Charleston: Petkovic wraca na tron

/ Antoni Cichy , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Wygrała z przeciwnościami, wygrała z kontuzjami, a teraz wygrała z Janą Cepelovą w finale w Charleston. Andrea Petkovic po trzech latach zdobyła tytuł w turnieju WTA.

Otwierający set finałowego pojedynku nie był spacerkiem dla rozstawionej z „czternastką” Niemki. W dziesiątym gemie Cepelova miała piłkę setową przy stanie 5:4 i 40:30. Petkovic wybrnęła z opresji, obroniła setbola i wrzuciła piąty bieg.

27-latka wygrała osiem kolejnych gemów! To oznaczało zwycięstwo 7:5 w pierwszym secie i prowadzenie 5:0 w drugim. Młoda Słowaczka po takim ciosie już się nie podniosła. Ugrała jeszcze dwa gemy i minimalnie zmniejszyła wymiar porażki do 2:6.

Petkovic przeżywała ciężkie chwile w końcówce pierwszej partii i niewiele brakowało, a to Cepelova zrobiłaby krok w kierunku tytułu. – Kiedy miała piłkę meczową, powiedziałam sobie „Musisz się rozluźnić i nieco odprężyć. Inaczej nie wygrasz tego meczu. A zatem zrelaksowałam się i zaczęłam uderzać piłki mocniej i głębiej. Zaczęłam się także lepiej poruszać i lepiej serwować. Czasami tak jest. Odprężysz się i wszystko zaczyna wychodzić – wyjaśnia Niemka.

Tytuł w Charleston wynagrodził 27-latce, niegdyś dziewiątej rakiecie świata, godziny spędzone w gabinetach lekarskich i mozolną walkę z kontuzjami. – Poczułam ogromną ulgę i dumę, że wróciłam po tych wszystkich kontuzjach. Nie myślałam, że kiedykolwiek zagram jeszcze w finale wielkiego turnieju. Byłam dumna, szczęśliwa, wszystko to się na siebie nałożyło – mówiła o swoich emocjach triumfatorka Family Circle Cup.

Cepelova nie zdobyła wprawdzie tytułu, jednak może czuć się wygraną całego turnieju w Charleston. Zwycięstwo nad Sereną Williams, pierwszy finał w karierze i awans do czołowej „50” rankingu WTA. Takiego bilansu wyjazdu do USA 20-latka na pewno się nie spodziewała.
 


Wyniki

Finał singla:
Andrea Petkovic (Niemcy, 14) – Jana Cepelova (Słowacja) 7:5, 6:2

Puchar Davisa: Federer i Wawrinka zrobili swoje, Szwajcaria w półfinale

/ Antoni Cichy , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Nie doszło do sensacji w Genewie i Szwajcarzy pokonali Kazachstan w ćwierćfinale Pucharu Davisa. Wreszcie na wysokości zadanie stanął Stanislas Wawrinka, który zrehabilitował się za piątkową porażkę.

Po dwóch przegranych – jednej w singlu i w sobotę w deblu – Szwajcarzy nie mogli sobie już pozwolić na kolejną wpadkę. Tylko komplet zwycięstw w niedzielnych spotkaniach singlistów dawał gospodarzom awans do półfinału.

Największe obawy u szwajcarskich kibiców mogła budzić postawa Stanislasa Wawrinki. Popularny „Stan” uległ w piątek Andriejowi Gołubiewowi, a w deblu popełniał sporo prostych błędów. Niedzielnego meczu z Michaiłem Kukuszkinem również nie rozpoczął najlepiej. Przegrał pierwszego seta po tie breaku, a wcześniej – w ósmym gemie – zaprzepaścił dwie dogodne okazje do przełamania.

Triumfator tegorocznego Australian Open wrócił na właściwie tory, począwszy od drugiej partii. „Stan” rozkręcał się w pierwszych czterech gemach, a w piątym wykorzystał swoją szansę i przełamał Kukuszkina na drodze do wygranej 6:4. W takich samych rozmiarach trzecia rakieta świata zwyciężył w trzecim secie i Szwajcarzy zbliżyli się do półfinału Pucharu Davisa.

Czwarty set do stanu po 4 toczył się w rytmie gem-za-gem. W dziewiątym gemie Wawrinka nacisnął na Kukuszkina i za czwartym break pointem wyszedł na prowadzenie 5:4. Po kilku chwilach „Stan” wywołał stan ekstazy na wypełnionych po brzegi 16-tysięcznych trybunach. Nie zadrżała mu ręka przy piłce meczowej i przypieczętował zwycięstwo asem serwisowym.

Pierwsza część zadania została wykonana wzorowo. Drugą miał się zająć Roger Federer. 32-latek dobrze wszedł w spotkanie i szybko doprowadził do breaka na 3:1. Gołubiew niedługo potem odpowiedział przełamaniem na po 3. Wyrównana gra poskutkowała tie breakiem, ale tu o zaciętej walce nie było już mowy. Federer nie oddał rywalowi nawet punktu, wygrywając 7-0.

