Andy Murray w niedzielnym finale zmierzy się z Novakiem Djokoviciem. 24-letni Szkot w czterech setach pokonał Hiszpana Davida Ferrera. To jego drugi kolejny finał Australian Open
Mimo, że Murray jest od Ferrera wyżej notowany w rankingu to ten mecz nie miał faworyta. Głównie dlatego, że w fazie ćwierćfinałowej 29-letni Hiszpan pokonał w trzech setach numer jeden światowych list, swojego rodaka Rafaela Nadala. Mało kto brał jednak pod uwagę, że tamten sukces osiągnął w dużej mierze dlatego, iż faworyt przez większość meczu grał z kontuzją pachwiny. Murray przed rokiem przegrał w finale z Rogerem Federerem, innym tuzem, pokonanym także w trzech setach i to już bez żadnego ale przez Djokovicia. Murray ma też w dorobku przegrany finał US Open. Czyli w Wielkim Szlemie awansował do finału w sumie po raz trzeci. I do tej pory nie wygrał. Ferrer w osiągnięciach mu nie dorównuje. Ćwierćfinał Australian Open to do tej pory szczyt jego możliwości w turniejach wielkoszlemowych.
Mimo, że Murray awansował do finału to półfinałowy bój z Ferrerem był dla niego meczem niewykorzystanych szans. Zaczął od pierwszego seta, kiedy przełamał rywala na 4:3 i potem oddał trzy gemy z rzędu, oddając w efekcie i seta. W secie drugim wygrywał podanie rywala na 1:0 i potem w bardzo ważnym momencie na 6:5, czyli w końcówce seta. I bu okazji nie wykorzystał. O tym, że straty te były niepotrzebne pokazał w tie breaku deklasując rywala. Osiągnął prowadzenie 6:0, dopiero wtedy lekko się dekoncentrując. Wygrał jednak do dwóch, dwóch potem w wielkim stylu 6:1 wygrał trzeciego seta.
Kiedy w czwartym wyszedł na prowadzenie 2:0 zdawało się, że jest już „pozamiatane”. I wtedy znowu dał o sobie dać brak koncentracji. Chociaż nie tylko, po prostu los jak zwykle czuwał nad Ferrerem. Tak jak w spotkaniu z Nadalem pomogła mu kontuzja pachwiny rywala, tak teraz Murray zaczął się zmagać z bolącym biodrem. Nowa sytuacja natychmiast przełożyła się na przebieg spotkania. Ferrer sam przełamał przeciwnika i w efekcie wyszedł na prowadzenie 3:2, kiedy zdawało się, że jest już na kolanach.
I tak już szli do kolejnego tie breaka, choc zdawało się, że lepszy technicznie Murray dawno powinien rozstrzygnąć spotkanie. W tie breaku trochę do powiedzenia mieli sędziowie liniowi doprowadzając dwukrotnie do tzw. „challengów”, czyli powtórnego rozgrywania kontrowersyjnych piłek, co dwukrotnie nie było na rękę Szkotowi. Przy stanie 2:0 dało to w końcu punkt Hiszpanowi, ale potem jeszcze raz okazało się, że w tego rodzaju dogrywkach wyższość Murraya jest całkowicie bezsporna.
Zdobył kolejne cztery punkty i przy stanie 6:1 miał pięć piłek meczowych. Tu już nie mogło być cudu. Jeszcze punkt Ferrera i skrót Murraya, obroniony, ale potem zagranie Szkota w odsłonioną częśc kortu.
– To był bardzo ciężki mecz. Ferrer praktycznie nie popełniał błędów zza linii końcowej. W czwartym secie poziom mojej gry się pogorszył, a jego się poprawił. Rok temu w finale p5rzegrałem z Federerem tak szybko, że właściwie nie wiedziałem o co chodzi. Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej. Kiedyś tutaj z Novakiem wygrałem. Razem trenowaliśmy, znam go bardzo dobrze. Ale i on mnie zna. To będzie bardzo twarde spotkanie – powiedział zwycięzca drugiego męskiego półfinału.
Po trzech godzinach i 46 minutach 24-letni finalista Australia Open sprzed roku w niedzielny poranek polskiego czasu zmierzy się z Djokoviciem, zwycięzcą AO z 2008 roku. W finale zmierzą się rówieśnicy. Serb urodził się 22 maja, Szkot o tydzień wcześniej. Obaj w 1987 roku.
