Jak jeden dzień – sekretarz zamiast kucharza

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

All England Lawn Tennis Club nieustannie zapewnia, że wszyscy jego pracownicy – i etatowi, i sezonowi – są bardzo szczęśliwi, jeśli tylko mogą w czymś pomóc gościom turnieju (dziennikarzom również). Nie zawsze są w stanie, lecz to nie ich wina.

W tym roku na naszym piętrze nie można zaparzyć sobie herbaty (jeszcze jeden dowód, że to „trzeci świat” według red. Dutkowskiego?). Ja nie muszę, bo pijam kawę, tu niestety bez entuzjazmu, natomiast moi koledzy biegają na pusto dwa piętra w dół, a potem wracają z kubkiem wrzątku.

W trzecim dniu zwiedzania Wimbledonu chciałem was zaprosić do restauracji dla dziennikarzy i opowiedzieć, co i gdzie jemy. Nie spodziewałem się jednak aż takiej współpracy ze strony klubu. Nie zdążyłem jeszcze dobrze się rozsiąść przy biurku, gdy przez głośniki popłynął komunikat wzywający sekretarza do kuchni. Oho, pomyślałem, jakiś alarm.

W tym miejscu musimy cofnąć się o jakieś 20 lat. Jednym z wielu strażaków pełniących służbę na kortach był wtedy Wiktor, Polak ze Szczecina. Gdy odwiedzał nas w swoich i naszych wolnych chwilach, gawędziliśmy sobie o wszystkim i o niczym. Między innymi o pracy. Zdradził nam na przykład, że komunikat wzywajacy sekretarza oznacza alarm dla ochrony i innych służb dbających o porządek i bezpieczeństwo turnieju. Nie powiedział, co konkretnie oznacza miejsce, w którym ów tajemniczy sekretarz ma się stawić, ale nie pomyślałbym, że ta informacja w ogóle nie jest kodowana.

Dziś sekretarz miał się zgłosić do kuchni, a potem okazało się, że w kuchni pod trybunami kortu numer 1 wybuchł pożar. Niegroźny, chociaż na wszelki wypadek na teren klubu przestano wpuszczać kolejnych kibiców, lecz nie było potrzeby ewakuacji tych, którzy już zdążyli wejść.
Kuchnie i restauracje to najsłabsze ogniwo tego turnieju. Przez całe lata 90. omijałem jadłodajnię dla dziennikarzy. Jedzenie było podłe, a ceny takie, jakby nad wejściem świeciła gwiazdka Michelina. Któregoś razu zaczepiła mnie ankieterka i wypytała między innymi o to, gdzie jadam podczas pobytu na Wimbledonie. Szczerze odpowiedziałem, że w strefie gastronomicznej dla kibiców, gdzie za dwa, trzy funty można było kupić pół kurczaka lub rybę z frytkami albo dwa kawałki pizzy. W restauracji prasowej wybór był niewiele większy, ceny znacznie wyższe, a wrażenia smakowe żadne. Pani wyznała, że sama też bywa tam bardzo rzadko, a jeśli już, to spotyka głównie dziennikarzy z USA i Japonii, dla których widocznie wszędzie było tanio.

Rok 2000 dał nam Millenium Building, w nim nową restaurację, a w niej większy wybór dań, kilkufuntową zniżkę i buteleczkę wina (0,1875 l) od sponsora do dziś związanego z turniejem. Pan Zbyszek Dutkowski – nasz wimbledoński nestor, w sumie 29 turniejów na zawodowym koncie – najbardziej chwalił sobie właśnie chardonnay albo savignon blanc na zachętę. Czerwone pijał rzadko, za to zawsze powtarzał – niezależnie od tego, co miał na talerzu – że „ryba z frytkami to jedyny angielski wkład do kuchni światowej”.

Pewnego razu z półek bezpowrotnie zniknęły buteleczki z winem. W ramach rekompensaty dostaliśmy podwyżkę dotacji. Z turnieju na turniej dopłata rosła o ćwierć, czasem o pół funta, lecz nigdy dotąd nie przekroczyła 10. Kilka miesięcy temu szefowa biura prasowego przesłała akredytowanym dziennikarzom mejla z informacją o zmianach, jakie czekają nas w 2015 roku. Nowa restauracja, nowy bar, nowa kawiarnia, nowe godziny otwarcia (całą dobę) i dopłata do rachunku pokrywająca koszt dwóch posiłków „na bogato” lub trzech w objętości umiarkowanej, lecz pozwalającej zapomnieć o przynoszeniu kanapek.

Mamy za co, mamy co – od kanapek z lodówki (brrr), przez bar sałatkowy, pizzę (poprawiła się, i to bardzo) i grilla aż po sushi – ale nadal nie mamy powodu, aby nad talerzem cmokać z zachwytu. Na pewno nie jest to już garkuchnia, ale też nic ponad stołówkę zakładową. Tak, gotowania mogliby tu uczyć się od Teresy (nazwisko i adres znane redakcji). W jej kuchni pożaru nie było.