Tie break okazał się kluczowy dla losów pojedynku. Gołubiew nie potrafił się już pozbierać, a czwarta rakieta świata zdominował kolejne dwa sety. Drugiego zwyciężył do dwóch, a trzeciego do trzech.

Jak przystało na wielkich tenisistów zarówno Federer, jak i Wawrinka, pokazali klasę w decydujących momentach i nie dopuścili do sensacji. Nerwowo, bo nerwowo, ale Szwajcarzy zgodnie z oczekiwaniami awansowali do półfinału, w którym spotkają się z Włochami.

 

Katowice: sześć Polek w deblu

/ Tomasz Krasoń , źródło: bnpparibaskatowiceopen.com/własne, foto: AFP

Sześć Polek wystąpi w deblowym turnieju WTA w Katowicach. Największe szanse na dobry występ mają Katarzyna Piter i Alicja Rosolska. W Spodku zaprezentuje się również Klaudia Jans-Ignacik.

Klaudia Jans-Ignacik przed rokiem spędziła w Spodku więcej czasu niż jakakolwiek inna tenisistka. Jednak ze względu na zaawansowaną ciążę nie jako uczestniczka, lecz konferansjer i moderator konferencji prasowych. Teraz 29-letnia gdańszczanka, już jako szczęśliwa mama małej Anielki, zaprezentuje się na korcie. Jej partnerką będzie ubiegłoroczna finalistka turnieju deblowego, Raluca Olaru. Polsko-rumuńska para nie miała łatwego losowania. Już w pierwszej rundzie Jans-Ignacik i Olaru będą musiały się zmierzyć z rozstawionymi z „dwójką” Dariją Jurak i Megan Moulton-Levy.

W Katowicach zabraknie zeszłorocznych mistrzyń turnieju deblowego, Lary Arruabarreny i Lourdes Dominguez Lino, ale zagra także druga z finalistek, i to również w parze z polską tenisistką. Mowa o Walerii Sołowiewej, współtowarzyszce treningów i partnerce deblowej Pauli Kani. Polsko-rosyjska para również trafiła na rozstawiony duet, grające z „trójką” Sandrę Klemenschits i Andreję Klepac.

Spośród polskich duetów największe szanse na sukces mają Katarzyna Piter i Alicja Rosolska. Obie znają już smak turniejowych triumfów w deblowych turniejach WTA, wspólnie grały też w tegorocznym Australian Open oraz w Pucharze Federacji. Piter i Rosolska spotkają się w pierwszej rundzie z Weroniką Kapszaj i Teodorą Mircić. Ukraińsko-serbska para weszła do turniejowej drabinki z listy rezerwowych. Już po losowaniu zastąpiły w niej Magdę Linette i Tamirę Paszek. 22-letniej poznanianki nie obejrzymy w deblowej rywalizacji w Spodku ze względu na kontuzję żebra, która wykluczyła z walki jej austriacką partnerkę.

Druga w pełni polska para miejsce w drabince zawdzięcza dzikiej karcie. Dostały ją dwie przedstawicielki młodego pokolenia, Magdalena Fręch i Zuzanna Maciejewska. Pojawią się one na korcie już w poniedziałek, a za rywalki mieć będą rozstawione z „czwórką” Shuko Aoyamę i Renatę Voracovą.

Sprawdź drabinkę gry podwójnej!
 


Wyniki

Drabinka turnieju gry podwójnej:
K. Koukalova, M. Niculescu (Czechy, Rumunia, 1) – S. Peer, S. Soler-Espinosa (Izrael, Hiszpania)
L. Thorpe, S. Vogt (Francja, Liechtenstein) – M. Doi, E. Hozumi (Japonia)
S. Klemenschits, A. Klepac (Austria, Słowenia, 3) – P. Kania, W. Sołowiewa (Polska, Rosja)
K. Piter, A. Rosolska (Polska) – W. Kapszaj, T. Mircić (Ukraina, Serbia)

K. Barrois, I. Burjaczok (Niemcy, Ukraina) – J. Bejgelzimer, O. Sawczuk (Ukraina)
M. Fręch, Z. Maciejewska (Polska, WC) – S. Aoyama, R. Voracova (Japonia, Czechy, 4)
M. Barthel, P. Martić (Niemcy, Chorwacja) – E. Hrdinova, Kr. Pliskova (Czechy)
K. Jans-Ignacik, R. Olaru (Polska, Rumunia, WC) – D. Jurak, M. Moulton-Levy (Chorwacja, USA, 2)

Puchar Davisa: zwycięska pogoń Francuzów

/ Antoni Cichy , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Jo-Wilfried Tsonga i Gael Monfils odwrócili losy rywalizacji francusko-niemieckiej i wywalczyli dla swojej reprezentacji przepustkę do półfinałów Pucharu Davisa. Trójkolorowi uciekli spod noża, bowiem po pierwszym dniu zmagań przegrywali 0:2.

