Korespondencja z Berlina. Punkt odniesienia
Drugi dzień tegorocznego Laver Cup przeszedł do historii. Dla drużyny Europy ziścił się bardzo zły scenariusz – tylko jedno zwycięstwo i konieczność odrabiania strat. Z perspektywy tej korespondencji najważniejsza rzecz nie wydarzyła się jednak na szczelnie wypełnionym korcie w Berlinie. W kolejnym tekście pisanym prosto ze stolicy Niemiec tym razem przeniesiemy się nieco na bok od centrum wydarzeń.
Przed wejściem na arenę postanowiłem zrobić spacer po Fan Zonie – terenie przed halą stworzonym dla sympatyków tenisa. Znajdowały się tam liczne stoiska sponsorów, leżaki umożliwiające oglądanie meczów na telebimie tym, którzy nie posiadają biletów, czy mini-korty, gdzie chętni mogli spróbować sił w grze ze znajomymi. Moją szczególną uwagę przykuło jednak coś innego. Była to płachta, przed którą ustawiono radar mierzący prędkość piłki. Śmiałkowie mogli sprawdzić szybkość serwisu. Kolejka była naprawdę spora – chętnych nie brakowało. Wśród próbujących znalazły się nawet dzieci, które miały problem z utrzymaniem rakiety dla dorosłych w ręku.
Spędziłem tam sporo czasu na przyglądaniu się efektom prób. Przyznam, że nigdy wcześniej nie miałem podobnej możliwości. Po niektórych podchodzących do wyzwania było widać tenisowe ogranie. Maszyna okazywała jednak bezwzględność i długo musiałem czekać aby ujrzeć na niej trzycyfrowy wynik. Po uderzeniu jednego z panów wiedziałem już, że lepszego nie zobaczę. Piłka po czystym kontakcie z rakietą wręcz wgryzła się w płachtę, wydając spory huk. Na liczniku ukazało się nieco ponad 115 kilometrów na godzinę.
Pomny doświadczeń z Fan Zony udałem się na trybuny. Jednym z bohaterów sesji dziennej był Ben Shelton, który mierzył się z Carlosem Alcarazem. Mając za punkt odniesienia prędkości serwisów osiągane przed chwilą przez solidnych amatorów postanowiłem zwrócić szczególną uwagę na wartości wyświetlane po podaniach tenisistów światowej czołówki. Oczywiście rekord należał do Sheltona. Po jednym z serwisów piłka pomknęła na drugą stronę siatki z prędkością 228 kilometrów na godzinę. W pamięci wciąż siedziały jednak obrazy sprzed areny. Wiedząc jaki pęd często uzyskiwały piłki posyłane przez zwykłych ludzi, które imponowały wszystkim przyglądającym się, uświadomiłem sobie, że serwisy zawodowców wylatują poza wyobraźnię. Przyzwyczajenie się do oglądania podań lecących ponad 200 km/h może nieco zakrzywiać perspektywę.
Podejmując dyskusję o sporcie, nie tylko o tenisie, warto jest mieć więc punkty odniesienia. Trzeba je ciągle zdobywać – im ich więcej, tym wiedza staje się treściwsza. Dla sobotnich występów europejskich tenisistów podczas Laver Cup naturalnym punktem odniesienia byli rywale. Tenisiści Reszty Świata, zwłaszcza w singlu, nie wybijali się. Frances Tiafoe wygrał spotkanie z Daniiłem Miedwiediewem dzięki super tie-breakowi. Amerykanin, niezwykle lubiący takie wydarzenia, rósł z każdym dobrze rozegranym punktem. Alexander Zverev za porażkę może winić natomiast tylko siebie. Taylor Fritz grał poprawnie, a to rywal otworzył mu furtkę do powrotu w drugim secie, nie potrafiąc utrzymać przewagi przełamania mimo znakomitych warunków fizycznych.
Po zwycięstwie w deblu na tablicy wyników przed ostatnim dniem zmagań widnieje wynik 8:4 dla graczy ubranych na czerwono. John McEnroe w pomeczowym wywiadzie jasno dał świadectwo wiary w swoją drużynę. Pewny swego oświadczył, że ekipa Reszty Świata nie odda zwycięstwa i odniesie trzeci z rzędu triumf.
