, wygrywając przed siedmioma laty pierwszy turniej wielkoszlemowy. Tam też ze smutkiem w oczach znosił porażkę z Rafaelem Nadalem, która kosztowała go spadek z pozycji lidera światowego rankingu, aby rok później po pasjonującym finale z Andym Roddickiem odzyskać obie korony i przywdziać bluzę ze złotą piętnastką. Piętnastką symboliczną i tak magiczną. Piętnastką, która wyniosła go do rangi najlepszego tenisisty w dziejach. Dziś znów Wimbledon płata mu figla, zadając największy jak do tej pory cios. Czy wielki tenisowy geniusz jest w stanie jeszcze raz odwrócić los? Czy to magia Rogera Federera przygasa, czy to może my wymagamy od niego zbyt wiele? A może jedno i drugie?
– Ćwierćfinał to przyzwoity rezultat. Oczywiście, dla ludzi jest to szokujące, ale oni oddaliby wszystko, żeby samemu znaleźć się na tym etapie wielkoszlemowego turnieju. Porażki w ćwierćfinale nie są czymś, do czego jestem przyzwyczajony, ale to dlatego, że nie doświadczałem ich w ostatnich sześciu latach.
Elegancki sport z eleganckim sportowcem
… więc sam jest sobie winien, czyż nie? Przez lata, w których Roger Federer wygrywał jak chciał, gdzie chciał i z kim chciał, notując jedynie pojedyncze niewiele znaczące wpadki, zdążyliśmy sobie wyrobić własny jego wizerunek. Wizerunek tenisisty idealnego, który zachwyca forhendami, bekhendami i wolejami, umiejętnością wygrywania najważniejszych punktów, kulturalnym zachowaniem na korcie i równie szlachetną postawą poza nim. Stał się wzorem do naśladowania. Zawodnikiem stworzonym do tenisa. Właściwy człowiek we właściwym miejscu. Elegancki sport z eleganckim sportowcem.
I taki Roger Federer utkwił w naszej pamięci. Od lat żądamy od niego ciągłych zwycięstw, sukcesów, kolejnych scen z pucharem w ręku. A gdy tylko pojawiała się jakaś porażka, wszystkie nagłówki sportowych gazet kipiały „sensacjami” czy „szokami”. Bo każde rozstrzygnięcie turnieju inne niż triumf Szwajcara mieściło się właśnie w kategorii zdumiewającej informacji. Mimo że przez 23 kolejne Wielkie Szlemy jeśli Roger w ogóle przegrywał, to przegrywał najwcześniej w półfinale. Federera postrzegaliśmy jako maszynkę do wygrywania, zapominając, że jest człowiekiem, który też może mieć słabszy dzień. Nie wyobrażaliśmy sobie, że ktoś go może zatrzymać. A już na pewno nie w którymś z prestiżowych turniejów. Do tego nas Szwajcar przyzwyczaił. Z każdą chwilą wymagaliśmy od niego więcej i więcej. I tak wspiął się na sam szczyt. Nie tylko ten tenisowy, ale także szczyt naszych wyobrażeń o tenisiście idealnym. I dziś, kiedy jest inaczej, nie umiemy się od tego myślenia odzwyczaić.
Federer wielokrotnie wychodził z największych tarapatów, udowadniającym tym samym, że na miano genialnego gracza w pełni zasłużył. Dziś znalazł się w najgłębszym dołku od lat i pytanie, czy z niego wyjdzie nie jest retoryczne. Ale znów należałoby się zastanowić, czy porażka w ćwierćfinale turnieju wielkoszlemowego i dzierżenie trzeciego miejsca w tenisowym świecie można nazwać dołkiem. W przypadku każdego innego zawodnika pewnie nie, ale w przypadku Federera, rozpatrując obecną sytuację w kontekście całej jego kariery, załóżmy, że tak. Szwajcar ciągle zadziwia efektownymi forhendami i bekhendami, maestrią przy siatce i passing shotami, które nawet nam się nie śniły. Ale ma też prawie 29 lat na karku, dwójkę małych bobasów, kilometry w nogach oraz młodych, ambitnych i gniewnych tenisistów tuż za plecami. Tegoroczne wyniki pokazują, że tak źle, jak jest teraz, jeszcze nie było.
