Jak jeden dzień – piłka meczowa

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Jaka jest piłka, każdy widzi. Młodzież nie musi wiedzieć, że dokładnie 30 lat temu Martina Navratilova i Boris Becker zostali ostatnimi zwycięzcami Wimbledonu, którzy grali białymi piłkami. Zmianę na żółte wymusiła telewizja. I tak późno, ponieważ pierwszą transmisję z Wimbledonu w kolorze BBC przeprowadziła już w 1967 roku.

To była druga i do tej pory ostatnia w dziejach Wimbledonu tak radykalna zmiana. Pierwsza odbyła się w 1902 roku, kiedy dostawcą piłek dla All England Lawn Tennis and Croquet Clubu została firma Slazenger. W ten sposób Charlotte Reinagle Cooper i Arthur William zapisali się w kronikach The Championships jako ostatni mistrzowie grający piłkami marki Ayres.

Skąd się wzięła piłka, którą Novak Dżoković wygrał Wimbledon 2015? Można powiedzieć, że z Shirebrook w hrabstwie Derbyshire. Droga piłki na kort centralny była jednak znacznie dłuższa niż ok. 130 mil dzielących siedzibę Sports Direct International, właściciela marki Slazenger, od Wimbledonu.

Surowce i półfabrykaty użyte do produkcji piłki meczowej pochodzą z 11 krajów na siedmiu kontynentach. Odrobinę kaolinu wzięto ze Stanów Zjednoczonych, krzemionkę z Grecji, szczyptę węglanu wapnia z Japonii, nieco magnezytu z Japonii, tlenek cynku z Tajlandii, garść siarki z Korei Południowej, porcję kauczuku z Malezji, naftalen z Chin, klej z Filipin, kłębek wełny z Nowej Zelandii przerobiono w Anglii na filc i odesłano na Filipiny. Właśnie tam wyprodukowano naszą piłkę i zapakowano – wraz z dwiema innymi – do puszki, która przyjechała z Indonezji.

Zanim jednak została „zapuszkowana”, zapakowana w karton i kontener, a potem wysłana do Londynu, przeszła przez sito kontroli jakości. Została zważona (dwie uncje, niecałe 56,7 g) i zmierzona (dwa i pół cala średnicy, ok. 63,5 mm), a na koniec opuszczono z wysokości 100 cali (ok. 2,54 m). Jeśli się odbiła od betonu na wysokość od 53 do 58 cali (1,35 – 1,47 m), to znaczy, że się nadaje. Na finał Wimbledonu czekała w temperaturze 68 stopni Farenheita (ok. 20 stopni Celsjusza).

Jak co roku All England Tennis Club zamawia 52 200 piłek, czyli 17 400 puszek. Około 20 000 piłek trafia do Roehampton (eliminacje) i na korty treningowe. Te, które odbyły siedmio- lub dziewięciogemową służbę meczową, oczywiście nie wszystkie, może kupić każdy kibic – jedną puszkę za trzy funty albo dwie za pięć. Jakieś dwadzieścia lat temu byłem świadkiem uroczej scenki. Kupujący, kładąc pieniądze na ladzie, zapytał, czy tymi piłkami na pewno grał Pete Sampras. Sprzedający, pan w wieku raczej starszym niż średnim, na chwilę odebrał puszkę klientowi, na denku złożył autograf w imieniu mistrza, i oddał z uśmiechem mówiąc: – Oczywiście.

Piłkę meczową Novak Dżoković rozegrał śpiewająco. Serwował Roger Federer, na tablicy wyników (15-40) napis Championship Point aż kłuł w oczy. Podanie było mocne, ale Serb odbił i zaczęła się krótka, lecz intensywna wymiana. W końcu Szwajcar utknął w prawym rogu kortu, a rywal skierował piłkę w lewy. Mistrz wygrał po mistrzowsku.

Dalsze losy tej piłki pozostają nieznane.