Historyczna piętnastka Federera!
– Zasłużył na to wszystko – powiedział krótko Andy Roddick podczas ceremonii dekoracji na centralnym korcie Wimbledonu. Stało się. Roger Federer dokonał tego, czego wszyscy mu życzyli. W niesamowicie emocjonującym finale pokonał Amerykanina 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14 i zdobył historyczny, bo piętnasty, tytuł wielkoszlemowy w karierze, bijąc rekord Pete’a Samprasa, a także powrócił na fotel lidera rankingu ATP.
Gdy organizatorzy przygotowywali wszystko do ceremonii dekoracji, cały kort centralny, na stojąco, zaczął głośno krzyczeć: Roddick! Roddick! W ten sposób wspaniała, sprawiedliwa i chyba dziś niespotykana londyńska publiczność wyraziła podziw dla cudownej gry Amerykanina i podziękowała mu za serce włożone w walkę. A-Rod wstał i pozdrowił publiczność, a ta jeszcze głośniej zaczęła klaskać. Nie inaczej zachowywał się Roger Federer, który również wstał i bił brawo rywalowi. Czapki z głów, Andy.
– Grał nieprawdopodobnie podczas całego turnieju. Andy, jestem pewien, że tu wrócisz i wygrasz – komplementował swojego rywala Roger Federer. I komplementował wcale nie przesadnie, bowiem Roddick rozegrał dziś kapitalne, jedne z najlepszych w karierze, zawody, walcząc z genialnym Szwajcarem jak równy z równym przez 4 godziny i 16 minut.
Punktualnie o 15 weszli na wypełniony po brzegi centralny kort Wimbledonu. Federer jak prawdziwy dżentelmen, podtrzymujący wspaniałą tradycję wspaniałego turnieju. Ubrany w długie białe spodnie i elegancką gustowną marynarkę. Przywitali ich gromkimi brawami, na czele z takimi gwiazdami jak Björn Borg, Rod Laver czy Ilie Năstase, a po trzecim gemie, jakby celowo, jakby chciał dostać specjalną owację, wszedł ten, o którym dzisiaj równie głośno jak o Federerze – Pete Sampras…
Rozpoczęli w imponującym stylu. Obaj skoncentrowani, pewni, przygotowani. Pierwszego gema Roddick wygrał błyskawicznie, posyłając dwa asy. Federer odpowiedział również dwoma asami i zrobiło się 1:1. I dalej grali przepięknie, jak na wimbledoński finał przystało. Świetnie serwowali, notowali sporo uderzeń kończących i prawie w ogóle się nie mylili. Dopiero w jedenastym gemie zawrzało, bowiem Amerykanina opuściło pierwsze podanie. Jednak pięciokrotny mistrz z Londynu nie wykorzystał czterech break pointów, kilkakrotnie robiąc milimetrowe auty. I gdy wydawało się, że wszystko rozstrzygnie tie break, Roddick przełamał rywala, zdobywając tym samym seta!
W drugim niewiele się zmieniło. A-Rod grał nadzwyczajnie, Federer bardzo dobrze, ale szwajcarski mistrz, który wygrywał z Amerykaninem 18 razy w 20 spotkaniach, wyglądał na coraz bardziej zdenerwowanego i coraz mniej pewnego, bo w żaden sposób nie potrafił dobrać się do atomowego podania przeciwnika. Roddick zanotował 79% trafionego pierwszego serwisu i przegrał po nim zaledwie cztery punkty. Ale nie tylko ten element wyśmienicie wychodził 26-latkowi z Nebraski. Amerykanin trzymał rywala na linii końcowej, zagrywając mu niezwykle głębokie piłki i nie pozwalając na przejęcie inicjatywy. Sam dużo częściej wchodził w kort i z powodzeniem wybierał się do siatki. Tym razem tie break stał się faktem, a w nim Roddick objął prowadzenie 6:2. W obozie Amerykanina nastąpił szał radości, Mirka Vavriniec opuściła głowę… I wtedy stało się coś niewiarygodnego. Mający wygranego seta A-Rod przegrał pierwszego setbola przy własnym podaniu, przegrał dwa kolejne po asach Federera, a potem wyrzucił banalnego woleja daleko, daleko w aut. Dwie następne piłki znów padły łupem Szwajcara i można śmiało powiedzieć, że Roddick podarował mu seta.
