Jak jeden dzień – ja, Kim i Andy

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Cała Polska widziała – a jeśli nie, to na pewno już słyszała – jak Agnieszka Radwańska awansowała do półfinału Wimbledonu. Zdrowy trzon społeczeństwa bardzo się ucieszył, a internetowa trollownia – dobrze jej tak! – jeszcze bardziej się zmartwiła. Mecz z Garbine Muguruzą dopiero pojutrze, więc możemy zmienić temat.

Różnica między całym wiekiem XX a drugą dekadą XXI polega na tym, że dla prasy szkockiej Wimbledon był imprezą niemal lokalną, prawie obcą i bez większego znaczenia. Dzienniki z Glasgow, Edynburga i okolic dołączyły do chóru „Timesów”, „Telegraphów”, „Guardianów”, „Sunów”, „Mirrorów”, „Standardów” oraz innych gazet płatnych i darmowych dopiero, gdy pierwszą rakietą Wielkiej Brytanii został Szkot.

Zanim przejdziemy do Andy’ego i Kim Murrayów, powspominajmy Tima Henmana. Dwadzieścia pięć lat temu, że przypomnę najmłodszym czytelnikom, polskie dziennikarstwo wróciło do Europy i wreszcie mogliśmy wyjeżdżać w delegacje nie tylko złotówkowe. Do mnie los uśmiechnął się bardzo szeroko i posłał na Wimbledon. Przyznaję, że początkowo byłem zdziwiony, gdy zewsząd – na lotnisku, w metrze, na przystanku, w supermarkecie – przyglądał mi się z reklam Tim Henman. Bałem się zajrzeć do szafy, bo właśnie mógł przymierzać moje ubrania, do łazienki, bo mógł golić się moim kremem, do lodówki, bo mógł wypić mi piwo, chociaż chyba nie pił.

Nie tylko Henmana wszędzie było pełno. Podczas meczów z jego udziałem kamery BBC nigdy nie zmarnowały okazji, aby pokazać rodziców tenisisty. Równie dobrze realizator transmisji mógłby korzystać z nagrań archiwalnych, bo chyba nikt nie zauważyłby drobnych różnic w strojach państwa Henmanów, a tym bardziej w ich minach.

Prawie wszystko się zmieniło wraz z nadejściem ery Andy’ego Murraya. W jego „boksie” nigdy nie jest spokojnie, bo żona (wcześniej jako dziewczyna, a potem narzeczona) i mama toczą stojące na wysokim poziomie pojedynki na najbardziej emocjonalną reakcję po wyjątkowo dobrych lub złych zagraniach Andy’ego. Tych samych sukienek, bluzek czy garsonek też nigdy nie widzieliśmy dwa razy.

Żona Henmana, Lucy, chociaż pracowała w telewizji, nigdy nie błyszczała przed kamerą. A szkoda, bo to ten typ urody, który nie pozwalał oderwać wzroku od ekranu. Pod tym względem pani Murrayowej tym bardziej nie można niczego zarzucić, ale czasy już inne i inne obyczaje. Media piszą, że Kim wniosła w posagu 30 milionów funtów. Nie w gotówce, nie w kosztownościach czy nieruchomościach rzecz jasna. Zdaniem specjalistów od marketingu właśnie o taką kwotę wzrósł potencjał marketingowy tenisisty. Coraz częściej można usłyszeć, że Murrayowie będą nowymi Beckhamami.

Nadal boję się zajrzeć do lodówki. Zostały dwa piwa, a nas jest troje – ja,  Kim i Andy.

PS. Aha, jeszcze jedno – Robertowi Radwańskiemu melduję, że od trzeciej rundy chodzę na korty, dopinguję Agnieszkę i nawet narażam się sąsiadom na trybunach. Też chcę mieć udział w tym sukcesie. 😉