Sygnał do ataku dali w sobotę Llodra z Benneteua, którzy pokonali 6:1, 7:6(5,) 4:6 i 7:5 Andre Begemanna i Tobiasa Kamke. Tsongę i Monfilsa wciąż czekało ciężkie zadanie – tylko dwa zwycięstwa dawały Francji wygraną w całym meczu i awans do półfinału.

Tsonga spotkanie rozpoczął w tempie samochodów pędzących po torze w jego rodzinnym Le Mans. Dwunasta rakieta świata wygrał 12 z pierwszych 13 punktów i od razu wypracował sobie sporą przewagę, przede wszystkim tę mentalną. Na dobrą nie pozwolił Kamke zbliżyć się siebie ani na moment.

28-latek bezsprzecznie wygrał pojedynek w trzech setach, w ciągu zaledwie godziny i 42 minut. W ten sposób Francuzi wreszcie zrównali się z Niemcami, a o wszystkim decydować mieli Gael Monfils i Peter Gojowczyk.

„La Monf” został prawdziwym bohaterem Trójkolorowych. Zawodnik, który zastąpił słabo dysponowanego w piątek Juliene Benneteau, we wspaniałym stylu wywalczył Francuzom awans do półfinału.

Monfils zaczął z wysokiego „c”. Wygrał pierwszych pięć gemów meczu i już po 24 minutach gospodarze byli o seta bliżej od upragnionego półfinału. W drugiej partii remis utrzymywał się bardzo długo. Nikt nie chciał przegrać swojego podania, a to doprowadziło do tie breaka. Tu żarty się skończyły. „La Monf” po prostu rozbił Gojowczyka do zera.

Trzeci set bez historii. Francuz skrzętnie wypunktował Niemca i dokończył swego działa. Wykorzystał wszystkie trzy break pointy i w realizacji celu nie przeszkodziło mu nawet to, że został raz przełamany. Zwyciężył 6:2 i postawił przysłowiową kropkę nad „i” przy w słowie „półfinał”.

O miejsce w finale reprezentacja Francji powalczy z broniącymi tytułu Czechami. Nasi południowi sąsiedzi znokautowali w Tokio Japonię i awansowali do najlepszej „4” Pucharu Davisa bez straty punktu.
 

Puchar Davisa: włoska niedziela w Neapolu

/ Antoni Cichy , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Fabio Fognini i Andreas Seppi odrobili w niedzielę straty do Wielkiej Brytanii i wprowadzili reprezentację Włoch do półfinału Pucharu Davisa. Największym przegranym dnia Andy Murray, który nie ugrał przeciwko Fogniniemu nawet jednego seta.

Po trzech spotkaniach Brytyjczycy prowadzili 2:1, a Murray grał jak natchniony. W sobotę wygrał niedokończony mecz z Seppim i poprowadził debla do zwycięstwa. Wiadomo było, że jego starcie z Fogninim prawdopodobnie zadecyduje o losach całego ćwierćfinału, bowiem niekwestionowanym faworytem drugiego niedzielnego pojedynku był reprezentant gospodarzy, Seppi.

Szkot nie mógł lepiej rozpocząć meczu. Od razu doprowadził do breaka i wkrótce wyszedł na prowadzenie 3:1. Wtedy dali o sobie znać energiczni włoscy „tifosi”. Podrażnieni triumfalnymi śpiewami brytyjskich fanów doprowadzili neapolitańską arenę do wrzenia. A Murray zaczął się „gotować”.

Drugi set upłynął pod znakiem dominacji faworyta entuzjastycznych „tifosi”. Murray dwoił się i troił w poszukiwaniu sposobu na Fogniniego, ale ten dokonywał cudów w obronie i nie dał się zaskoczyć. 26-latek dwa ze swoich czterech break pointów zamienił na przełamania i pewnie zwyciężył w drugiej partii 6:3.

W trzecim secie Murray długo nie dawał za wygraną. Naporu Włocha nie wytrzymał dopiero w dziesiątym gemie przy własnym podaniu. Trzynasta rakieta świata wypracował sobie przewagę 40:0, a co za tym idzie trzy piłki meczowe. Pierwsza – broni Murray. Drugi – górą ponownie Brytyjczyk. Do trzech razy sztuka – triumfator Wimbledonu wyręczył Fogniniego i posłał forhend w siatkę.

Brytyjczycy – w obliczu porażki swojej największej gwiazdy – zdawali sobie sprawę, że na pierwszy od 1981 roku awans do półfinału prawdopodobnie przyjdzie im jeszcze poczekać co najmniej rok. Jamesowi Wardowi w starciu z Andreasem Seppim nikt większych szans nie dawał.

Na początku decydującego spotkania doszło do prawdziwej serii przełamań. Co więcej, Włoch i Brytyjczyk popisali się stuprocentową skutecznością. Seppi wykorzystał wszystkie cztery break pointy, natomiast Ward trzy. Szalonego seta przy stanie 5-4 dla zawodnika gospodarzy przerwał na 25 minut deszcz. Po przymusowej pauzie zapadały kluczowe rozstrzygnięcia dla losów otwierającej partii. Ward nie utrzymał swojego serwisu – trzy razu spudłował z forhendu i podarował zwycięstwo 29-latkowi.

