Rio: historyczne złoto Wiesniny i Makarowej

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Jelena Wiesnina i Jekaterina Makarowa sięgnęły po złoty medal igrzysk olimpijskich w grze podwójnej. Rosjanki w finale pokonały 6:4, 6:4 Timeę Bacsinszky i Martinę Hingis. Brąz dla Czeszek.

Turniej deblistek napisał kolejne unikatowe historie. Dokładnie dwie, ale ta złota wyszła spod pióra Wiesniny i Makarowej. Przez lata grały razem, w końcu się rozstały; Wiesnina spróbowała sił z Kasatkiną i wspólnie przerwały niebywałą serię Hingis i Sanii Mirzy, ale przez specjalny wzgląd na igrzyska zdecydowały wrócić do siebie. I w niedzielę znów znalazły się szczycie. Tak jak w Paryżu w 2013 roku, jak w Nowym Jorku w 2014. Zdobyły pierwsze w historii rosyjskiego tenisa złote medale w deblu. 

Bacsinszky z Hingis też próbowały dokonać czegoś wielkiego. Nigdy wcześniej nie grały razem debla. Pierwsza miała w Rio występować z Viktoriją Golubic, druga z Belindą Bencic. Los je złączył, trochę z konieczności, ale wywalczyły srebro.

Rosjanki wygrały 6:4, 6:4 w finale niezwykle zaciętym, wyrównanym. Zarówno w pierwszym, jak i drugim secie decydowało jedno przełamanie. Więcej straconych serwisów nie było. Szanse się pojawiały, ale podające wychodziły obronną ręką – czasem wręcz seryjnie.

Już pierwszy gem finału pokazał, że wielu przełamań nie obejrzymy. Mimo trzech break pointów dla Makarowej i Wiesniny Szwajcarki utrzymały podanie. Hingis z Bacsinszky też miały szansę, ale przy prowadzeniu 2:1 dwukrotnie nie potrafiły wygrać akcji przy serwisie rywalek. Decydujące przełamanie rosyjska para zaliczyła w gemie lacostowskim, a utwierdziła to obronionym break pointem. Makarowej i Wiesninie nie zemściły się też dwa zmarnowane setbole przy 5:3, zakończyły bowiem pierwszą odsłonę finału przy własnym podaniu.

W drugiej partii również doszło do jednego przełamania, ale szans było znacznie mniej. Dogodną miały Szwajcarki, które trzykrotnie mogły wyjść na prowadzenie 4:2. Rosyjskie zawodniczki obroniły jednak wszystkie trzy break pointy. To je zbudowało. Od stanu 3:4 pewnie wygrały swojego gema serwisowego, przełamały i przypieczętowały zdobycie złota olimpijskiego podaniem utrzymanym „na sucho”.

Brąz tak jak w singlu trafił do rąk czeskich. To była zresztą jedyna możliwość, bo w spotkaniu, które wyłoniło trzecią drużynę turnieju, spotkały się Lucie Szafarzova i Barbora Strycova z rodaczkami Andreą Hlavackovą i Lucie Hradecką. Pogromczynie sióstr Williams Szafarzova ze Strycovą wygrały 7:5, 6:1 i to one stanęły na najniższym stopniu podium.

 


Wyniki

Finał debla:
Jekaterina Makarowa, Jelena Wiesnina (Rosja, 7) – Martina Hingis, Timea Bacsinszky (Szwajcaria,5) 6:4, 6:4

Mecz o 3. miejsce:

Lucie Szafarzova, Barbora Strycova (Czechy) – Lucie Hradecka, Andrea Hlavackova (Czechy, 6) 7:5, 6:1

Rio: Portoryko zwariowało na punkcie Puig

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Istne szaleństwo ogarnęło Portoryko po zdobyciu historycznego złotego medalu przez Monicę Puig. Fiesta na ulicach, głośne śpiewy i eksplozje radości w pubach – tak wyglądało w sobotę San Juan. Główny portorykański dziennik z okazji sukcesu 22-latki zmienił nawet logo!

To było magiczne popołudnie i jeszcze bardziej magiczny wieczór w stolicy Portoryko. Kiedy Angelique Kerber posłała ostatnią piłkę finału w aut, a bajecznie grająca w Rio Puig została pierwszą portorykańską mistrzynią olimpijską, niespełna 4-milionowa społeczność osiągnęła archipelagi szczęścia.

Były tańce przed telewizorem, tańce na w pubach i na ulicach. Na taki dzień Portoryko czekało 68 lat, od 1948 roku, kiedy ich reprezentacja zadebiutowała w igrzyskach olimpijskich. Próbowali znakomicie bokserzy, próbowali inni sportowcy, ale dopiero 22-letnia tenisistka, które jeszcze nie tak dawno była pod koniec pierwszej setki, sięgnęła po olimpijski laur, po tak upragnione złoto.