Po raz pierwszy od…
Półfinałowa porażka w Doha z rewelacyjnym na początku sezonu Nikołajem Dawydienką nie przeszkodziła Federerowi w rozegraniu świetnego turnieju w Australii, zakończonego z pucharem w ręku na Rod Laver Arena. Ale potem zaczęły się schody. Do dnia dzisiejszego triumf na Antypodach jest jedynym tegorocznym zwycięstwem Szwajcara. W Indian Wells i Miami Roger nie dochodził nawet do ćwierćfinałów, co wcześniej zdarzyło mu się tylko raz, kiedy to w 2007 roku i w Kalifornii, i na Florydzie zatrzymał go Guillermo Canas.
Po raz pierwszy od czterech lat Szwajcarowi nie udało się wygrać żadnego turnieju na kortach ziemnych. A jeszcze bardziej niepokojące jest to z kim i na jakim etapie przegrywał. Do finału dotarł tylko w Madrycie, gdzie nie sprostał Rafie. W pozostałych turniejach przegrywał z przeciętniakami takimi jak Ernests Gulbis (druga runda w Rzymie) czy Albert Montanes (półfinał w Estoril).
Na paryskich kortach Rolanda Garrosa stało się to, o czym sam Federer wspominał dziś na konferencji. Ćwierćfinałowa porażka w Wielkim Szlemie nie zdarzyła się Szwajcarowi od 23 kolejnych turniejów, czyli French Open 2004! Tym, który przerwał wspaniałą passę Rogera okazał się ten sam, który rok wcześniej jako pierwszy (i póki co jedyny) pokonał w Paryżu Nadala, czyli Robin Soderling.
Po dość wczesnej, jak na niego, porażce na Roland Garros kibice wiedzieli, że to, co może przywrócić ich ulubieńca do formy to korty trawiaste. Po rocznej przerwie Federer udał się do Halle, ale tam też znalazł pogromcę. Pierwszego od 2002 roku. Okazał się nim Lleyton Hewitt, który wygrał ze Szwajcarem w finale. Przez siedem ostatnich lat Federer wygrał w Niemczech pięciokrotnie. Nie przegrał jednak w tym czasie żadnego meczu, bo w 2007 i 2009 roku po prostu w Halle nie wystąpił.
Gdzie jak nie w Londynie miało nastąpić prawdziwe odrodzenie Federera? Szwajcar pokochał Wimbledon z wzajemnością. Jednak już pierwszy mecz pierwszego dnia turnieju pokazał, że o to odrodzenie będzie bardzo ciężko. Z Alejandro Fallą Roger nie przegrał, ale chyba tylko dlatego, że obaj pomyśleli, że wówczas świat by się skończył. Ilija Bozoljać też postraszył mistrza, a potem była cisza. Cisza przed burzą, którą okazał się dzisiaj Tomas Berdych. Czech odniósł chyba najważniejsze zwycięstwo w karierze, przerywając tym samym kilka następnych wyczynów Federera. Sześciokrotny triumfator Wimbledonu i król kortów trawiastych po raz pierwszy od siedmiu lat nie awansował do finału w Londynie. Ba, mało tego, nawet do półfinału, co po ćwierćfinałowej porażce w Paryżu jest drugim z rzędu takim przypadkiem w Wielkim Szlemie od wspomnianego już French Open 2004.
I wreszcie, co chyba równie zaskakujące i dla wielu niewiarygodne, w ciągu miesiąca Roger spadł z pierwszego na trzecie miejsce rankingu ATP. W poniedziałek po raz pierwszy od 16. listopada 2003 roku Szwajcara nie będzie w czołowej dwójce tenisistów świata. A to, ni mniej ni więcej oznacza, że w następnych turniejach do ewentualnych starć Federera z Nadalem może dochodzić już w półfinałach.
Dlatego tu jestem
Roger Federer nie traci wiary. Chociaż na konferencji prasowej co chwilę nerwowo poprawiał daszek czapki, zasłaniając twarz, mówił o odpoczynku i chęci powrotu do Paryża i Londynu za rok, aby wziąć rewanż za frustrujące porażki. Zaznaczył, że motywacji mu nie brakuje. Mimo że notuje obecnie najsłabszy sezon od początku swoich sukcesów, wciąż utrzymuje się wśród najlepszych. Znalazł się na najostrzejszym jak dotąd tenisowym zakręcie, ale to, że nawet z największych opresji potrafi wychodzić na prostą, udowadniał już wielokrotnie.
– Roger, myślisz, że jesteś w stanie jeszcze dominować w tenisie?
– Tak. Dlatego tu jestem.