Brytyjczyk miał w drugim secie swoją szansę, żeby odwrócić losy spotkania, ale zmarnował break pointa na 3:2. Jak głosi stare sportowe przysłowie, niewykorzystane szanse lubią się mścić. Tak też się stało. Seppi przełamał Warda w szóstym gemie. Faworyt publiczności nie roztrwonił przewagi i objął prowadzenie 2:0 w całym spotkaniu.

Trzeci set był już tylko formalnością. Włoch nieustannie naciskał na rywala i miał aż osiem break pointów. Wystarczyło dwa z nich zamienić na przełamanie, żeby trybuny neapolitańskiej areny eksplodowały z euforii. Po szesnastu latach reprezentacja Włoch znów zagra w półfinale Pucharu Davisa.
 

Cilić: mamy dobrą, perspektywiczną drużynę

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: Korespondencja z Warszawy, foto: AFP

Po burzliwej konferencji Polaków w sali pojawili się Marin Cilić i Żeljko Krajan. Zobacz, co powiedzieli po zwycięstwie.

Zaczęło się, co zrozumiałe, od gratulacji. Cilić nie krył zadowolenia z tego, że udało mu się odwrócić losy meczu i zaznaczał, że do końca wierzył w sukces. – Wiedziałem, że Janowicza stać na rozegranie świetnego spotkania i faktycznie to się stało. Przez trzy sety grał znakomicie, był agresywny i wiele ryzykował. A co najważniejsze, 80-90% tych ryzykownych zagrań trafiał. Niewiele mogłem zrobić. Ponadto fantastycznie serwował, a ja nie mogłem nic na to poradzić. Na szczęście przy 5:4 w trzecim secie udało mi się zagrać świetnego gema i to był chyba punkt zwrotny. Potem zacząłem grać lepiej, a poziom Janowicza spadł – skomentował dzisiejsze spotkanie Cilić.

Chorwat w drugiej części meczu zaczął w końcu trafiać returnem i przyznał, że było to bardzo ważne dla późniejszego układu spotkania. – Faktycznie, to, że mój return wreszcie zaczął funkcjonować, było kluczowe. Nie mogę powiedzieć, że wcześniej grałem go źle, bo Janowicz posyłał serwisy po 220 km/h, które były bardzo dokładne i pod świetnym kątem. Trzy sety mi zajęło, aby przyzwyczaić się do tego podania – opowiadał.

Cilić został także spytany o samopoczucie i formę dzisiejszą w porównaniu z tym, co prezentował w piątek. – To był zupełnie inny mecz. W piątek dużo więcej moich returnów wpadało w kort. Serwis Janowicza jest silniejszy niż Przysiężnego, więc dziś pod tym względem było mi trudniej. Trochę też za mało ryzykowałem i to był chyba błąd, ale założyłem sobie przed meczem, że za wszelką cenę muszę jak najwięcej piłek zmieścić w korcie. Potem trochę to zmieniłem i zacząłem ryzykować, co przyniosło efekt – wspominał.

Wielkiej imprezy z okazji zwycięstwa Chorwaci nie planują. – Nie będzie nic specjalnego. Trochę dziś poświętujemy, ale niestety jutro każdy leci w swoją stronę. Szkoda, bo lubimy spędzać ze sobą czas, mamy dobrą, perspektywiczną drużynę. Jesteśmy bardzo zadowoleni z tego wyniku – mówił Cilić.


Nie mogło też zabraknąć powrotu do kwestii brody Żeljko Krajana. Kapitan chorwackiej drużyny był gotów ją zgolić w zamian za wygraną na Torwarze. – Dopiero dziś będziemy nad tym debatować. To zależy od kapitana – powiedział z uśmiechem Cilić i na koniec zabawił się w typowanie, co by było, gdyby… – Nie myślałem o ewentualnym piątym spotkaniu, bo cały czas wierzyłem, że uda mi się wygrać ten mecz. Miałem wielkie wsparcie od zespołu. Ale jednak jeśli doszłoby do piątego spotkania, sądzę, że byłby to bardzo otwarty i ciekawy mecz. Obaj zawodnicy byliby pod presją.Nie wiem też, jak Borna wytrzymałby kondycyjnie ten pojedynek, mając w nogach pięciosetówkę z piątku. 