– Myślę, że połączyłam naród – powiedziała po wielkim triumfie Puig. I miała stuprocentową rację. Tysiące ludzi oglądały finałowy pojedynek na ulicach San Juan. Wpatrzeni w ekrany telebimów i telewizorów, mieszkańcy Portoryko czekali na historyczny sukces.

Amazing to be in San Juan, Puerto Rico when Monica Puig won the 2016 gold medal. The crowd in the plaza went crazy! pic.twitter.com/c8iPgfq8uq

— Lydie Louis (@LydieLouis) 13 sierpnia 2016

Oglądaniu towarzyszyła świetna atmosfera. Głośny doping, śpiewy, a każde udane zagranie Puig, każdy zdobyty punkt wywoływał euforię.

13 sierpnia 2016

Każdy punkt przybliżał 22-letnia tenisistkę do złota. Emocje narastały, aż w końcu nastąpiła eksplozja radości.

13 sierpnia 2016

13 sierpnia 2016

13 sierpnia 2016

Nawet w centrach handlowych tłumy oglądały finał olimpijskie, by później wspólnie świętować zwycięstwo Puig.

13 sierpnia 2016

Sukces rodaczki celebrował także Prezydent Senatu Portoryko Eduardo Bhatia. Zdjęciem ze świętowania podzielił się na Twitterze.

13 sierpnia 2016

San Juan szybko nie poszło spać. Na ulicach słychać było tysiące wyjących klaksonów, śpiewy, ludzi biegających z flagami. Jeden wielki portorykański karnawał.

14 sierpnia 2016

14 sierpnia 2016

Puig z miejsca stała się bohaterką narodową. Cieszący się największą popularnością portorykański dziennik "El Nuevo Día" ("Nowy Dzień") z okazji triumfu olimpijskiego 22-latki zmienił nawet logo, zastępując kolor czerwony i niebieski złoty. Całą okładkę niedzielnego wydania poświęcił jej i tylko jej. Na tle zdjęcia z dekoracji umieszczono podpis „Monica ze złota”.

""

Tak Portoryko fetuje największy olimpijski sukces. I tyle szczęścia kilku milionom dała jedna dziewczyna.

Rio: Venus Williams pisze historię

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Dwie amerykańskie pary zagrają w finale miksta. O złoto walczyć będą Bethanie Mattek-Sands i Jack Sock oraz Venus Williams i Rajeev Ram. Starsza z sióstr Williams pisze nową wspaniałą kartę w historii tenisa.

Igrzyska w Rio wydawały się być udręką dla Venus, a ona już dokonała niebywałego wyczynu. Wszystko za sprawą miksta. Jest pierwsza zawodniczką w erze open, która zdobędzie medal we wszystkich trzech olimpijskich konkurencjach – singlu, deblu i mikście.

W całej historii zrobiło to sześć osób, wszystkie w latach 1900-1924. Ale to 36-letnia Amerykanka może być pierwszą tenisistką, która wywalczy trzy złote medale. Niewiele zawodniczek i zawodników miało jednak taką okazję, bo też mikst w programie igrzysk olimpijskich znalazł się po raz szósty (w 1912 roku rozegrano dwa turnieje – pod dachem i na wolnym powietrzu).

W tym roku gra podwójna w ogól pośpieszyła w sukurs amerykańskim tenisistom, przede wszystkim deblistom i to pomimo absencji braci Bryanów. W deblu po brąz sięgnęła para Johnson/Sock, w mikście już na pewno do reprezentantów Stanów trafią złoto i srebro.

W sobotnich półfinałach Williams z Ramem zwyciężyli rozstawionych z „czwórką” Sanię Mirzę i Rohana Bopannę. Hinduską parę pokonali 2:6, 6:2 i 10-3. Dołączyli do nich Mattek-Sands i Sock, którzy wygrali 6:4, 7:6(3) z Lucie Hradecką i Radkiem Stepankiem.

Po raz drugi w historii dojdzie więc do amerykańskiego finału miksta. W 1924 roku Hazel Wightman i Richard Williams okazali się lepsi od rodaków – Marion Jessup i Vincenta Richardsa.


Wyniki

Półfinały miksta:
Venus Williams, Rajeev Ram (USA) – Sania Mirza, Rohan Bopanna (Indie, 4) 2:6, 6:2, 10-3
Bethanie Mattek-Sands, Jack Sock (USA) – Lucie Hradecka, Radek Stepanek (Czechy) 6:4, 7:6(3)

Rio: złota Monica Puig!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Monica Puig mistrzynią olimpijską! Sensacja stała się faktem. Portorykanka zwyciężyła w finale 6:4, 4:6 i 6:1 Angelique Kerber i zdobyła pierwszy w historii kraju złoty medal olimpijski.

