Jak jeden dzień – osiemnastka osiemnastki
147 lat temu, jako All England Croquet Club, powstał obecny All England Lawn Tennis Club, The Championships są rozgrywane od 1877 roku, natomiast kort numer 18 właśnie skończył 18 lat. Kort jak kort – 600, może 700 metrów kwadratowych trawnika, siatka i 782 krzesełka dla publiczności – ale już zdążył dobrze się zapisać w historii tenisa.
W przypadku tenisa światowego wystarczy spojrzeć na zdjęcie i wszystko jest jasne – na żadnym innym korcie nikt nie grał dłużej, czy to z tiebreakami, czy bez, niż John Isner i Nicolas Mahut przez trzy dni czerwca 2010 roku. Z polskiej perspektywy – nie tylko z powodu dzisiejszego zwycięstwa Agnieszki Radwańskiej – też są powody, aby ciepło pomyśleć o osiemnastce.
Sama Radwańska ma z tego kortu różne wspomnienia. Rok po roku spotkała się na nim z Na Li. Pierwszy mecz wygrała, drugi przegrała, ale oba te pojedynki, zresztą chyba jak wszystkie pozostałe, oglądało się z przyjemnością. W 2009 roku Chinka prowadziła grę, na co Polka odpowiadała spokojem, dokładnością i pomysłowością. Nawet ten nieszczęsny drugi serwis, o którego słabości już wtedy napisano tomy, też pomógł w awansie do czwartej rundy. Jedyne chwile uzasadnionego niepokoju przeżyliśmy, kiedy Radwańskiej uciekał meczbol za meczbolem – wygrała za siódmym.
Rok później ten sam kort, ta sama rywalka, tylko wynik inny. Tym razem Radwańska przegrała w czwartej rundzie po meczu, w którym szanse na zwycięstwo zgasły już w drugim gemie. Później najwyżej się tliły, ale Chinka nie pozwoliła Polce na ich ponowne rozpalenie.
Pierwszy turniej odbył się w 1877 roku, setny – w 1986. Z okazji tego jubileuszu utworzono Last 8 Club, którego członkostwo zdobywają obecnie ćwierćfinaliści singla oraz półfinaliści debla i miksta (kiedyś tylko finaliści gry mieszanej). Do tej pory AELTC wydał nieco ponad 600 identyfikatorów. O przyjęciu do tego towarzystwa Łukasz Kubot marzył od chwili, gdy postawił na Wimbledonie pierwsze kroki, czyli od 2000 roku. Albo jeszcze dłużej.
Jego droga do klubu wiodła między innymi przez kort numer 18. Właśnie na nim dwa lata temu Łukasz Kubot pokonał w trzeciej rundzie Benoita Paire’a. Po czterech kolejnych porażkach z tym rywalem, w tym miesiąc wcześniej na Roland Garros, Polak miał prawo mieć wątpliwości, czy tym razem wreszcie się uda. Nie miał. Najlepszą laurkę wystawił mu Paire, który francuskim dziennikarzom wyznał, że wolałby nawet na jednej nodze zagrać z Rafaelem Nadalem na Roland Garros niż w pełni zdrowia z Kubotem na Wimbledonie.
Nie tylko zdrowia, ale i najwyższej formy w karierze wystarczyło Kubotowi jeszcze na czwartą rundę i zwycięstwo nad Adrianem Mannarino. Dzięki temu zamiast spodziewanego klasyka na korcie centralnym – pojedynku Rogera Federera z Rafaelem Nadalem, siedmiokrotnego z dwukrotnym mistrzem Wimbledonu – świat obejrzał mecz o mistrzostwo Polski na trawie. No chyba, że na korcie numer 18!


