Pierwszą półfinalistką Porsche Tennis Grand Prix w Stuttgarcie została CoCo Vandeweghe, która zaskakująco szybko (w godzinę z niecałym kwadransem) pokonała rozstawioną z numerem 6 Caroline Garcię 6:4, 6:2.
W tym roku, zamiast tradycyjnego uroczystego otwarcia, organizatorzy PTGP zaproponowali publiczności szybki jak Boxter 718 GTS – czekający na jutrzejszą zwyciężczynię singla – turniej supertiebreakowy. Zaprosili do niego trzy Niemki, które po meczu Pucharu Federacji z Czeszkami były przecież na miejscu, oraz Kristinę Mladenovic, Garcię i Vandeweghe.
Z czałej szóstki Amerykanka zrobiła najgorsze wrażenie – zdarzył się jej nawet serwis prawie pod linię końcową. Kiedy zdobyła pierwszy punkt, już wysoko przegrywając, jednym gestem zachęciła trybuny do owacji. Wprawdzie na siedząco, ale zawsze był to jakiś przerywnik.
W Stuttgarcie kibice znają się na tenisie, więc nie żałowali braw Vandeweghe. Kto jednak – ręka w górę! – spodziewał się, że Amerykanka wyrzuci już z „prawdziwego” turnieju Sloane Stephens (to akurat było jeszcze prawdopodobne), potem broniącą zeszłorocznego tytułu i finalistkę sprzed dwóch lat Laurę Siegemund, wreszcie liderkę rankingu WTA Simonę Halep, a dziś Garcię? Nawet Vandeweghe była zdziwiona, bo nigdy wcześniej nie dotarła do półfinału turnieju na nawierzchni ziemnej – nawet rangi ITF.
– Sama nie wiem, co się dzieje – przyznała podczas konferencji prasowej. Konferencja, szczerze mówiąc, była ciekawsza od wydarzeń na korcie. – Kiedy przełamałam Caroline, wiedziałam, że powinnam skoncentrować się na pilnowaniu gemów serwisowych.
Amerykanka pilnowała ich skutecznie, natomiast Francuzce po prostu zabrakło sił do kontrataku. Trzy poprzednie mecze wygrywała w trzech setach, w pracy spędziła aż 6 godzin i 41 minut, a bez paliwa w baku nawet porsche nie pojedzie.
W wygodnym fotelu i z mikrofonem w dłoni Vandweghe nie popadła w konferencyjną rutynę. Ponieważ wcześniej obiecała niemieckim dziennikarzom dowiedzieć się od swojej mamy, skąd to nietypowe w USA nazwisko, wyciągnęła z kieszeni spodni dresowych telefon.
– Myślalam, że moja rodzina pochodzi z Belgii. Mama odpisała mi, że jednak z Niemiec i podała nawet nazwę miasteczka. Nie oczekujcie jednak ode mnie, żebym ją wymówiła. Mogę natomiast przeliterować: P, F, O, R, Z, H, E, I, M.
Jeszcze nie skończyła, gdy jeden z dziennikarzy już się cieszył: – Ja jestem z gazety z Pforzheim!
Rozmowa wróciła na tematy tenisowe, ale Vandeweghe nie chciała dziś opowiadać o forhendach i bekhendach. Wolała na przykład o reakcji swoich krewnych, przyjaciół i znajomych na niespodziewany, co już ustaliliśmy, sukces w Stuttgarcie. Wymieniła kilka nazwisk, a na koniec wyliczanki dodała, że „nawet z Polski”.
Skoro padło słowo „Poland”, już nie można było cicho stać z boku i tylko notować. – CoCo, konkretnie, kto przysłał ci tego esemesa z Polski?
Nie ryzykowała wymowy Pforzheim, natomiast powoli bo powoli, ale całkiem poprawnie odpowiedziała, że Bogdan Dzudzewicz. Miło, że nie zapomniała o polskim epizodzie w swojej karierze.
Artur St. Rolak, Korespondencja ze Stuttgartu