Andy Murray w niedzielnym finale zmierzy się z Novakiem Djokoviciem. 24-letni Szkot w czterech setach pokonał Hiszpana Davida Ferrera. To jego drugi kolejny finał Australian Open
Mimo, że Murray jest od Ferrera wyżej notowany w rankingu to ten mecz nie miał faworyta. Głównie dlatego, że w fazie ćwierćfinałowej 29-letni Hiszpan pokonał w trzech setach numer jeden światowych list, swojego rodaka Rafaela Nadala. Mało kto brał jednak pod uwagę, że tamten sukces osiągnął w dużej mierze dlatego, iż faworyt przez większość meczu grał z kontuzją pachwiny. Murray przed rokiem przegrał w finale z Rogerem Federerem, innym tuzem, pokonanym także w trzech setach i to już bez żadnego ale przez Djokovicia. Murray ma też w dorobku przegrany finał US Open. Czyli w Wielkim Szlemie awansował do finału w sumie po raz trzeci. I do tej pory nie wygrał. Ferrer w osiągnięciach mu nie dorównuje. Ćwierćfinał Australian Open to do tej pory szczyt jego możliwości w turniejach wielkoszlemowych.
Mimo, że Murray awansował do finału to półfinałowy bój z Ferrerem był dla niego meczem niewykorzystanych szans. Zaczął od pierwszego seta, kiedy przełamał rywala na 4:3 i potem oddał trzy gemy z rzędu, oddając w efekcie i seta. W secie drugim wygrywał podanie rywala na 1:0 i potem w bardzo ważnym momencie na 6:5, czyli w końcówce seta. I bu okazji nie wykorzystał. O tym, że straty te były niepotrzebne pokazał w tie breaku deklasując rywala. Osiągnął prowadzenie 6:0, dopiero wtedy lekko się dekoncentrując. Wygrał jednak do dwóch, dwóch potem w wielkim stylu 6:1 wygrał trzeciego seta.
Kiedy w czwartym wyszedł na prowadzenie 2:0 zdawało się, że jest już „pozamiatane”. I wtedy znowu dał o sobie dać brak koncentracji. Chociaż nie tylko, po prostu los jak zwykle czuwał nad Ferrerem. Tak jak w spotkaniu z Nadalem pomogła mu kontuzja pachwiny rywala, tak teraz Murray zaczął się zmagać z bolącym biodrem. Nowa sytuacja natychmiast przełożyła się na przebieg spotkania. Ferrer sam przełamał przeciwnika i w efekcie wyszedł na prowadzenie 3:2, kiedy zdawało się, że jest już na kolanach.
I tak już szli do kolejnego tie breaka, choc zdawało się, że lepszy technicznie Murray dawno powinien rozstrzygnąć spotkanie. W tie breaku trochę do powiedzenia mieli sędziowie liniowi doprowadzając dwukrotnie do tzw. „challengów”, czyli powtórnego rozgrywania kontrowersyjnych piłek, co dwukrotnie nie było na rękę Szkotowi. Przy stanie 2:0 dało to w końcu punkt Hiszpanowi, ale potem jeszcze raz okazało się, że w tego rodzaju dogrywkach wyższość Murraya jest całkowicie bezsporna.
Zdobył kolejne cztery punkty i przy stanie 6:1 miał pięć piłek meczowych. Tu już nie mogło być cudu. Jeszcze punkt Ferrera i skrót Murraya, obroniony, ale potem zagranie Szkota w odsłonioną częśc kortu.
– To był bardzo ciężki mecz. Ferrer praktycznie nie popełniał błędów zza linii końcowej. W czwartym secie poziom mojej gry się pogorszył, a jego się poprawił. Rok temu w finale p5rzegrałem z Federerem tak szybko, że właściwie nie wiedziałem o co chodzi. Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej. Kiedyś tutaj z Novakiem wygrałem. Razem trenowaliśmy, znam go bardzo dobrze. Ale i on mnie zna. To będzie bardzo twarde spotkanie – powiedział zwycięzca drugiego męskiego półfinału.
Po trzech godzinach i 46 minutach 24-letni finalista Australia Open sprzed roku w niedzielny poranek polskiego czasu zmierzy się z Djokoviciem, zwycięzcą AO z 2008 roku. W finale zmierzą się rówieśnicy. Serb urodził się 22 maja, Szkot o tydzień wcześniej. Obaj w 1987 roku.
