Szarapowa: to błogosławieństwo, móc grać po tylu latach

/ Anna Niemiec , źródło: wimbledon.com, foto: AFP

Przed rozpoczynającym się Wimbledonem Maria Szarapowa rozmawiała z dziennikarzami. Rosjanka opowiedziała o tym jak przebiegły jej przygotowania do turnieju i co się zmieniło od 2004, gdy triumfowała w Londynie.

Była liderka światowego rankingu w trakcie Roland Garros walczyła z chorobą, która zakłóciła również jej przygotowania do trzeciej w roku imprezy wielkoszlemowej. – Miałam nadzieję, że uda mi się zagrać jeden turnieju na trawie przed Wimbledonem, ale nie czułam się na tyle dobrze i musiałam wrócić do domu, żeby zrobić kilka badań – zdradziła Rosjanka. – Pełna regeneracja zajęła mi trochę czasu. Chciałam jednak dać sobie szansę na to, żeby znów poczuć się dobrze i wrócić do pracy. Chciałam wrócić na Florydę, ale w związku z problemami zdrowotnymi musiałam pojechać do Kalifornii – wyjaśniła Szarapowa.

Pięciokrotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych pokonała już jednak problemy zdrowotne i jest gotowa do walki o zwycięstwo w Londynie. – Wspaniale było wyjść na kort i móc grać bez ciągłego kaszlu i kataru. Ostatnie 10 dni było bardzo dobre. W końcu miałam energię do działania, co jest bardzo ważne, gdy jesteś sportowcem. Nie udało mi się zagrać w żadnym turnieju, ale rozegrałam kilka sparingowych spotkań, również w Eastbourne.

Tenisistka Rosyjska zwyciężyła na kortach All England Club w 2004. – To błogosławieństwo, że mogłam wznieść to trofeum w górę i po tylu lat wciąż mogę tu grać. Od 2008 roku patrzę na pewne rzeczy inaczej – przyznała 28-latka urodzona w Niaganiu, która walczyła wtedy z kontuzją barku. – Gdy jesteś przez jakiś czas poza grą, doceniasz potem nawet zły trening. Wspaniale jest móc zagrać zły trening, gdy alternatywą jest nie móc trenować wcale.

Szarapowa w pierwszej rundzie londyńskiej imprezy zmierzy się z Johanną Kontą. – Pierwsza rudna w turnieju Wielkiego Szlema nigdy nie jest łatwa, a my nigdy ze sobą nie grałyśmy – powiedziała reprezentantka Rosji. – W Eastbourne pomiędzy treningami widziałam kilka jej spotkań i ona prezentowała się tam naprawdę dobrze. Cieszę się, że udało mi się podpatrzeć ją jak gra – zakończyła czwarta obecnie tenisistka świata.
 

Wimbledon: gdzie, jak nie tu?

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Na wspomnienie nazwiska Janowicz, na myśl od razu przychodzi Wimbledon. „Jerzyk” w poniedziałek spotka się z Marselem Ilhanem. Jeśli nie wygra, sprawi niespodziankę in minus. Plan jest inny.

Janowicz ma na Wimbledonie szczęście do losowań, jeśli chodzi o pierwszą rundę. Dwa lata temu jego rywalem był notowany na 385. miejscu Kyle Edmund, a rok temu 125. na świecie Somdev Devvarman. W tym roku także nie powinien narzekać, bo po drugiej stronie siatki stanie Marsel Ilhan z dziewiątej „10”. A przecież „Jerzyk”równie dobrze, mógłby w poniedziałek grać z Dżokoviciem, Murray’em czy Federerem.

Turek za jakiegoś wielkiego specjalistę od gry na kortach trawiastych nie uchodzi. Potwierdził to w ostatnich tygodniach. Na trawie nie wygrał żadnego z 3 spotkań. Przegrywał z rywalem i z drugiej „100”, i trzeciej „100”, co także nie świadczy najlepiej zarówno o jego obecnej dyspozycji, jak i zdolnościach do gry na tej nawierzchni.

Rezultatów Janowicza na Wimbledonie nie trzeba przypominać. I nie ma sensu, bo to zamknięty rozdział. Kariera Polaka jest na całkiem innym etapie. Niestety, „Jerzyk” się ustabilizował. To „niestety”, dlatego że w okolicach 50. lokaty. Rozgrywki na kortach All England Clubu nie muszą służyć poprawie tego stanu, bo do obrony łodzianin ma 90 punktów za trzecią rundę, a już w drugiej prawdopodobnie spotka się z rywalem z drugiej „10”.

Na razie nie ma co jednak myśleć nad kolejnym spotkaniem. W pamiętnym 2013 (to wraca jak bumerang) w drugiej rundzie na Łukasza Kubota miał czekać Rafael Nadal i nic z tego nie wyszło poza późniejszym polskim ćwierćfinałem. Plan na poniedziałek to wygrana i dobre wejście w turniej. Jeśli „Jerzyk” złapie rytm, niech główkują rywale.

