J-23 nadaje z SW19: Co, na Kanię nie przyszli?
Najpierw akapit albo dwa wstępu, bo nie każdy musi wiedzieć i nie każdy może pamiętać, że nie byłem na jedynie pierwszych 105 Wimbledonach, więc ten jest już 23. Jeśli to pomnożyć przez kilkanaście korespondencji rocznie, to proszę się nie dziwić, że pomysły na tytuły mogły się wyczerpać.
Artur St. Rolak z Wimbledonu
Ale od czego są koledzy? Inżynier, czyli sąsiad z lewej, lepiej znany jako felietonista papierowego wydania „Tenisklubu”, zapewnił, że przygody Hansa Klossa oglądał co najmniej 23 razy, więc ta liczba z czymś mu się kojarzy. Z agentem J-23 konkretnie. Kiedy 23 czerwca rzucił tę sugestię – Inżynier, nie agent – już nie było sensu szukać innych skojarzeń. A dlaczego nadaję z SW19? Kibicom tenisa tłumaczyć tego nie wypada.
Jako się rzekło, pierwszy raz na The Championships byłem w 1992 roku. Jakieś cztery miesiące później urodziła się Paula Kania, pierwsza polska tenisistka młodsza od mojego debiutanckiego Wimbledonu, która już zagrała na najsłynniejszym trawniku świata. Najsłynniejszym, czyli na korcie centralnym All England Lawn Tennis Clubu.
Przed meczem poszła sobie popatrzyć, jak ten kort wygląda i którędy się nań wychodzi. W dniu wielkoszlemowego debiutu nie chciała pomylić drogi. W ogóle nie czuje, aby zabłądziła idąc tam razem z Na Li. Długo nie czuła też, że jest gorsza od Chinki. Dopiero przy stanie 5:3 zauważyła, na czym polega różnica między pierwszą dziesiątką a drugą setką rankingu WTA.
Po meczu nie była zadowolona. Nie chciała słuchać opinii, że przegrać 5:7, 2:6 z pierwszą po Serenie Williams to nie są żadne „bęcki”. Bo porażka to porażka i już jutro nikt nie będzie pamiętał dokładnego wyniku.
Wchodząc na konferencję prasową była jeszcze lekko zasmucona. Wystarczyło jednak kilka pytań na rozluźnienie atmosfery i zaczęła się rozmowa, w której Kania błyszczała dowcipem i dystansem do samej siebie. Dziennikarze pilnie notowali, ale po powrocie do biurka jedną kwestię napisali z pamięci.
– W szatni oglądałam mecz Murraya. Patrzę, na trybunach 15 tysięcy ludzi. Wychodzę na swój mecz, a tam tylko 5 tysięcy. Myślę sobie „Co, na Kanię nie przyszli?”.
Przyszli, ale nie od razu, bo musieli przy frytkach, pimmsie i truskawkach pogadać o szansach Szkota na obronę tytułu. Wrócili i już prawie w komplecie zobaczyli końcówkę meczu Kani z Li. W większości chyba byliby skłonni zgodzić się ze zdaniem Polki, że ten kort to miejsce w sam raz dla niej.