Na taki dzień całe Portoryko czekało 68 lat. Od dnia kiedy portorykańscy sportowcy w 1948 roku zadebiutowali w igrzyskach w Londynie. Sięgali po brązowe medale – sześciokrotnie, po srebrne – dwukrotnie, ale po olimpijski laur nie potrafił żaden. Aż turniej życia w Rio rozegrała Monica Puig. 22-letnia zawodniczka, której w gronie faworytów najzwyczajniej w świecie nie wymieniano. W przeciwieństwie do Kerber, mistrzyni Australian Open i finalistki Wimbledonu tylko z tego sezonu. Ona też stała przed szansą, by dołożyć kolejny piękny fragment do bajkowej opowieści o tegorocznych występach.

To było starcie Dawida z Goliatem, ale z takich starć Portorykanka w Brazylii już wychodziła zwycięsko. Choćby eliminując triumfatorkę Roland Garros Garbine Muguruzę, dwukrotną mistrzynię Wimbledonu Petrę Kvitovą. Jeszcze w styczniu Puig w rankingu WTA należało szukać pod koniec setki, dokładnie na 94. miejscu. Wykonała ogromny skok, to dla niej sezon życia. Ukoronowała go złotem w Rio. Walczyła ze zdecydowaną faworytką po odpadnięciu Sereny Williams. I walczyła jak równa z równą, jak gdyby dla niej też było normą rozgrywać dwa finały turniejów wielkoszlemowych w jednym sezonie. Kerber pokonywała ją wcześniej dwukrotnie. Tak ważnego pojedynku z Niemką jednak nie rozgrywała. W ogóle w życiu nie stała przed taką szansą, nigdy nawet nie przeszła czwartej rundy turnieju wielkoszlemowego, zdobyła tylko jeden tytuł WTA i to mało prestiżowy, bo w Strasburgu. Przecież nie tylko na wielki sukces sportowy, ale by wpisać się do historii kraju.

Ten sukces rodził się powoli, od małej porażki, od straty serwisu w pierwszym secie. Portorykanka szybko opanowała jednak emocje. Odłamała do 15 i zaczęła mecz od nowa, ale w znacznie lepszym wydaniu, znacznie pewniejsza, solidniejsza. Już nie przegrywała gemów serwisowych, ale Kerber także utrzymywała podanie. Raz z trudem, bo musiała bronić break pointa. Im bliżej było decydujących rozstrzygnięć, tym częściej na jej twarzy pojawiał się grymas. A Puig niezmiennie dążyła do zwycięstwa. I dopięła swego w dziesiątym gemie. Przy podaniu Niemki wyszła na prowadzenie 40-15, to dawało jej dwa break pointy i dwie piłki setowe, ale dwóch nie potrzebowała. Już za pierwszym podejściem skończyła seta.

Na drugą partię mistrzyni Australian Open wyszła odmieniona. Pomogła przerwa medyczna, o którą poprosiła. Grała agresywniej, poruszanie nie sprawiało jej kłopotów, raz za razem posyłała asy. Tak samo jak w przegranym pierwszym secie na starcie zostawiła Puig w blokach, doprowadzając do przełamania. Ale scenariusz się nie powtórzył – nie straciła przewagi, nie musiała nawet bronić break pointów. Aż do ósmego gema. Fantastycznie grająca Portorykanka odrobiła stratę, zrobiło się 4:4. To był jednak tylko zwiastun. Obie tworzyły kapitalne widowisko. Kerber odzyskała prowadzenie przełamaniem na 5:4 i uciekła bezradnej rywalce na 40-0 przy swoim serwisie. 22-latka, choć chwilę wcześniej popełniała proste błędy, odrodziła się. Obroniła trzy piłki setowe. Tyle że genialne zagrania przeplatała pomyłkami, z czwartym setbolem też sobie poradziła, ale piątym wyrzuciła piłkę w aut. I tak Niemka wygrała seta.

Już otwarcie trzeciej partii zapowiadało coś wielkiego. Puig nie straciła na starcie podania. Ba, już w drugim gemie przełamała Kerber, a po niektórych jej zagraniach wiceliderka światowego rankingu stawała i po prostu biła brawo. Trudno było nie przyklasnąć. Portorykanka dokonywała cudów. Grała jak z nut, przełamała na 4:0, a w piątym gemie zrobiła nawet szpagat przy piłce gemowej. I wygrała ją. Niemka trenująca w Puszczykowie nie byłaby jednak wielką tenisistką, gdyby nie rzuciła się do walki. Obroniła piłkę meczową przy stanie 0:5, drugą już przy podaniu przeciwniczki.

Obie tworzyły widowisko niesamowite, godne walki o złoto. W samym siódmym gemie Puig obroniła sześć break pointów, a Kerber dwa meczbole. Ale to druga rakieta świata w końcu się pomyliła, uderzyła w aut. 22-latka oszalała z radości. Pobiegała w trybuny, odebrała flagę Portoryko i zalała się łzami. Tak przeszła do historii tenisa jako pierwsza nierozstawiona mistrzyni olimpijska, a przede wszystkim do historii kraju.


Wyniki

Finał singla:
Monica Puig (Portoryko) – Angelique Kerber (Niemcy, 2) 6:4, 4:6, 6:1