Trzy wielkie tenisistki – Maria Szarapowa, Na Li oraz Petra Kvitova – zmierzyły się z pytaniami wszelkiej maści podczas All Access Hour na zakończonym w miniony weekend Indian Wells.
Piękną Rosjankę dziennikarze poprosili o porównanie ról, w które się wcieliła przy okazji dwóch ostatnich igrzysk olimpijskich. Przed dwoma laty Londynie Szarapowa była chorążym reprezentacji Rosji, natomiast w Soczi niosła znicz olimpijski podczas ceremonii otwarcia.- Ciężko to porównać. Bycie częścią sztafety z ogniem olimpijskim to prawdopodobnie największy zaszczyt, jakiego dostąpiłam. To był jeden z tych momentów, które mijają tak szybko. Odczuwałam jednak ogromną radość, nawet przed wbiegnięciem na stadion. Cała ta atmosfera poprzedzająca wydarzenie wieczoru, widok tych wszystkich podekscytowanych ludzi – pisaliśmy małą część historii. Po raz pierwszy również cała moja rodzina oglądała mnie z trybun stadionu – moi dziadkowie, oczywiście rodzice. Tak naprawdę nigdy się to nie zdarza – opisuje Szarapowa.
Jedna z najlepszych i najbardziej znanych tenisistek świata nie ukrywa, że dużo lepiej znosi wysiłek typowo fizyczny. – To było wyczerpujące! Tenis jest wymagający pod względem fizycznym, ale przyzwyczailiśmy się już do tego, żeby dbać o nasze organizmy, wysypiać się i właściwie się odżywiać. W ciągu tego jednego tygodnia wszystko się pomieszało. Nie śpisz, tragicznie się odżywiasz i ciągle pijesz potężne ilości kofeiny, starając się być na nogach – zdradza 26-latka.
Szarapowa została również zapytana o swoje początki na drodze do wielkiej tenisowej kariery. Jak się okazuje, jednym z czynników, które zachęciły ją do uprawiania sportu była… nuda. – Wydaje mi się, że zaczęłam grać w tenisa, ponieważ znudziło mi się oglądanie na korcie mojego ojca. Grał na innym korcie, a ja wzięłam rakietę, chyba należała do Jewgieniija Kafielnikowa, bowiem tata zwykł używać swojej własnej, i poszłam odbijać piłkę o ścianę. Robiłam to ciągle i przychodziłam tam tak często, jak tylko ojciec przychodził na kort. Stopniowo zaczęłam grać z innymi dziećmi i przeszło to w rywalizację. Tak zaczęła się moja przygoda z tenisem – opowiadała dziennikarzom siódma rakieta świata.
Do Na Li trafiło sporo pytań dotyczących jej triumfu w Australian Open oraz związanych z tym obchodów. – Byłam naprawdę szczęśliwa, że IMG i WTA w Pekinie zorganizowały specjalne imprezy, podczas których celebrowaliśmy mój triumf. Sygnowałam tam wiele kartek, ale żadnego kontraktu. Czekam więc, żeby podpisać jakiś kontrakt! – wyraziła swoje życzenia druga tenisistka globu.
Według Li na tenisistów patrzy się często przez pryzmat samych rozgrywek, a niezauważone pozostają długie przygotowania i wylany pot na treningach. – Kiedy zwyciężasz w turnieju wielkoszlemowym, ludzie dostrzegają tylko te dwa tygodnie turnieju, ale nie zdają sobie sprawy z tego, jak ciężko wcześniej pracowałam. Na takie moment można się szykować przez lata – przyznała mistrzyni pierwszego turnieju wielkoszlemowego w tym roku.
Dziennikarze starali się także dowiedzieć od 32-letniej Chinki, dlaczego nie można obserwować jej występów przy okazji zmagań deblistek. Odpowiedź jest jasna, aczkolwiek nieco humorystyczna. – Kort do debla jest dla mnie za mały! Po raz ostatni grałam w deblu 2007 roku – a może grałam też na Igrzyskach. Pamiętam jednak, że kiedy stałam na korcie, nie wiedziałam, co mam robić. Nawet jeśli chodziło o return, kort był za mały. Wszędzie są ludzie – tak się nie da! Skoncentruję się lepiej na karierze singlistki – wyjaśnia Na Li.
Petra Kvitova podczas konferencji opowiadała między innymi o swoim stylu gry. Czeszka potwierdziła, że zazwyczaj to ona jest stroną prowadzącą rozgrywkę, chociaż nie zawsze przynosi to pożądany efekt. – Kiedy gram, czuję, że zawsze to ja nadaję ton rywalizacji. Gram bardzo agresywnie, więc często przejmuję kontrolę nad spotkaniem. Niestety, nie zawsze prowadzi to do happy endu. Pojawiają się błędy, wiem o tym, ale pracuję, żeby się poprawić. Muszę pracować nad wyeliminowaniem błędów – uważa ósma rakieta świata.
24-latka zdradziła podczas All Access Hour, które uderzenie najbardziej pamięta z całej swojej kariery. – Byłby to as serwisowy w finale Wimbledonu. Wiedziałam, że mam przed sobą trzy piłki meczowe, więc szanse są spore. Pamiętam, że serwowałam od strony zewnętrznej i zaserwowałam na T. Byłam całkiem zadowolona, że nie musiałam rozgrywać tej akcji – wspomina triumfatorka wspomnianej edycji Wimbledonu z 2011 roku.