Jak jeden dzień – brama do historii
Przepraszam – nie chciałbym się znowu (jak co roku o tej porze) powtarzać, ale jedni tylko pytają, a inni wręcz przypominają, że to mój 24. Wimbledon. Jedne były fajne, inne nawet bardzo, a każdy minął jak jedna godzina. Ten też nie powinien być inny.
Nie chciałbym was także zanudzać opisami meczów, które być może oglądaliście w telewizji, a przynajmniej znacie wyniki i przebieg gry, bo dyżurni naszego portalu już zdążyli opisać to z wszelkimi szczegółami i być może okrasić statystykami. Zamiast tego zapraszam na spacer po Wimbledonie. Postaram się opowiedzieć, jak było tu w 1992 roku, a jak jest w 2015. Dziś o wejściu.
23 lata temu, zmierzając do bramy numer 5, mijałem tłumy kibiców biwakujących na trawniku między chodnikiem a jezdnią Church Road. Byli kolorowi, głośni i wielojęzyczni. Kardiochirurg sąsiadował z kierowcą ciężarówki, Japończyk z Afrykanerem, maturzysta z emerytem. Wszyscy mieli jeden cel – kupić bilet, wejść na trybuny kortu centralnego i zobaczyć mecz z udziałem gwiazdy, którą do tej pory widzieli tylko w telewizji.
Od kilku lat już ich nie spotykam, ponieważ najsłynniejsza kolejka świata (tylko tu ludzie z dumą w oczach paradują z naklejkami „I’ve queued at Wimbledon” na koszulach, bluzkach i sukienkach) została wyprowadzona poza mur pola golfowego, które specjalnie w tym celu All England Club wziął w dzierżawę aż do 2037 roku.
Wchodząc na teren klubu na początku lat 90. mówiło się tylko „Dzień dobry”. Steward uprzejmie odpowiadał, czasem dorzucał jakiś żart i upewniał się, czy redaktor wie, którędy do biura prasowego. Wtedy nie trzeba było dużo wiedzieć, bo wejście do biura dzieliło od bramy kilkanaście metrów.
Samo przywitanie przestało wystarczać, kiedy wzrosło zagrożenie zamachami terrorystycznymi IRA. Przed główną bramą pojawiły się betonowe zapory, a przy wszystkich wejściach stoły, za którymi stanęli w szeregu przeszukiwacze toreb i plecaków. Początkowo, trzeba przyznać, bardzo się przykładali do pracy i od czasu do czasu zaglądali do najmniejszych przegródek. Zwykle kończyło się jednak na pobieżnej kontroli – w kieszeni spodni dziennikarze mogliby wnieść nawet bombę.
Bardziej restrykcyjnie byli (i nadal są) traktowani kibice. W ich przypadku głównym obiektem poszukiwań są wszelkie produkty firm konkurujących z oficjalnymi dostawcami Wimbledonu. Jeśli wybieracie się tutaj jeszcze w tym roku, to lepiej sprawdźcie na www.wimbledon.com – jeśli waszej wody, kawy czy piwa nie ma na liście, na pewno je wam skonfiskują albo każą oddać do depozytu.
Do tej pory żadnej bomby nie wniosłem i już chyba nie wniosę. Dla wszystkich „pass holderów” (czyli tych, którzy mają identyfikatory i nie potrzebują biletów) wyznaczono specjalne wejście. Przed namiotem stoją te same panie i ci sami panowie z firmy ochroniarskiej, którzy sprawdzają ważność ID. A pod namiotem jak na lotnisku – trzeba przejść przez labirynt słupków połączonych taśmami, prowadzący do bramki prześwietlającej bagaż oraz jego właściciela.
Albo nie trzeba, jeśli ktoś z obsługi uzna, że kolejka jest za długa i można kogoś przepuścić bez kontroli. Taki jest Wimbledon – do tradycji turnieju można dopisać również brak jakiejkolwiek logiki.



