Jak jeden dzień – prawda kortu, prawda ekranu

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Cezary Gurjew z Polskiego Radia – całe szczęście, że tylko raz w roku – podtyka mi pod nos mikrofon i każe opowiadać, jak cudownie jest na Wimbledonie. Żeby nie sprawiać koledze przykrości, zawsze odpowiadam – jak Gustaw Kramer Edwardowi Sztycowi z „Vabanku 2” – że tak, że tu się dopiero oddycha…

Nieprawdą jest bowiem, że dziennikarze całe dni siedzą na trybunach jednego z 19 kortów. Znakomitą większość czasu spędzają przy biurkach, przywiązani kablem słuchawek do telewizorów. Właśnie o tych monitorach chciałem dziś opowiedzieć.

W 1992 roku telewizorów było nawet mniej niż kortów, więc sformułowanie „show court” miało podwójne znaczenie. Po pierwsze – były to korty z większymi trybunami. Dziś można powiedzieć, że to korty z aparaturą „Hawk eye”. Po drugie – tylko z tych kortów przekazywano obraz do wielkiej sali telewizyjnej. W tej sali zaś, jednej z niewielu wyposażonych wtedy w klimatyzację, zawsze było tłoczno jak w kinie, a tym tłoczniej, im wyższa temperatura panowała na zewnątrz.

Film, czyli mecz, kiedyś się kończył i trzeba było wracać do biurka, czyli do maszyny do pisania. Z tego urządzenia przestałem korzystać jako jeden z ostatnich, a Agnieszka Bialik z prasy krakowskiej do dziś pamięta, że moje stanowisko pracy można było rozpoznać właśnie po maszynie z napisem „Please, do not remove!”.

Zanim dorobiłem się laptopa, nad wszystkimi biurkami pojawiły się monitory. Z Krzysztofem Rawą z „Rzeczpospolitej” odkryliśmy, że są bardzo przydatne nie tylko wtedy, gdy za oknem upał zniechęcał do oglądania tenisa na żywo. Jeszcze bardziej lubiliśmy je w dni deszczowe, kiedy nawet na korcie centralnym nikt nie grał, bo dach był dopiero w planach. Włączaliśmy sobie telewizję i oglądaliśmy mecze krykieta.

Pochwalę się, że na naszym piętrze (pan Zbigniew Dutkowski mawiał o nim, czasami nie bez racji, „czwarte piętro, trzeci świat”), które dzielimy m.in. z dziennikarzami z Niemiec, Belgii, Japonii, Chin czy Rosji, tylko my dwaj w miarę wiemy, o co w tej grze chodzi. Krzysztof, czytelnikom „Tenisklubu” znany jako felietonista „Inżynier”, kiedyś nawet zagrał w prawdziwym meczu. Akurat przechodził przez park, zatrzymał się z ciekawości, a wtedy gracze zapytali go, czy chciałby się do nich przyłączyć, bo brakowało im jednego do kompletu. Pewnie, że chciał. Po kilku odbiciach, a raczej nieudanych próbach odbić, zapytali go, czy potrafi. Przyznał, że nie, ale przecież nie o to wcześniej pytali.

Krykiet trafił do telewizji płatnej, więc zniknął z naszych ekranów. Tamte ekrany też zresztą później zniknęły, zastąpione przez nowe, wychudzone jak modelki z okładki. W tym roku zastanawialiśmy się, czy podmienili nam tylko piloty, czy także monitory, bo wczoraj na swoim Kuba Ciastoń z „Gazety Wyborczej” zobaczył jakiś „Error”, natomiast dziś współpracy odmówił mój.

Obawiam się, że nie wzięliśmy pod uwagę trzeciej wersji – telewizory zostały tak przeprogramowane, żeby wygonić nas na korty.