J-23 nadaje z SW19: Każda ma swoją Makarową

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Kto widział ten mecz, temu nie trzeba go opowiadać jeszcze raz; kto nie widział, temu opowiadać nie warto. Nie ma o czym. Jak do tanga trzeba dwojga, tak do meczu dwóch. Były dwie, ale grała tylko jedna. Nie nasza.

Artur St. Rolak z Wimbledonu

Wygląda na to, że Jekaterina Makarowa ma patent na Agnieszkę Radwańską. Rosjanka pokonała Polkę w czwartej rundzie ubiegłorocznego US Open w dwóch setach, chociaż przegrywała aż 0:4 w pierwszym. Dziś nie popełniła takiego falstartu.

W małej salce konferencyjnej nr 4 nie ma kamer. Były tylko dyktafony i długopis, więc nie można pokazać, jaką minę miała Radwańska, kiedy zasiadła twarzą w twarz z tymi, którzy – zdaniem niektórych tenisistów – potrafią tylko krytykować, wymagać, czepiać się i zadawać głupie pytania. Radwańska nie chowała wzroku pod stołem czy na suficie, nie błądziła nim po ścianach. Patrzyła pytającym prosto w oczy i próbowała odpowiadać najlepiej jak potrafi.

Nie potrafiła jednak określić przyczyny tak słabego występu. Samo komplementowanie gry rywalki nie tłumaczy wszystkiego. To prawda, że styl Makarowej wyraźnie nie odpowiada Radwańskiej; również prawda, że styl Radwańskiej odpowiada, i to bardzo, Makarowej. Z tego meczu płynie morał, że groźniejszą przeciwniczką wcale nie musi być dziewczyna ze ścisłej czołówki, jeśli na zapleczu jest ktoś, kto wręcz marzy, aby spotkać się z czwartą tenisistką świata.

„Czwarta” to w tym kontekście pojęcie umowne. Na razie Radwańska zachowuje tę pozycję, ale według prowizorycznych obliczeń za tydzień może być nawet szósta. Za jej plecami czają się przecież Maria Szarapowa, Petra Kvitova i Andżelika Kerber. Rosjance wystarczy awans do półfinału, Czeszka musi zajść rundę dalej, natomiast „nasza” Niemka – wygrać turniej. Wszystkie trzy na pewno Polki nie wyprzedzą, bo jutro Szarapowa zmierzy się z Kerber i jedna z nich podzieli los Radwańskiej.

Próbowaliśmy porównać smutek „Isi” z tym, który dopadł ją w zeszłym roku po porażce z Sabine Lisicki. Na oko wyglądał podobnie i można było się tylko domyślać, że tamten był głębszy. Tenisistka potwierdziła – dwie piłki dzielące półfinał od finału bolą znacznie bardziej niż mecz, w którym nie ma się praktycznie nic do powiedzenia.

J-23 wraca do centrali. Jutro meldunku już nie będzie.