Fed Cup: turniej niewykorzystanej szansy
Choć Polki wystąpiły w Tallinnie bez naszej najlepszej tenisistki, to szansa awansu do baraży o Grupę Światową była bardzo duża. Tym bardziej szkoda, że nie udało się jej wykorzystać i za rok znów czeka nas udział w podobnym turnieju.
Po tym, jak w zeszłym roku Polska spadła z II Grupy Światowej Fed Cupu, stało się jasne, że o powrót wcale nie będzie łatwo, szczególnie jeśli w składzie naszej ekipy zabraknie Agnieszki Radwańskiej. I Grupa Euroafrykańska to bowiem etap, z którego trudno się wydostać – z 14 drużyn dalej przechodzą tylko dwie, a kandydatów co roku jest co najmniej kilku. W ciągu czterech dni trzeba na dodatek rozegrać trzy-cztery mecze i przygotować się na wiele różnych scenariuszy. W ostatnich latach dobitnie przekonały się o tym choćby Brytyjki.
Dlatego gdy okazało się, że krakowianka kadrze nie pomoże, Magda Linette bardzo słabo zaczęła sezon, a do Tallinna wybiorą się między innymi Johanna Konta i Jelena Ostapienko, walka o awans stanęła pod sporym znakiem zapytania.
Losowanie marzeń
W takim turnieju trzeba mieć jednak również trochę szczęścia i trzeba przyznać, że to dopisało naszej kadrze w losowaniu, które w zasadzie było wymarzone. Dwa mecze w grupie zamiast trzech i pewność, że w walce o awans unikniemy starcia z Brytyjkami, Chorwatkami czy Węgierkami. Na drodze stanęły Austria i Gruzja, a potem Serbia (z dwoma młodymi tenisistkami zamiast najlepszych), Estonia, Bułgaria (bez Pironkowej) lub Izrael.
Obecny sezon całkiem nieźle rozpoczęła Katarzyna Piter, która wygrała w Orlando turniej z pulą nagród w wysokości 25.000$. Nic dziwnego, że to ona wystąpiła w Tallinnie w singlu i trzeba przyznać, że spisała się całkiem nieźle, choć, jak to Piter, miała wzloty i upadki. Tak było choćby w meczu z Ekateriną Gorgodze, lecz najważniejszy był tam wynik końcowy.
A ten, przynajmniej w grupie, był dobry – wygrane z Paszek (w singlu i deblu) i Gorgodze. Martwić mogła dyspozycja Linette, która przegrała kolejny zacięty mecz z Haas, lecz przełamanie niekorzystnej passy w meczu z Gruzją dodało jej pewności siebie. Polki z kompletem zwycięstw awansowały do finału, były bardziej wypoczęte od Serbek i naładowane pozytywnymi emocjami.
Finałowy rollercoaster
– Moją najmocniejszą stroną jest to, że bardzo dobrze się poruszam i gram solidnie, ale uważam, że aby zrobić krok do przodu i wygrywać z jeszcze lepszymi zawodniczkami, trzeba być trochę bardziej odważnym – mówiła Piter po wygranej z Paszek, gdy była nie do końca zadowolona ze swojej postawy. I w ostatnim meczu z Ivaną Jorović te założenia wreszcie spełniła, bo od początku grała odważnie i agresywnie. Tym bardziej szkoda, że nie udało się wygrać, bo akurat za ten mecz trudno coś naszej tenisistce zarzucić. Na szczęście błyskawicznie do remisu doprowadziła Linette i o wszystkim zdecydował debel.
Decyzja Klaudii Jans-Ignacik co do tego, kogo wystawić w decydującym spotkaniu, do dzisiaj budzi kontrowersje. Wszyscy spodziewali się sprawdzonego duetu Paula Kania/Katarzyna Piter, który pewnie wygrał z Austrią, a ponadto zaliczył dwa finały w cyklu ITF. Tymczasem zamiast Kani, która ze wszystkich czterech tenisistek najbardziej nastawia się obecnie na debla, na korcie pojawiła się Magda Linette.
Ta decyzja nie była podyktowana żadną kontuzją. Sama Kania była zresztą wyraźnie niezadowolona z takiego obrotu spraw. – Była to decyzja taktyczna, wystawiłam dwie zawodniczki, które były dzisiaj bardzo dobrze dysponowane – przyznała Jans-Ignacik. I początkowo trudno nie przyznać jej racji, bo w singlu Linette i Piter zagrały bardzo dobrze, nie wyglądały też na zmęczone. Długo wszystko wskazywało na to, że decyzja naszej kapitan obroni się sama na korcie. Było przecież 6:4 i 3:2 z breakiem, ale kluczowa okazała się końcówka drugiego seta. Właśnie wtedy Polki zostały przełamane także psychicznie. – Pod koniec drugiego seta emocje wzięły górę, gra się po prostu posypała – skomentowała Jans-Ignacik.
Wrócimy mocniejsi?
Po ostatniej piłce szczególnie żal było Piter, która w objęciach naszej kapitan długo płakała. W pierwszych meczach to właśnie poznanianka była najsilniejszym ogniwem polskiej kadry, a i w finale zagrała na miarę swoich możliwości. – Przecież chcę to wygrać! – krzyczała na początku trzeciego seta. Chciał cały nasz zespół, ale to młode Serbki cieszyły się z awansu. Jans-Ignacik zapowiada, że o awans powalczymy za rok. Jeśli jednak do Tallinna (prawdopodobnie to tam znów zostanie rozegrany turniej) znów nie poleci Agnieszka Radwańska, to taka szansa może się już nie powtórzyć. Oby sobotni debel nie okazał się tak decydujący, jak ten sprzed blisko dwóch lat, gdy w podobnych okolicznościach minimalnie lepsza okazała się Szwajcaria. Po wygranej w Zielonej Górze byłaby Grupa Światowa…