Korespondecja z Wiednia. Wiedeńska publiczność delektuje się tenisem jak operą Mozarta

Ciężko sobie wyobrazić sport bez kibiców, a w szczególności tenisa. Wiedeńska publiczność żyje dosłownie każdym punktem, prawie jak ta zgromadzona na amerykańskich kortach US Open. Wczoraj przekonałem się o tym, choćby w trakcie meczu Dominika Thiema, ale nie tylko.

Okazuje się, że stolica Austrii żyje tenisem. Niezależnie od tego, czy jest poniedziałek rano, czy środa wieczór, ludzie z pełnym zaangażowaniem dopingują każdego zawodnika, który wychodzi na kort. Nie ma takiego meczu, podczas którego trybuny Wiener Stadthalle nie wypełniają się po brzegi. W zeszłym roku również miałem przyjemność gościć na tym urokliwym obiekcie i nie przypominam sobie, aby aż tak wiele osób podziwiało poczynania tenisistów na korcie jak w przypadku tegorocznej edycji.

Mimo że w tym roku do Wiednia nie przybyli ani lider rankingu, a zarazem zeszłoroczny zwycięzca turnieju, Jannik Sinner, ani finalista Daniił Miedwiediew, to rywalizacja i tak stoi na wysokim poziomie. Wydawać się mogło, że pierwsze mecze nie będą aż tak ekscytujące i przykuwające uwagi kibiców, a tu miłe zaskoczenie. Zarówno wczoraj, jak i dzisiaj, dostaliśmy sporą dawkę adrenaliny – i tutaj nawet Red Bull (ten napój energetyczny pochodzący z Austrii) nie był potrzebny, by się pobudzić. Wszystkie mecze otwarcia od samego początku angażowały każdego kibica z osobna. Wtorkowe popołudnie rozpoczęło się z Alexem de Minaurem, a dzisiaj show ze swoim jednoręcznym bekhendem miał Bułgar Grigor Dimitrow.

Wszystko wskazuje na to, że atmosfera tego turnieju wciąż się rozkręca, a najlepsze mecze dopiero przed nami. Choć zabrakło kilku czołowych nazwisk, poziom rywalizacji i energia na trybunach pokazują, że tenis w Wiedniu ma swoje niezaprzeczalne miejsce. Kibice tworzą niesamowitą aurę, a każdy kolejny dzień dostarcza emocji, które pozostaną w pamięci na długo. Jeśli turniej utrzyma ten kurs, to przed nami jeszcze wiele niezapomnianych chwil.

Podsumowując, Wiedeń po raz kolejny udowadnia, że potrafi być prawdziwą tenisową stolicą Europy. Kto nie miał okazji jeszcze tu być, ten wiele traci. A daleko przecież nie jest, bo samolotem 1,5godz., a pociągiem około 7godzin. Nic tylko kupić bilet i przybywać.

Ja nie czekam, tylko idę i oglądam kolejne mecze, bo jest na co popatrzeć.