Jak jeden dzień – odwieczne prawo turnieju

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: Artur St. Rolak

Wykrakałem wczoraj ten alarm, więc dziś o deszczu zacząłem pisać dopiero wtedy, gdy na trawę spadła ostatnia kropla, a na nas komunikat, że do końca dnia już nic nie powinno zakłócić gry. Nie dam głowy, że dzwonek alarmowy na pewno nie zabrzmi, ale jestem skłonny założyć się, iż nic nam na głowy nie spadnie.

Zauważyłem – także na swoim przykładzie – że dziennikarze przyjeżdżający na Wimbledon pierwszy raz, patrzą na turniej oczyma autorów, których tekstów naczytali się przez lata. Największym stereotypem jest przekonanie, że w Londynie musi padać. Z Twittera dowiedziałem się ostatnio, że jedną z tradycji Wimbledonu – obok bieli strojów, truskawek, pimm’sa, wolnej niedzieli w połowie turnieju i wielu innych – są płaszcze. Poprosiłem jednego z kolegów, żeby sfotografował wieszak, na którym mielibyśmy rzekomo wieszać rzekomo tradycyjne okrycia. Sprawdziłem rano, sprawdzałem w południe, za chwilę sprawdzę jeszcze raz – jak nie było, tak nie ma ani płaszczy, ani kapot, ani jesionek.

Takie są odwieczne prawa natury, że parująca woda unosi się do atmosfery, tam się skrapla i wraca do nas w postaci opadów. Mało który zakątek Ziemi jest wolny od tego zjawiska. Południowo-zachodni Londyn nie należy do wyjątków, ale i tak od 1992 roku trzy razy zdarzyło się, że przez całe dwa tygodnie nie spadła choćby kropla deszczu.

Bywało również tak, że organizatorzy przedłużali turniej – czego strasznie nie lubią – aż do „trzeciego poniedziałku”. Do dziś współczuję sobie, że w 2001 roku musiałem wracać i nie mogłem zostać na przełożonym finale singla mężczyzn. Przypomnę, że Goran Ivanisević pokonał wtedy Patricka Raftera.

Aż do 2013 roku był to największy wyrzut sumienia Alana Millsa, choć niektórzy wątpią, czy ówczesny sędzia naczelny Wimbledonu w ogóle ma sumienie. Czternaście lat temu, zamiast posłuchać meteorologów i wysłać Tima Henmana i Ivanisevicia na kort, zanim rozpadało się na dobre, Mills uległ prośbom BBC, która półfinał z udziałem Brytyjczyka chciała pokazać w najlepszym czasie antenowym. W efekcie mecz był wielokrotnie przerywany i dwa razy przekładany na następny dzień, a prowadzenie Henmana 2:1 w setach rozpłynęło się w strugach deszczu.

Meteorologów trzeba tu słuchać pilnie, bo mylą się rzadko. Jeszcze w latach 90. poprzedniego stulecia All England Lawn Tennis Club korzystał z prognoz lotnictwa wojskowego. Dziś pogodę przepowiadają cywile i robią to z jeszcze większą dokładnością, w czym pomaga im współczesna technika. Jeśli w prognozie napiszą, że prawdopodobieństwo opadów nie przekracza 20 procent, to w ogóle nie warto gapić się w niebo. Trzeba, gdy Met Office ogłosi, że szansa na deszcz wynosi, tak jak dzisiaj, 70 procent – wtedy popada z dokładnością do kwadransa, góra dwóch.

Jutro od rana słońce, po południu trochę chmurek. Wieszaki na tradycyjne płaszcze znów będą smutne.

""
Fot. Artur St. Rolak