 

Burza na konferencji

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: Korespondencja z Warszawy, foto: PZT

Bardzo gorąca atmosfera panowała podczas konferencji prasowej Jerzego Janowicza i Radosława Szymanika po przegranym meczu o baraż Grupy Światowej z Chorwacją…

Najlepszy polski tenisista i kapitan naszej daviscupowej reprezentacji pojawili się na konferencji prasowej załamani i ze zwieszonymi głowami. Od Janowicza trudno było cokolwiek wyciągnąć. – Wygranie trzeciego seta… rywal grał lepiej… nie zabrakło… – odpowiadał zdawkowo na pytania o kluczowe momenty meczu, powody porażki w trzech ostatnich setach i to, czy nie zabrakło wsparcia z ławki. Nieco więcej o dzisiejszym spotkaniu powiedział Szymanik: – Jak się gra pięć setów, są lepsze i gorsze momenty, ciągłe falowanie. Jurek fantastycznie zaczął, potem kontynuował tę grę w drugim i trzecim secie. Ten jeden gem w końcówce trzeciej partii był chyba kluczowy. Potem Marin zaczął grać bardzo dobrze. Trochę zabrakło też szczęścia. To był bardzo równy mecz – skomentował.

Po porażce pojawiły się pytania o atmosferę w drużynie i przyszłość. – Myślę, że wszyscy wiecie, że mamy najmocniejszy możliwy skład na dzień dzisiejszy. Jeśli chodzi o przyszłość, to nie do mnie pytanie. To nie jest piłka nożna, nie jesteśmy na co dzień ze sobą, dwanaście miesięcy w roku. Rola kapitana drużyny w tenisie jest trochę inna. Moim zadaniem jest zbudowanie atmosfery w drużynie. Zawodników też trzeba zapytać, kogo chcą mieć obok siebie – mówił Szymanik. – Przegraliśmy, mecz był bardzo bliski. Widać najlepiej po Jurku, jak to przeżywa. Nie chcielibyście być teraz w naszej ławce. To nie jest tak, że my się śmiejemy cały czas i jest wesoło. Oczywiście, trzeba rozładować emocje, ale oprócz tego dużo siedzimy, rozmawiamy. Może z waszej perspektywy tak to wygląda, ale to się zmienia, kiedy jest się z drużyną od środka – dodał, odnosząc się do kwestii atmosfery w zespole.

Prawdziwy wybuch wystąpił jednak chwilę potem, kiedy padło pytanie o to, czy oczekiwania odnośnie Grupy Światowej Pucharu Davisa nie są dla polskiej reprezentacji zbyt wysokie i czy na pewno nasza drużyna ma skład na „elitę”. Gdy do odpowiedzi zabierał się kapitan kadry, mikrofon wziął Janowicz. – Jakie wy możecie mieć wobec nas oczekiwania? To trener może mieć oczekiwania, moja mama, a nie wy. Tylko w Polsce tak jest. W naszym kraju nie ma żadnych perspektyw odnośnie sportu, biznesu czy innych rzeczy. Są same oczekiwania. Nie ma żadnej pomocy, każdy musi orać. Trenujemy w szopach. Może wyjdzie na kort i sami zagrajcie! Jak Serena Williams przegrywa, to jest "kompromitacja Sereny" w tytule. Tylko w Polsce tak jest! – grzmiał Polak.

Szymanik bronił Janowicza i podkreślał, że to dziennikarze kreują taką a nie inną rzeczywistość. – Po porażce bardzo łatwo kogoś zniszczyć. Zawsze będę bronił naszych zawodników. Wy nie widzicie tego, jak trenują. Wy tylko opisujecie to, co dzieje się na meczu. Dlaczego u nas jest ciągle negatywnie? Dlaczego zawsze jest „Polak przegrał w finale” a nie „Polak zajął drugie miejsce”? To jest sukces! Chcecie wiedzieć, czy mamy drużynę na Grupę Światową Pucharu Davisa? Tak, mamy drużynę na Grupę Światową Pucharu Davisa! I nie mówimy tego tylko my, ale mówią to także inni, poza Polską – dodał kapitan drużyny.

Tak ostry atak w stronę mediów nie pozostał bez odzewu. – Nie podoba mi się takie podejście. To nie jest tak, że my tylko was krytykujemy, kibicujemy wam! Wystarczy spojrzeć na trybunę prasową, na te zaciśnięte kciuki, na te okrzyki radości, na te przygryzione wargi. Jesteśmy z wami. Przecież wasze sukcesy są też naszymi sukcesami. Przegraliśmy, trudno, ale na tym świat się nie kończy, będzie następny rok. Po co od razu takie emocje? Trochę więcej zrozumienia – mówił jeden z dziennikarzy.

– Właśnie, więcej zrozumienia – odpowiedział Janowicz. 

 

Elina Switolina – kort zamiast wybiegu

/ Antoni Cichy , źródło: wtatennis.com/własne, foto: twitter.com/ElinaSvitolina

Gdyby nie została tenisistką, zakładałaby najnowsze kreacje i prezentowała się podczas pokazów mody. Elina Switolina to nowa królowa nastoletnich tenisistek. Próbkę ogromnych możliwości dała w tym sezonie niejednokrotnie, a w samych superlatywach wypowiadała się o niej sama Agnieszka Radwańska.

