Jak jeden dzień – w obcym łóżku

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Być może już gdzieś o tym czytaliście albo słyszeliście. Jest tu – patrząc od okna – „Dziennik Polski”, „Rzeczpospolita”, ja („Rz” podpowiada: napisz „brawo ja”), „Gazeta Wyborcza” (a może Twitter, sam-a nie ma pewności), „Przegląd Sportowy” i, piętro niżej, Polskie Radio. O Polskiej Agencji Prasowej nie wspominam, bo nie macie dostępu do jej serwisu, a o pozostałych mediach w ogóle nie warto wspominać.

Być może już czytaliście, być może słyszeliście, że uczestnicy Wimbledonu unikają mieszkania w hotelach i wolą wynająć pokój, apartament (jeśli mają trochę większy budżet) lub cały dom (czołówka daje radę). Chcą mieszkać jak najbliżej kortów, aby jak najmniej czasu tracić na dojazdy, a przy okazji uniknąć najbardziej natrętnych fanów.

W 1992 roku (przypominam: wtedy po raz pierwszy przyjechałem na Wimbledon) w miejscowej gazecie przeczytałem ciekawą historię. Pod koniec lat 70. państwo Ridgwellowie zaczęli wynajmować swój przestronny, komfortowo urządzony dom. Za pierwszym razem przeżyli jednak chwile zwątpienia. Wpuścili „na pokoje” siedmiu juniorów – z jakiego kraju, nie chcieli powiedzieć – którym kilkakrotnie udało się zalać łazienkę tak, że farba z kuchennego sufitu odłaziła płatami, a wyłamanie drzwiczek od pralki nie sprawiło im żadnej trudności. Znajomi Ridgwellów, również wynajmujący swe domy, opowiadali o jeszcze większych spustoszeniach.

Ridgwellowie obiecali sobie wtedy, że już nigdy więcej. Potrzebowali jednak pieniędzy, bo zapożyczyli się na kupno i remont jachtu. Ponieważ wszystkie naprawy w zniszczonym domu zostały wykonane na koszt organizatorów, właściciele spróbowali jeszcze raz. Pewnego dnia zatelefonował do nich agent i zapowiedział, że przyjdzie obejrzeć dom w imieniu bardzo znanego gracza. Zjawił się po kilku minutach w towarzystwie Borisa Beckera, który wprowadził się następnego dnia. Od razu polubił ten dom, a gospodarze polubili gościa.

W tym samym 1992 roku jeden z dziennikarzy przebrał się za włóczęgę i wędrował od domu do domu – wszędzie, gdzie mieszkali znani tenisiści. Ponoć Becker był jedynym, który nie odmówił mu drobnego wsparcia. Czy można się dziwić, że po Niemcu państwo Ridgwellowie nie chcieli mieć już innego lokatora?

W tym roku Becker dopisał dalszy ciąg tej historii. Trzykrotny mistrz Wimbledonu od sześciu lat mieszka w Londynie, i to całkiem blisko All England Lawn Tennis Clubu. Wyniósł się z Niemiec, bo pokłócił się z tamtejszym urzędem skarbowym. Z fiskusem Jej Królewskiej Mości dogaduje się znacznie lepiej; na tyle dobrze, że zamierza nawet wystąpić o obywatelstwo Wielkiej Brytanii.

Becker chyba nie byłby sobą, gdyby w jakimś wywiadzie nie chlapnął, że dzięki niemu, a konkretnie sąsiedztwu z nim, ceny domów na Wimbledonie (w tym przypadku chodzi o nazwę dzielnicy) znacząco wzrosły. Sam swoją nieruchomość wycenia na 7 milionów, lecz ludzie z branży uważają, że trochę przesadza.

W tej opowieści niestety brak puenty. Nie wiadomo, czy Ridgwellowie nadal żyją, ani kto mieszka w ich domu.