Andy Murray w niedzielnym finale zmierzy się z Novakiem Djokoviciem. 24-letni Szkot w czterech setach pokonał Hiszpana Davida Ferrera. To jego drugi kolejny finał Australian Open
Mimo, że Murray jest od Ferrera wyżej notowany w rankingu to ten mecz nie miał faworyta. Głównie dlatego, że w fazie ćwierćfinałowej 29-letni Hiszpan pokonał w trzech setach numer jeden światowych list, swojego rodaka Rafaela Nadala. Mało kto brał jednak pod uwagę, że tamten sukces osiągnął w dużej mierze dlatego, iż faworyt przez większość meczu grał z kontuzją pachwiny. Murray przed rokiem przegrał w finale z Rogerem Federerem, innym tuzem, pokonanym także w trzech setach i to już bez żadnego ale przez Djokovicia. Murray ma też w dorobku przegrany finał US Open. Czyli w Wielkim Szlemie awansował do finału w sumie po raz trzeci. I do tej pory nie wygrał. Ferrer w osiągnięciach mu nie dorównuje. Ćwierćfinał Australian Open to do tej pory szczyt jego możliwości w turniejach wielkoszlemowych.
Mimo, że Murray awansował do finału to półfinałowy bój z Ferrerem był dla niego meczem niewykorzystanych szans. Zaczął od pierwszego seta, kiedy przełamał rywala na 4:3 i potem oddał trzy gemy z rzędu, oddając w efekcie i seta. W secie drugim wygrywał podanie rywala na 1:0 i potem w bardzo ważnym momencie na 6:5, czyli w końcówce seta. I bu okazji nie wykorzystał. O tym, że straty te były niepotrzebne pokazał w tie breaku deklasując rywala. Osiągnął prowadzenie 6:0, dopiero wtedy lekko się dekoncentrując. Wygrał jednak do dwóch, dwóch potem w wielkim stylu 6:1 wygrał trzeciego seta.
Kiedy w czwartym wyszedł na prowadzenie 2:0 zdawało się, że jest już „pozamiatane”. I wtedy znowu dał o sobie dać brak koncentracji. Chociaż nie tylko, po prostu los jak zwykle czuwał nad Ferrerem. Tak jak w spotkaniu z Nadalem pomogła mu kontuzja pachwiny rywala, tak teraz Murray zaczął się zmagać z bolącym biodrem. Nowa sytuacja natychmiast przełożyła się na przebieg spotkania. Ferrer sam przełamał przeciwnika i w efekcie wyszedł na prowadzenie 3:2, kiedy zdawało się, że jest już na kolanach.
I tak już szli do kolejnego tie breaka, choc zdawało się, że lepszy technicznie Murray dawno powinien rozstrzygnąć spotkanie. W tie breaku trochę do powiedzenia mieli sędziowie liniowi doprowadzając dwukrotnie do tzw. „challengów”, czyli powtórnego rozgrywania kontrowersyjnych piłek, co dwukrotnie nie było na rękę Szkotowi. Przy stanie 2:0 dało to w końcu punkt Hiszpanowi, ale potem jeszcze raz okazało się, że w tego rodzaju dogrywkach wyższość Murraya jest całkowicie bezsporna.
Zdobył kolejne cztery punkty i przy stanie 6:1 miał pięć piłek meczowych. Tu już nie mogło być cudu. Jeszcze punkt Ferrera i skrót Murraya, obroniony, ale potem zagranie Szkota w odsłonioną częśc kortu.
– To był bardzo ciężki mecz. Ferrer praktycznie nie popełniał błędów zza linii końcowej. W czwartym secie poziom mojej gry się pogorszył, a jego się poprawił. Rok temu w finale p5rzegrałem z Federerem tak szybko, że właściwie nie wiedziałem o co chodzi. Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej. Kiedyś tutaj z Novakiem wygrałem. Razem trenowaliśmy, znam go bardzo dobrze. Ale i on mnie zna. To będzie bardzo twarde spotkanie – powiedział zwycięzca drugiego męskiego półfinału.
Po trzech godzinach i 46 minutach 24-letni finalista Australia Open sprzed roku w niedzielny poranek polskiego czasu zmierzy się z Djokoviciem, zwycięzcą AO z 2008 roku. W finale zmierzą się rówieśnicy. Serb urodził się 22 maja, Szkot o tydzień wcześniej. Obaj w 1987 roku.
Wynik półfinału singla nężczyzn
Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – David Ferrer (Hiszpania, 7) 4:6, 7:6 (2), 6:1, 7:6 (2)