Wzoruje się na braciach Kliczko, Michaelu Jacksonie i Nicku Vujiciciu, australijskim kaznodziei dotkniętym wrodzonym brakiem kończyn. Ulubiona kuchnia? Chińska. A przyjemność sprawiają jej jazda samochodem, wakeboarding i czytanie. Na hobby Elinie Switolina, bo o niej mowa, zbyt wiele czasu raczej nie zostaje. Powód jest oczywisty – treningi. Ile czasu młoda Ukraina nie spędzałaby na korcie, niewątpliwie przynosi to pożądany efekt. Ranking WTA mówi sam za siebie – nie ma od niej wyżej sklasyfikowanej nastolatki na świecie.

O urodzonej w Odessie a mieszkającej w Charkowie dziewczynie głośno zrobiło się w 2010 roku, kiedy wygrała juniorskiego Rolanda Garrosa. Rok później niespełna 16-letnia wówczas Elina zdobyła swoje pierwsze dwa tytuły ITF. Kilka miesięcy wcześniej, w lutym, zadebiutowała w Paryżu w turnieju WTA – poległa w kwalifikacjach. W tym samym Paryżu po trzech latach – w tym sezonie – Switolina dotarła do ćwierćfinału.

""

Los chciał, że Ukrainka nad Sekwaną grała tylko dwa razy – w debiutanckim 2011 roku i w obecnym. Różnica w rezultatach, które osiągnęła, i poziomie, który prezentowała, idealnie odzwierciedlają postępy, jakie poczyniła. Spory kontrast. Nie od dziś wiadomo, że to jedna z bardziej obiecujących zawodniczek młodego pokolenia. A teraz najlepsza wśród nastolatek.

Switolina w rankingu WTA zajmuje 35. miejsce, najwyższe w karierze. Na czołowe lokaty ma jeszcze czas, bo tak naprawdę jest dopiero na początku swojej kariery. Ale to ambitna dziewczyna. – Moim celem jest awans do Top 20 w tym roku. Ciężko pracuję i staje się coraz pewniejsza. Myślę, że to realne – ocenia swoje szanse Elina, która otrzymała wyróżnienie WTA dla Wschodzącej Gwiazdy Miesiąca (WTA’s Rising Star Of The Month) za marzec.

""20-latka marzy o wygranej we wszystkich czterech turniejach Wielkiego Szlema. Na razie to rzeczywiście marzenia. Aczkolwiek… w tym roku pokazała już pazur. Na własnej skórze przekonała się o tym w Miami Agnieszka Radwańska. „Isia” wprawdzie pokonała Switolinę, ale młoda Ukrainka napsuła jej sporo krwi. – To świetna zawodniczka i miała tutaj naprawdę udaną serię, odniosła kilka niezłych zwycięstw. Wydaje mi się, że obecnie gra bardzo dobrze – komplementowała Elinę trzecia rakieta świata.

Tak dobrze ze świetnie rokującą Ukrainką nie poradziły sobie na przestrzeni ostatnich kilku tygodni notowane wśród czołowych 20 tenisistek globu Swietłana Kuzniecowa, Eugenie Bouchard czy Roberta Vinci. Wszystkie trzy musiały uznać jej wyższość, a niedługo, jeśli Switolina zacznie realizować swój plan, mogą znaleźć się za jej plecami w rankingu WTA.

Kilka dni temu do wymienionych wyżej koleżanek dołączyła Sloane Stephens. 20-latka pokonała starszą o nieco ponad rok Amerykankę 6:4, 6:4 w drugiej rundzie Family Circle Cup rozgrywanego w Charleston. – Uwierzyłam, że mogę konkurować z tenisistkami ze ścisłej czołówki, z Top 20 czy Top 10. Myślę, iż ta wiara jest kluczowa, podobnie jak solidniejsza gra przy linii, próby podejścia do przodu czy zagrania nieco agresywniej i wcześniejszego zakończenia akcji – zdradza nadzieja ukraińskiego tenisa.

Jeszcze nie tak dawno Switolina była tylko dobrze zapowiadającą się juniorką. Teraz do zawodniczka, z którą liczyć muszą się najlepsze zawodniczki na świecie. Przejścia do seniorskiego tenisa wiązało się jednak z wieloma zmianami i wymagało okresu adaptacji. – Oczywiście, stopniowo przyzwyczajam się do życia w tourze. Budowanie pewności siebie to najważniejszy czynnik, kiedy przechodzi się z wieku juniorskiego i pozwala wygrywać z czołowymi zawodniczkami – uważa utalentowana nastolatka.

""
Elina Switolina na tle Sheikh Zayed Grand Mosque w Abu Dhabi (fot. twitter.com/ElinaSvitolina)

Każdy trener, dziennikarz, a nawet sam zawodnik powie, że w sporcie nie ma nic pewnego. Sukces Switoliny pewny też nie jest, ale papiery na wielką tenisistkę Ukrainka niewątpliwie ma. Jeśli na jej drodze nie staną żadne poważniejsze kontuzje i niepożądane zdarzenia, może zajść naprawdę daleko. Bo motywacji jej nie brakuje.