Mecz z Jerzego Janowicza z Marselem Ilhanem zostanie rozegrany jako czwarty, a zarazem ostatni, na korcie 15.

Wimbledon bez Ferrera

/ Michał Jaśniewicz , źródło: bbc.com/własne, foto: AFP

David Ferrer wycofał się z rywalizacji na kortach Wimbledonu. Hiszpan był rozstawiony z numerem siedem, a w drabince zastąpi go „lucky loser” Luca Vanni.

33-letni Hiszpan o decyzji poinformował za pośrednictwem Twittera, tłumacząc decyzję kontuzją łokcia. Pochodzący z Jawy tenisista dwunastokrotnie rywalizował w Wimbledonie, dwa lata temu osiągając ćwierćfinał.

Rezygnacja Ferrera ułatwia nieco drabinkę Rafaelowi Nadalowi. Do spotkania Hiszpanów mogło dojść bowiem w czwartej rundzie.

Wimbledon: nie zmarnować szansy

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Szukając definicji szczęścia, za przykład śmiało można podać losowanie Urszuli Radwańskiej. Krakowianka w poniedziałek w pierwszej rundzie Wimbledonu zagra z Ediną Gallovits-Hall, która najlepsze dni ma dawno za sobą.

Polka mogła trafić na 1 ze 127 rywalek – w tym na takie, z którymi spotkania obawia się każda tenisistka. Los okazał się dla niej wyjątkowo łaskawy. Jej rywalka do turnieju głównego dostała się kuchennymi drzwiami, bowiem zajęła miejsce kontuzjowanej Shuai Peng. W rankingu WTA Edina Gallovits-Hall zajmuje 299. miejsce, a w rozgrywkach wielkoszlemowych nie brała udziału od stycznia 2013 roku.

Obecnie reprezentantka Stanów Zjednoczonych, a jeszcze nie tak dawno Rumunii, przez lata należała do stu najlepszych tenisistek świata. Od 2011 roku było jednak coraz gorzej. Straciła sezon 2013, wróciła w 2014, ale nie nawiązała jeszcze do wyników sprzed kilku lat. Wielkich Szlemów może nie wygrywała, co nie zmienia faktu, że grała na niezłym poziomie. O karierze Gallovits-Hall można pisać wiele (ma już 30 lat, nie wypominając wieku). Wszystko to przeszłość. Teraźniejszość dla Rumunki z amerykańskim paszportem nie przedstawia się w różowych barwach.

Urszula Radwańska dostała niepowtarzalną szansę. Dotychczas jej najlepszy rezultat na Wimbledonie to druga runda. I ten wynik jest jak najbardziej w zasięgu ręki krakowianki w tym roku. Nie powtórzy go jednak, jeśli nie rozegra dobrego, solidnego spotkania. Nie może sobie pozwolić na przestoje, seryjnie przegrywane gemy. Nie może też dopuścić, do sytuacji w której rywalka będzie serwowała już na zwycięstwo. Gallovits-Hall, nawet w słabej formie, nie zapomniała, jak się wygrywa. Ma ogromne doświadczenie.

Nie sposób zapomnieć, że Polka jest zawodniczką nieprzewidywalną. Pokazywała to wielokrotnie – choćby w pamiętnym spotkaniu z Martiną Hingis. Jeśli mamy w poniedziałek znów obgryzać z nerwów paznokcie podczas meczu Urszuli, niech skończyło się to jak w Zielonej Górze ze Szwajcarką.

Pojedynek Urszuli Radwańskiej z Ediną Gallovits-Hall będzie trzecim na korcie 7 od 11:30.

Breda: Zaniewska przegrywa w finale

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Sandra Zaniewska w turnieju ITF z pulą nagród w wysokości 15 tysięcy dolarów w holenderskiej Bredzie dotarła aż do finału. W nim przegrała jednak z Jesiką Maleckovą 3:6, 7:5, 5:7.

Sandra Zaniewska została w holenderskim turnieju rozstawiona z numerem osiem i w pierwszych dwóch rundach bez problemu uporała się z niżej notowanymi rywalkami. Schody zaczęły się w ćwierćfinale, kiedy Polka trafiła na turniejową "dwójkę" – Clothilde de Bernardi, gdzie wygrała w tiebreaku trzeciego seta.

W półfinale Zaniewska spotkała się z rozstawioną z numerem siedem Pią Konig i także stoczyła długi, trzysetowy bój, tym razem triumfując 6:7(7), 6:2, 6:2. W meczu o tytuł rywalką Polki była Jesika Maleckova z Czech, która drogę do finału miała dużo łatwiejszą – pierwsze trzy mecze wygrała bez straty seta, a w półfinale jej rywalka oddała mecz walkowerem.

Ostatnie spotkanie turnieju było bardzo zacięte, lecz niestety skończyło się po myśli Czeszki, która triumfowała 6:3, 5:7, 7;5 i zdobyła swój pierwszy singlowy tytuł w tym roku.


Wyniki

Finał singla:
Jesika Maleckova (Czechy) – Sandra Zaniewska (Polska, 8) 6:3, 5:7, 7:5