Despacito, taniec i szlem – kulisy triumfu Ostapenko

/ Antoni Cichy , źródło: własne/elespanol.com, foto: AFP

Jelena Ostapenko w sobotę została wielkoszlemową mistrzynią. Pokonała Simonę Halep i przezwyciężyła stres. O ostatnich godzinach Łotyszki przed finałem opowiedziała jej trenerka, Anabel Medina Garrigues.

10 czerwca. Dla wielu sobota jak sobota. Dla jednej dziewczyny, jej trenerki, rodziców i bliskich dzień, którego nie zapomną do końca życia. Dzień, w którym ze zdolnej tenisistki z papierami na wielkie granie stała się mistrzynią wielkoszlemową. Pokonała 4:6, 6:4, 6:3 Simonę Halep i zdobyła w ogóle pierwszy tytuł na poziomie wyższym niż ITF Pro Circuit.

Ostapenko na korcie nie sprawiała wrażenia innej tenisistki niż ta, która wygrała sześć poprzednich meczów. Grała falami, ale to dla niej norma. Już w pierwszym gemie zaprezentowała się tak, żeby nikomu nawet do głowy nie przyszło, że mogłaby się stresować. Ale jest tylko i aż 20-latką, która nigdy wcześniej nie doświadczyła wielkoszlemowego finału. Przeżywała ten mecz. Może nawet bardziej, niż ktokolwiek przypuszczał.

Medina jak melissa
W Paryżu w boksie Łotyszki siadała Anabel Medina Garrigues. 34-latka urodzona w Walencji jeszcze kilka miesięcy temu była aktywną tenisistką. Brała udział w turnieju olimpijskim w Rio – oczywiście w deblu. W grze podwójnej dwukrotnie wygrywała Rolanda Garrosa: w 2008 roku i 2009 roku, kiedy Ostapenko miała 11, później 12 lat. Rola Hiszpanki w sukcesie młodej Łotyszki jest trudna do oszacowania. Ale na pewno wielka. Dzieliła się doświadczeniem, potrafiła jednym gestem z trybun dać znak podopiecznej.

2 czerwca 2017

Medina Garrigues także przeżywała coś po raz pierwszy. Jej podopieczna w finale turnieju wielkoszlemowego – jeszcze kilka tygodni, może dni temu nie brałaby tego na poważnie. Mimo że dopiero niedawno zeszła z kortu jako zawodniczka, potrafiła dołożyć brakujący element do zwycięskiej układanki. Wtedy, kiedy nikt nie widział. Kiedy nie radziła, czy przeciwko Halep grać crossowo czy serwować tak, a nie inaczej – choć to na pewno też robiła i na pewno otworzyła tym drogę Łotyszki do triumfu. Ale kto wie, czy najważniejszej części trenerskiej pracy nie wykonała w najbardziej niekonwencjonalny sposób. W najmniejszym stopniu niezwiązany z grą w tenisa.

Chodź, zatańczymy
Zaczęło się zwyczajnie. Jeśli o czymś zwyczajnym takiego dnia można mówić. Pobudka, uczucie ekscytacji przypominające o wyjątkowości tej soboty. To nie dziwi. Tak jak nie dziwi, że Hiszpanka poszła towarzyszyć Jelenie podczas rozgrzewki. Ostapenko, którą zastała, nie była tą dziewczyną co zawsze. – Kiedy się obudziłam, miałam motyle w brzuchu. Poszłam na rozgrzewkę, ale Jelena była bardzo nerwowa. Zapytałam ją, jak się czuje. Powiedziała, że nie chce z nikim rozmawiać. Byłam przecież zawodniczką, doskonale wiedziałam, co to znaczy. Taka złość świadczy o jednym. Masz nogi z waty. To oczywiste, że trzeba było to jakoś zmienić – napisała na łamach El Espanol.

Medina Garrigues musiała co prędzej znaleźć wyjście z tej sytuacji. Być jak pani psycholog, uspokoić i rozluźnić 20-latkę. Sięgnęła po narzędzie niekonwencjonalne. Przeczytała, co gra w duszy podopiecznej, co będzie pozytywnym impulsem. Trafiła. – Jelena uwielbia tańczyć. Zawsze ma słuchawki na uszach. Powiedziałam jej: puść na głos muzykę i włącz „Despacito”. Piosenka zaczęła lecieć z głośników jej iPhona. Poprosiłam ją: pokaż mi, czego nauczył cię twój nauczyciel od tańca. Zaczęłyśmy tańczyć, uśmiechać się, Jelena wystarczająco się odprężyła. Zmienił się jej wyraz twarzy, właściwie się rozgrzała. Potem wszystko już poszło w dobrym kierunku – zdradza kulisy ostatnich godzin przed meczem 34-letnia Hiszpanka.

10 czerwca 2017

To tylko kolejny mecz
Trenerka Łotyszki z autopsji zna to uczucie zbliżającego się finału wielkoszlemowego. Doświadczała go dwukrotnie, znamienne, że w Paryżu. Choć nie umywało się to do tego, co czekało Ostapenko. Ona miała wyjść na kort osamotniona, bez deblowej partnerki, bez kogokolwiek, do kogo mogłaby się odezwać po nieudanym zagraniu, z kim mogłaby skonsultować taktykę na następną piłkę. Ale Hiszpanka wniosła do zespołu Łotyszki spokój, tonuje impulsywną 20-latkę. – Bardzo ważne, żeby na każdy mecz zapatrywać się w ten sam sposób. Jeśli nadaje się mu zbyt wielką wagę, powstaje niepotrzebny stres, a jego trzeba unikać za żadnego skarby. Tak nie należy pod chodzić do finału Wielkiego Szlema. Powtarzałam Jelenie: to tylko kolejny mecz.

I kolejny, siódmy mecz w Paryżu Jelena też wygrała.

""

Antoni Cichy