 

Elina Switolina – kort zamiast wybiegu

/ Antoni Cichy , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Gdyby nie została tenisistką, zakładałaby najnowsze kreacje i prezentowała się podczas pokazów mody. Elina Switolina to nowa królowa nastoletnich tenisistek. Próbkę ogromnych możliwości dała w tym sezonie niejednokrotnie, a w samych superlatywach wypowiadała się o niej sama Agnieszka Radwańska.

Wzoruje się na braciach Kliczko, Michaelu Jacksonie i Nicku Vujiciciu, australijskim kaznodziei dotkniętym wrodzonym brakiem kończyn. Ulubiona kuchnia? Chińska. A przyjemność sprawiają jej jazda samochodem, wakeboarding i czytanie. Na hobby Elinie Switolina, bo o niej mowa, zbyt wiele czasu raczej nie zostaje. Powód jest oczywisty – treningi. Ile czasu młoda Ukraina nie spędzałaby na korcie, niewątpliwie przynosi to pożądany efekt. Ranking WTA mówi sam za siebie – nie ma od niej wyżej sklasyfikowanej nastolatki na świecie.

O urodzonej w Odessie a mieszkającej w Charkowie dziewczynie głośno zrobiło się w 2010 roku, kiedy wygrała juniorskiego Rolanda Garrosa. Rok później niespełna 16-letnia wówczas Elina zdobyła swoje pierwsze dwa tytuły ITF. Kilka miesięcy wcześniej, w lutym, zadebiutowała w Paryżu w turnieju WTA – poległa w kwalifikacjach. W tym samym Paryżu po trzech latach – w tym sezonie – Switolina dotarła do ćwierćfinału.

""

Los chciał, że Ukrainka nad Sekwaną grała tylko dwa razy – w debiutanckim 2011 roku i w obecnym. Różnica w rezultatach, które osiągnęła, i poziomie, który prezentowała, idealnie odzwierciedlają postępy, jakie poczyniła. Spory kontrast. Nie od dziś wiadomo, że to jedna z bardziej obiecujących zawodniczek młodego pokolenia. A teraz najlepsza wśród nastolatek.

Switolina w rankingu WTA zajmuje 35. miejsce, najwyższe w karierze. Na czołowe lokaty ma jeszcze czas, bo tak naprawdę jest dopiero na początku swojej kariery. Ale to ambitna dziewczyna. – Moim celem jest awans do Top 20 w tym roku. Ciężko pracuję i staje się coraz pewniejsza. Myślę, że to realne – ocenia swoje szanse Elina, która otrzymała wyróżnienie WTA dla Wschodzącej Gwiazdy Miesiąca (WTA’s Rising Star Of The Month) za marzec.

20-latka marzy o wygranej we wszystkich czterech turniejach Wielkiego Szlema. Na razie to rzeczywiście marzenia. Aczkolwiek… w tym roku pokazała już pazur. Na własnej skórze przekonała się o tym w Miami Agnieszka Radwańska. „Isia” wprawdzie pokonała Switolinę, ale młoda Ukrainka napsuła jej sporo krwi. – To świetna zawodniczka i miała tutaj naprawdę udaną serię, odniosła kilka niezłych zwycięstw. Wydaje mi się, że obecnie gra bardzo dobrze – komplementowała Elinę trzecia rakieta świata.

""Tak dobrze ze świetnie rokującą Ukrainką nie poradziły sobie na przestrzeni ostatnich kilku tygodni notowane wśród czołowych 20 tenisistek globu Swietłana Kuzniecowa, Eugenie Bouchard czy Roberta Vinci. Wszystkie trzy musiały uznać jej wyższość, a niedługo, jeśli Switolina zacznie realizować swój plan, mogą znaleźć się za jej plecami w rankingu WTA.

Kilka dni temu do wymienionych wyżej koleżanek dołączyła Sloane Stephens. 20-latka pokonała starszą o nieco ponad rok Amerykankę 6:4, 6:4 w drugiej rundzie Family Circle Cup rozgrywanego w Charleston. – Uwierzyłam, że mogę konkurować z tenisistkami ze ścisłej czołówki, z Top 20 czy Top 10. Myślę, iż ta wiara jest kluczowa, podobnie jak solidniejsza gra przy linii, próby podejścia do przodu czy zagrania nieco agresywniej i wcześniejszego zakończenia akcji – zdradza nadzieja ukraińskiego tenisa.

Jeszcze nie tak dawno Switolina była tylko dobrze zapowiadającą się juniorką. Teraz do zawodniczka, z którą liczyć muszą się najlepsze zawodniczki na świecie. Przejścia do seniorskiego tenisa wiązało się jednak z wieloma zmianami i wymagało okresu adaptacji. – Oczywiście, stopniowo przyzwyczajam się do życia w tourze. Budowanie pewności siebie to najważniejszy czynnik, kiedy przechodzi się z wieku juniorskiego i pozwala wygrywać z czołowymi zawodniczkami – uważa utalentowana nastolatka.

