Fed Cup: wyjątkowo Wielka Niedziela

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne, foto: AFP

Najpierw obowiązki, potem przyjemności – głosi stara acz niezbyt lubiana zasada. Polskie tenisistki nie mają wyboru i też muszą się jej podporządkować, odkładając póki co myśli o rodzinnym spotkaniu przy żurku z białą kiełbasą, jajach i słodkich mazurkach. Jeśli jednak na olimpijskich kortach w Barcelonie w ciągu dwóch dni wygrają przynajmniej trzy mecze, świętowanie Wielkiej Nocy, mimo że nieco opóźnione, będzie przyjemniejsze niż kiedykolwiek wcześniej.

Spędzanie Wielkanocy poza domem to dla tenisistów i tenisistek chleb powszedni. O ile Boże Narodzenie wypada w ich wakacje, o tyle Pascha już w trakcie gorącego sezonu. Sama Agnieszka Radwańska przyznaje, że w ostatnich latach bardzo rzadko pojawiała się w tym czasie w Krakowie i zdążyła się do tego przyzwyczaić. Teraz atmosfera będzie bardziej rodzinna, bo do Barcelony jedzie z nią siostra. Dla rozgrywek o Puchar Federacji to jednak nowość. Sprawdziliśmy. W swojej pięćdziesięcioletniej historii nigdy nie zdarzyło się, aby grano w Wielką Sobotę lub Wielką Niedzielę. Najwcześniej w Lany Poniedziałek.

Termin jest wyjątkowy, szansa przed jaką stoi nasza drużyna również. Polki walczą nie tylko o powrót po dokładnie dwudziestu latach do Grupy Światowej, ale także o wyrównanie najlepszego w historii wyniku naszej reprezentacji w tych rozgrywkach. Wszystko dlatego, że dziś formuła turnieju jest inna niż kiedyś. Przez wiele lat Puchar Federacji nie miał aż tak rozbudowanej struktury i rozgrywano go zaledwie w kilka dni. W 1992 roku Magdalena Feistel, Katarzyna Nowak i Katarzyna Teodorowicz-Lisowska dotarły do ćwierćfinału składającej się wówczas z 32 drużyn Grupy Światowej, przegrywając dopiero z Niemkami, reprezentowanymi przez Anke Huber i Steffi Graf, co jest, jak dotąd, największym sukcesem polskiej reprezentacji. Sobotnio-niedzielna wygrana z Hiszpankami w Barcelonie pozwoli zatem naszym tenisistkom znów znaleźć się wśród ośmiu czołowych drużyn Pucharu Federacji, bo właśnie z tylu ekip składa się aktualnie elitarna Grupa Światowa I.

Mecz z całą pewnością nie będzie łatwy, ale trudno nie pokusić się o stwierdzenie, że Polki znalazły się w niezwykle korzystnym położeniu. Przede wszystkim do składu po kontuzji i rehabilitacji wróciła Urszula Radwańska. To ona wywalczyła w zeszłym roku decydujący punkt w barażach o Grupę Światową II z Belgijkami. Ona dokładała też ważne zwycięstwa, kiedy dziewczyny rywalizowały jeszcze w rozgrywkach grupowych strefy Euroafrykańskiej – zarówno sama w singlu, jak i z siostrą w grze podwójnej. O ogromnym znaczeniu, jakie pełni w zespole Agnieszka, nie trzeba nikogo przekonywać. O zaangażowaniu także – od 2006 roku, czyli odkąd na dobre zaczęła się jej fantastyczna kariera – nie opuściła żadnego (!) z 32 meczów reprezentacji. Wygrała 38 pojedynków, przegrała tylko 7. W pogotowiu są także świetna deblistka Alicja Rosolska i Paula Kania, która dwukrotnie jej partnerowała, odnosząc jedno zwycięstwo. Tomasz Wiktorowski zbudował silną drużynę.

O składzie rywalek tego samego powiedzieć już nie można. Z gry wypadły dwie najlepsze obecnie reprezentantki Hiszpanii, czyli Carla Suarez Navarro oraz młoda, groźna, utalentowana Garbine Muguruza. Maria-Teresa Torro-Flor, Silvia Soler-Espinosa, Estrella Cabeza Candela i Anabel Medina Garrigues nie stanowią już takiej siły rażenia. Historia bezpośrednich pojedynków sióstr Radwańskich (zakładamy, że to one zagrają we wszystkich singlach) z wymienionymi zawodniczkami jest dla rywalek miażdżąca. 7 spotkań, 7 zwycięstw, żadnego straconego seta!

Doświadczenie w występach reprezentacyjnych także przemawia na korzyść Polek. Agnieszka, Urszula i Alicja łącznie rozegrały dla kraju 98 spotkań, każda ponad 20! U Hiszpanek imponującym wynikiem może się pochwalić tylko Anabel Medina Garrigues, która ma na koncie 30 występów, ale i najlepsze sportowe lata już za sobą. Sumując mecze pozostałej trójki dobrniemy raptem do 11 gier. W zasadzie to dwójki, bo Estrella Cabeza Candela jest debiutantką.

Największą, ale chyba też jedyną mocną bronią Hiszpanek, będzie nawierzchnia. Podopieczne Conchity Martinez na mączce czują się jak ryba w wodzie, a Polki jej po prostu nie lubią. Nic dziwnego, bo styl gry, jaki prezentują, do kortów ziemnych nie pasuje. Dużo trudniej wypracować pozycję, pozwalającą na wędrówkę do siatki, dużo ciężej zagrać groźnego drop shota, wreszcie dużo trudniej skończyć akcję. A że Hiszpanki biegać umieją i lubią, to wiemy.

To wszystko jednak mało. Summa summarum, więcej atutów jest po stronie Polek. W lutym nasze reprezentantki, bez Urszuli Radwańskiej, pokonały 3:2 Szwecję, a Hiszpanki, z Carlą Suarez Navarro, przegrały 2:3 z Czechami, w składzie których zabrakło Petry Kvitovej. Wiele wskazuje na to, że to będzie Wielka Niedziela. Nie tylko ze względu na najważniejsze chrześcijańskie święto.