Jak jeden dzień – łowcy gwiazd

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: Własne

Kiedyś łowy odbywały się głównie na łączce przy kortach treningowych, dziś największą popularnością cieszy się taras na pierwszym piętrze przy biurze prasowym. Na pierwsze polowania chodziłem z kartką i długopisem, potem z dyktafonem, a teraz w ogóle nie poluję. Inni owszem – jedni jeszcze z dyktafonami, drudzy już z kamerami.

„Łowcami gwiazd” spontanicznie nazwaliśmy tych kolegów, którzy w każdej chwili wolnej od oglądania (wyłącznie Polaków) i pisania szli na taras i czekali, aż pojawi się były wybitny tenisista albo znany trener. Rozmówcy pojawiali się (czas przeszły uzasadniony; dziś, dwa dni przed końcem turnieju, zostało ich już tylko kilku) często, bo tędy prowadzi najkrótsza droga z kortów treningowych do szatni i restauracji dla zawodników.

""

Ja na te łowy już nie chodzę z kilku powodów. Po pierwsze – nie chce mi się co roku wysłuchiwać tych samych, zdartych jak stara płyta opinii, że jeśli zawodnik A będzie potrafił narzucić rywalowi swój styl, to powinien wygrać, że zawodniczka B ma grę w sam raz na trawę, że ten to, a tamta tamto… Zmieniają się tylko nazwiska. Zdarzają się też takie gwiazdy, które na ochotnika chcą odpowiadać na pytania, które w ogóle nie padły. Tak lubą udzielać wywiadów i mieć swoje pięć minut w mediach. Zasłaniam się tajemnicą dziennikarską i odmawiam podania nazwisk.

Po drugie – na wystawanie na tarasie szkoda zdrowia. Wbrew stereotypom na Wimbledonie potrafi dobrze przygrzać, więc znacznie przyjemniej jest ponudzić się w chłodzie biurze. Alternatywą dla klimatyzowanej nudy, ale tylko dla twardzieli, może być oglądanie z trybun meczu nawet bez udziału Polaków.

Po trzecie – po co mam robić coś, co i tak ktoś zrobi? W naszym rzędzie na czwartym piętrze chętnie wymieniamy się informacjami. Po co robić tajemnice, jeśli za kwadrans, najpóźniej za godzinę, wszystko będzie można przeczytać w internecie? Bardzo współczuję tym, którzy pracują dla dzienników. Mam jednak coraz więcej wątpliwości, czy to jeszcze są gazety. Jeden kolega nagrywa filmiki, drugi prowadzi vlog (ja zatrzymałem się na dwóch blogach – mała autoreklama: blog.tenisklub.pl/rolak-garros oraz polish-swoj-polish.blogspot.com – i chyba na jakiś czas mi to wystarczy), inny nie wychodzi z Twittera. Nie tylko ja się zastanawiam, kiedy oni mają czas oglądać tenis.

Do tego jeszcze pisanie na czas. Drukarnie zmuszają redakcje do śrubowania kolejnych rekordów. Kiedyś można było poczekać do zakończenia ostatniego meczu i spokojnie napisać o tym, co najważniejsze i najciekawsze. Dziś już wczesnym popołudniem nie mam z kim pogadać, bo wokół słyszę tylko klikanie w klawiaturę. Siedzę więc cicho i cieszę się, w miesięczniku „deadline” określamy z dokładnością do jednego dnia, a nie kwadransa.

""