Jak jeden dzień – Good Morning, Wimbledon!

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto:

Nie wiem, jak trzy lata temu przed finałem Wimbledonu spały Serena Williams i Agnieszka Radwańska. Ja tak sobie, bo przez całą noc uwierała mnie trema i niepewność, czy sobie poradzę. Przyznacie, że wygłupić się przed kilkunastoma tysiącami kibiców z całego świata i kilkoma dziennikarzami z Polski to nic miłego.

22 czerwca 1992 roku All England Lawn Tennis Club uruchomił Radio Wimbledon. Początkowo działało jak radiowęzeł zakładowy – można było go słuchać tylko przez głośniki rozstawione wokół kortów. Nadawanie kończyło się, gdy zaczynały się mecze. Rozwój techniki sprawił, że dziś radio nadaje bez przerwy. Za 10 funtów kibice mogą kupić maleńki odbiornik ze słuchawkami, który jest jednocześnie pamiątką z turnieju.

Wcześnie rano – dla ludzi od kilku, a nawet kilkunastu godzin czekających w kolejce do kas – radio emituje powtórki najciekawszych meczów poprzedniego dnia. Gdy bramy klubu zostaną otwarte dla publiczności, można posłuchać zapowiedzi najciekawszych wydarzeń dnia, który właśnie się zaczyna. Do tego rozmowy – z tenisistami, trenerami, dziećmi do podawania piłek, dziennikarzami…

Ja po raz pierwszy przekroczyłem bramy AELTC 27 czerwca 1992 roku. Gdyby wtedy ktoś mi powiedział, że kiedyś wystąpię na antenie Radia Wimbledon, to przez dwadzieścia lat chodziłbym z zajadami i chorą przepukliną. Zresztą nie ja jeden bym się z tego śmiał.

6 lipca 2012 roku do mojego biurka podeszła pracownica radia i zapytała, czy nazajutrz nie zechciałbym być gościem programu zapowiadającego finał singla kobiet. Szybko ustaliliśmy godzinę i miejsce spotkania, pani sobie poszła, a ja zostałem z rozterkami. Co powinienem powiedzieć, mniej więcej wiedziałem. Miałem jednak duże wątpliwości, czy dam radę powiedzieć to wszystko po angielsku.

Rok później sam się zgłosiłem do Radia Wimbledon. Nie, nie miałem parcia ma eter. Poprosiłem tylko o nagranie audycji, w której wziąłem udział. Obiecali, że załatwią, i załatwili. Teraz sobie siedzę i słucham tego, co i jak mówiłem przez 19 minut i 11 sekund, i utwierdzam się w przekonaniu, że miałem rację. Miałem rację, aby nie udostępniać nikomu tego nagrania, bo po prostu wstyd mi za mój „language”. Miałem rację – na przykład w przeciwieństwie do Johna McEnroe – że Agnieszka Radwańska sprawi Serenie Williams sporo kłopotów. Rozsądek kazał mi powiedzieć, że będą trzy sety, a serce, że dwa wygra Polka.

Szkoda, że dziś w Radiu Wimbledon wystąpi jakiś Arturo Rolaquez…