Jak jeden dzień – przywilej na szyi
Niektórzy z nas już pakowali laptopy i robili porządek na biurkach, inni dopiero kończyli pisać relacje, a pozostali zazdrościli im, że fajrant blisko. Wtedy ktoś przekazał wiadomość, że Agnieszka Radwańska rzekomo wyprosiła z konferencji prasowej dziennikarza TVN. Nie wyprosiła, bo nie miała kogo wypraszać.
To przykra, ale dobra okazja, aby opowiedzieć, jak na Wimbledonie – nie od wczoraj ani nawet nie od 1992 roku – wyglądają kontakty tenisistów z dziennikarzami. Najpierw należy dostać akredytację. Na Wimbledonie panuje jeszcze system niemal feudalny, bo różne kategorie akredytacji dają różne przywileje. Wspólny jest chyba tylko jeden: możliwość uczestniczenia w konferencjach prasowych. Wszystkich obowiązuje też ten sam zakaz (nie zawsze przestrzegany) – żadnych wywiadów bez wiedzy i zgody organizatorów.
Nikt – nawet TVN – nie dostanie akredytacji w trakcie turnieju. TVN, jak trzy lata temu, może jedynie wyczekiwać za bramą i liczyć na szczęście, że Agnieszka Radwańska akurat tędy opuści korty. Może też telefonicznie poprosić tenisistkę o spotkanie i rozmowę. Myślicie, że po tym, co spotkało ją po igrzyskach olimpijskich w Londynie, rzuciłaby wszystko i pobiegła stanąć przed kamerą?
Załóżmy – czysto teoretycznie – że jakimś cudem dziennikarz TVN dostał akredytację. Na konferencję prasową i tak nie wszedłby z kamerą, bo nikt by go z nią tam nie wpuścił. W salach konferencyjnych nie wolno nawet robić zdjęć – chociaż historia Wimbledonu, „Tenisklubu” i „Rzeczpospolitej” zna jeden wyjątek – a co dopiero filmować. Do przeprowadzania wywiadów telewizyjnych przeznaczone są wydzielone pomieszczenia, do których wstęp mają wyłącznie reporterzy stacji mających prawa telewizyjne do Wimbledonu, w naszym przypadku Polsat.
Agnieszka Radwańska jest profesjonalistką dobrze przygotowaną do wykonywania pracy tenisistki; dobrze zna swoje prawa i obowiązki. Jeśli po meczu musi przyjść na konferencję prasową, to przychodzi czy tego chce, czy nie (wyjątek: w 2012 rok po półfinale miała chore gardło); czy wygrała mecz, czy przegrała. Na pytania odpowiada pełnymi zdaniami, a nie tylko „Tak”, „Nie”, „Może”, „Nie wiem”… Nie ucieka wzrokiem pod biurko ani nie błądzi po ścianach, lecz patrzy pytającemu prosto w oczy. Nikomu nie wyrywa mikrofonu ani nikomu go nie oddaje, jeśli pytanie jest do niej.
Patrzę w prawo, patrzę w lewo – wszyscy mówią to samo: dziennikarza TVN nie mogła wyprosić, bo najpierw musiałby się wprosić.