Można było się obawiać, że po tak przegranej partii Amerykanin się załamie i wspaniały finał przestanie być wspaniały. Ale w trzeciej odsłonie trwała wyrównana walka. Trzeba jednak zaznaczyć, że Federer poprawił swoją grę. Mimo że serwował dużo lżej niż jego rywal, własne gemy wygrywał dużo pewniej niż posyłający prawdziwe bomby Roddick. W całym secie Szwajcar stracił raptem trzy punkty przy własnym podaniu, a Amerykanin w szóstym gemie musiał bronić break pointa. Z opresji wyszedł… asem. Większość wymian z głębi kortu padała jednak łupem Federera, który często zagrywał niezwykle niskie i nieprzyjemne slicy, na które Roddick nie zawsze znajdował odpowiedź. W tie breaku Szwajcar dość szybko uzyskał przewagę i mimo że nieco ją roztrwonił, seta wygrał.
W czwartej partii 26-letni tenisista z Nebraski pokazał, że jest dojrzalszy, twardszy i lepszy niż kiedyś. Praca z Larrym Stefankim dużo mu daje. Widać poprawę w jego technice. Prowadzenie 2:1 chyba lekko uśpiło Szwajcara, który na początku odsłony grał nieco słabiej, a Roddick znów prezentował wysoki poziom. W drugim gemie Amerykanin prowadził przy serwisie rywala 30-15, ale nie miał żadnej szansy na breaka. W czwartym sytuacja się powtórzyła i tym razem, po kapitalnym minięciu, A-Rod przełamał przeciwnika, a po chwili dołożył własne podanie i na tablicy widniało 4:1. Roddick wygrał 89% punktów po pierwszym podaniu i bardzo dobrze radził sobie w wymianach z głębi kortu. Przy stanie 5:3 zrobiło się gorąco, bo serwujący Amerykanin przegrał dwa pierwsze punkty, ale cztery kolejne zapisał na swoje konto i doprowadził do decydującego seta.
Piąta partia była jedną z najbardziej emocjonujących w historii całego Wimbledonu. Obaj bez większych przeszkód wygrywali swoje podania. Wciąż jednak to Szwajcar, który miał mniejszą siłę rażenia, zwyciężał własne gemy pewniej, a Roddick tracił co jakiś czas punkty, które jednak nie miały większego znaczenia. Mimo tak długiego spotkania, mecz ciągle stał na wyśmienitym poziomie, choć nieco częściej obu zawodnikom przytrafiały się proste błędy. Przy stanie 8:8 coś się zmieniło. Roddick miał dwa break pointy z rzędu! Federer, jak to mistrz, wspiął się na wyżyny, posłał dwa wygrywające serwisy i przewagę rywala zniwelował. Wygrał gema i grali dalej… I wreszcie w trzydziestym gemie nastąpił zwrot. Amerykanin stracił dwa pierwsze punkty przy własnym serwisie, ale potem wyszedł na 40-30. Mimo tego po chwili pojawiła się piłka mistrzowska dla Szwajcara, a Roddick w wymianie zagrał forhend ramą w aut, po raz pierwszy w meczu przegrywając własne podanie…
Amerykanin nie krył smutku. Twardy mężczyzna z Nebraski uronił łzę, bo wiedział, jak blisko był wielkiego zwycięstwa nad tym, z którym ciągle i ciągle przegrywał. Z całą pewnością może być jednak z siebie dumny po tym, co zaprezentował na korcie centralnym. Federer jeszcze raz okazał się wielkim mistrzem, kiedy to po ostatniej piłce nie padł, jak zwykł to robić, na kort. Wyskoczył, krzyknął ze szczęścia i tyle. I chyba w ten sposób, powstrzymując nieco swoją wielką radość, pokazał, że docenia wspaniałą postawę rywala.
Ze statystyk… Mecz stał na bardzo wysokim poziomie. Mało błędów, mnóstwo wygrywających uderzeń, ale dwa elementy zasługują na wyróżnienie. O dziwo to Federer zaserwował dziś dużo więcej asów niż Roddick. Szwajcar posłał ich aż 50! Amerykanin „tylko” 27. Z kolei tenisista z Nebraski odnotował więcej wycieczek do siatki. Na 69 akcji wygrał 42. Federer z 59 wędrówek na plus zaliczył 38.
Od poniedziałku Szwajcar powraca na prowadzenie w światowym rankingu, które stracił na rzecz Nadala prawie rok temu.
– To dla mnie wspaniały dzień. Chcę grać jeszcze przez wiele, wiele lat i powrócić tu za rok – powiedział na koniec Federer, po czym podniosła się wrzawa. Tymi słowami Szwajcar uspokoił tych, którzy sądzili, że po tak wspaniałym sukcesie, a przed tak wielkim wyzwaniem jak opieka nad dzieckiem, wielki geniusz z Bazylei może zakończyć karierę.
Wynik finału:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Andy Roddick (USA, 6) 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14



