„Do zobaczenia, Jerzy, i dzięki za wszystkie uśmiechy”
Do paryskiej hali Bercy ludzie przychodzili głównie po to, aby dopingować swoich i oglądać popisy mistrzów. Nikt nie przypuszczał, że najbardziej zaczaruje ich 21-letni Polak i od razu skradnie im serca.
Francuzi niejedno widzieli. Wielokrotnie podglądali nieznanych nikomu kwalifikantów, którzy nagle przedzierali się w turnieju coraz wyżej i wyżej, zaskakując wszystkich. Obserwowali też wielu mistrzów serwisu, posyłających bombę za bombą, po których za każdym razem trzeba było patrzeć na prędkościomierz. Widzieli niejednego wielkoluda, który jednym ruchem ręki pokrywał pół kortu. Rzadziej zdarzało się być świadkiem meczu, w którym ktoś zagrywał drop shota, którego naprawdę drop shotem można było nazwać. Ale i tego byli świadkami. Aż tu nagle pojawił się człowiek, który ma wszystko – potężną siłę, finezję i szczerą, ujmującą sympatię. Klasa.
Janowicz zachwycił francuską publiczność swoją grą. Połączenie potężnych serwisów i uderzeń z głębi kortu z subtelnymi skrótami okazało się czymś, czego ludzie pragną. A widok wielkiego chłopaka tarzającego się po zwycięstwie po korcie i łkającego jak niemowlę skradło ich serca całkowicie. W finale żelazna konsekwencja i niewiarygodna solidność Davida Ferrera zatrzymała Polaka, ale to nie znaczy, że i w tym meczu nie wprawiał w zachwyt widowni. W pierwszym gemie trzepnął piłką z prędkością 226, a potem 236 km/h, co zaparło publiczności dech w piersiach. Gdy kilka minut później posłał po taśmie bombę, po której na tablicy pojawiło się 242 km/h, musiał czekać dobre pół minuty, aż kibice skończą bić brawo.
Gdy tylko Janowicz bronił break pointa – czy to serwisem niemal zwalających Ferrera z nóg, czy skrótem, na którego Hiszpan nie znajdował odpowiedzi – paryska publiczność cieszyła się niczym dziecko obserwujące pokaz sztucznych ogni na powitanie nowego roku. Francuzi nawet polubili jego odgłosy wydawane na korcie. Nie, nie piski czy wrzaski, które słychać podczas meczów Wiki czy Marii, ale „stare, dobre, męskie odgłosy”. Odgłosy w stylu „wkładam maksymalną siłę w przesunięcie lodówki, bo coś mi pod nią wpadło, a ja nie mogę tego dosięgnąć”.
Na korcie potrafi zrobić minę, której przestraszyłby się niejeden wróg. Po skończonym meczu łagodnieje jak baranek, podbiega do siatki ze łzami w oczach i obejmuje delikatnie rywali niższych o głowę albo i więcej. Gdy na każdej kolejnej konferencji prasowej powtarzał: „czuję się jak w filmie”, wierzyliśmy mu, szczególnie, gdy pamięta się o tym, jak trudną drogę musieli przejść on i jego rodzice, aby dotarł do tego miejsca.
BNP Paribas Masters 2012 będzie przez Francuzów kojarzony z Davidem Ferrerem, który wreszcie wygrał turniej tej rangi i Jerzym Janowiczem, który w poniedziałkowy poranek obudził się jako 26. tenisista świata, zaczynając tydzień jako 69., a sezon jako 221. Reprezentant gospodarzy nie wygrał turnieju, ale to był dla Francuzów bardzo przyjemny tydzień. Tydzień, w którym Jerzy jeszcze bardziej rozświetlił Miasto Świateł.