""

Każdy trener, dziennikarz, a nawet sam zawodnik powie, że w sporcie nie ma nic pewnego. Sukces Switoliny pewny też nie jest, ale papiery na wielką tenisistkę Ukrainka niewątpliwie ma. Jeśli na jej drodze nie staną żadne poważniejsze kontuzje i niepożądane zdarzenia, może zajść naprawdę daleko. Bo motywacji jej nie brakuje.

 

Puchar Davisa: z raju do piekła – porażka Polaków

/ Michał Jaśniewicz , źródło: Korespondencja z Warszawy, foto: PZT

Szczęście i piąty mecz w Torwarze były blisko. Niestety Jerzy Janowicz nie wykorzystał dwusetowej przewagi i uległ Marinowi Ciliciowi 6:3, 7:6(5), 4:6, 1:6, 4:6. Tym samym to Chorwacja zagra we wrześniu baraż o Grupę Światową. Polska żegna się z tegoroczną edycją rozgrywek, w przyszłym roku znów przystąpi do zmagań w I gr. euro-afrykańskiej.

Janowicz rozpoczął mecz bardzo skoncentrowany, a przede wszystkim od pewnej i agresywnej gry. Już w gemie otwarcia łodzianin mógł pokusić się o przełamanie, ale Cilić wybronił się serwisami od 15-40. W żadnym stopniu naszego tenisistę to jednak nie wybiło z uderzenia. W piątym gemie przy 30-40 zagrał wygrywający return z bekhendu i cały Torwar „ryknął” ze szczęścia. Przy 4:2 blisko było drugiego przełamania, ale tym razem lider Chorwatów zdołał wyjść z 0-40 (znów serwis znacząco pomógł).

Kluczowy był ósmy gem, w którym Janowicz przy swoim podaniu nie wykorzystał pięciu piłek gemowych, jednak za szóstym razem ta sztuka mu się powiodła. Chwilę potem było po secie, gdyż pochodzący z Hercegowiny tenisista drugi raz poległ przy własnym podaniu.

W drugiej partii Janowicz utrzymał znakomity poziom gry, ale swoją dyspozycję poprawił też Cilić. Mimo wszystko wciąż więcej walki było przy podaniu 25-latka z Medziugorie. W czwartym gemie lider ekipy gości wybronił break point, a w ósmym gemie cztery kolejne! Od stanu 4:4 obaj tenisiści pewnie pilnowali swojego podania i doszło do tie breaka, którego przebieg na długo pozostanie w pamięci kibiców. Cilić rozpoczął znakomicie i przy zmianie stron prowadził 5-1. Od tego momentu rozpoczęło się wielkie show „Jerzyka”, który zapisał na konto sześć kolejnych punktów! Przy setbolu Janowicz zagrał perfekcyjnego dropszota. Cilić przy próbie dojścia do piłki przewrócił się, ale na szczęście bez konsekwencji zdrowotnych. Torwar po raz kolejny zadrżał w posadach!

Trzeci set długo przypominał przebiegiem drugiego, aczkolwiek Cilić coraz częściej straszył rywala świetnymi i głębokimi returnami. W ósmym gemie Janowicz wybronił break point przy 30-40 – wykazując się zimną krwią, zagrał idealnego dropszota, na którego Chorwat nie zdołał odpowiedzieć. Łodzianin serwis utrzymał, jednak przy 4:5 ta sztuka już mu się nie powiodła. Najpierw przy po 30 Polak popełnił niewymuszony błąd z bekhendu, a przy setbolu skutecznie „przycisnął” reprezentant gości.

Czwarta partia to poważny kryzys w grze Polaka, nogi przestały właściwe pracować, odezwały się skurcze, a i serwis stracił na skuteczności. Cilić po profesorsku to wykorzystał, przełamał naszego tenisistę w czwartym (podwójny błąd łodzianina przy 30-40) i szóstym (na „sucho”) gemie. Chorwat pewnie zakończył tą odsłonę własnym serwisem, stawiając kropkę nad „i” asem.

Przed decydującym setem Janowicz skorzystał z przerwy toaletowej. Polak mimo wyraźnego kryzysu fizycznego zdołał zebrać się do walki. Pierwszy szansę na przełamanie maił łodzianin, ale Cilić w czwartym gemie wybronił się asem. Na wiele więcej niestety naszego tenisistę nie było stać. Od stanu 3:3 trzy kolejne gemy wygrał lider gości i to dwa przy podaniu „Jerzyka”. Polski tenisista mecz zakończył dwoma podwójnymi błędami.

Warto odnotować wspaniałą atmosferę jaka miała dziś miejsce w Torwarze. Oczywiście po spotkaniu radość ekipy chorwackiej była ogromna.


Wyniki

Polska – Chorwacja 1-3
Jerzy Janowicz – Marin Cilić 6:3, 7:6(5), 4:6, 1:6, 4:6