Korespondencja z Hamburga: witajcie w XX wieku

/ Adam Romer , źródło: Korespondencja z Hamburga, foto: AFP

Turniej ATP w Hamburgu jest pozostałością po wielkich latach niemieckiego tenisa. Ale na każdym kroku widać, że przeszłość odciska tu swoje przemożne piętno. Choć akurat Polacy byliby zachwyceni mając taką imprezę tenisową u siebie

Adam Romer, korespondencja z Hamburga

Patrząc w drabinkę hamburskiego turnieju i widząc 11 Hiszpanów, dwóch Argentyńczyków, Urugwajczyka i trzech Włochów przypominają mi się drabinki turniejów sopockich z przełomu wieków. Na Prokom Open (a potem Idea/Orange Prokom Open) też przyjeżdżali specjaliści od gry na kortach ziemnych i to dokładnie w tym samym czasie, po Wimbledonie, a przed ruszającym początkiem sierpnia cyklem US Open Series.

Nawet traktowany w Hamburgu z należną atencją Rafael Nadal, też przypomina mi sopocki turniej. Przed 11 laty, gdy jako obiecujący nastolatek przyjechał do Sopotu, także „robił” za gwiazdę. Może tylko był bardziej płochliwy i dużo słabiej mówił po angielsku.

Dziś turnieju w Sopocie nie ma już od wielu lat i by zobaczyć najlepszych tenisistów od gry na kortach ziemnych trzeba wybierać się do Hamburga (można oczywiście też do Paryża na przełomie maja i czerwca, ale to inna historia).

Po obiekcie mieszczącym się w dzielnicy Rothenbaum widać wyraźnie wszystkie perypetie niemieckiego tenisa ostatnich dwóch dekad. Od czasu, gdy miejscowy dyrektor turnieju – Michael Stich wygrywał Wimbledon wokół zmieniło się chyba wszystko, a „Am Rothenbaum” zostało jakby takie samo. Fantastyczny jak na początek lat 90-tych stadion z kortem centralnym i zamykanym dachem (gdzie tak na marginesie mieszczą się biura Niemieckiego Związku Tenisowego) wygląda właśnie tak, jakby miał za sobą 20 lat eksploatacji. Korty wokół należą do miejscowego klubu i prezentują się adekwatnie do tego faktu: drewniane ławki, których w Polsce już nigdzie chyba nie spotkamy, skąpa infrastruktura, brak nowoczesnych rozwiązań. Znajomy dziennikarz żartował, że bezprzewodowy internet będący standardem na wielkich imprezach jest w Hamburgu zupełnie niepotrzebny, bo niemieccy dziennikarze i tak by tej różnicy nie zauważyli. Tu tenisowe życie toczy się ciągle jakby w rytmie z końca XX wieku… Nawet po biurze prasowym oprowadzane są wycieczki, bo nikt za bardzo się dziennikarskimi „deadline’ami” nie przejmuje.

Na szczęście na samych kortach wydarzenia toczą się już w rytmie współczesnego tenisa i można zobaczyć rzeczywiście interesujące spotkania.

Choćby to, w którym wyłoniono rywala Jerzego Janowicza. Diego Schwartzman, dla niepoznaki Argentyńczyk, długo, bo ponad półtorej godziny, opierał się Pablo Cuevasowi, ale koniec końców samym bieganiem nie był w stanie zniwelować cierpliwości i bardziej urozmaiconej gry rywala. Nie wiem czy Janowicz mecz oglądał, ale chyba wie co go czeka, bo Cuevasa w światku tenisowym znają dość dobrze. Na Polaka czeka na pewno niełatwy mecz i trzeba będzie się mocno natrudzić i być przede wszystkim niezwykle cierpliwym, by Urugwajczyka pokonać.

Jak ciężko się gra na wilgotnych kortach miał okazję przekonać się w środę także Łukasz Kubot. Dwa razy wychodził na kort, raz uciekał przed ulewą, raz schodził powoli po przegranym meczbolu. Wraz z partnerem Jeremim Chardy nie wykorzystali swoich szans na przełamanie Bruno Soaresa i Alexandra Peya i skończyło się jak w przysłowiu, że „niewykorzystane szanse się mszczą”. Szkoda, bo Francuz i Polak nie ustępowali rywalom rozstawionym w Hamburgu z numerem drugim.

Na koniec słowo o Hiszpanach, którzy tak licznie się w Hamburgu stawili (aż 11 w drabince singla). Po niespełna trzech dniach rywalizacji zostało ich… tylko dwóch: Rafael Nadal, Jaime Munar. Nie jest to zbyt dobra skuteczność, ale sami zainteresowani chyba się tym zupełnie nie przejmują. Chyba wierzą, że przyszłość i tak należy do nich. Szczególnie gdy patrzy się na treningi Toniego Nadala. Nie, nie z siostrzeńcem Rafaelem. Z kolejnym pokoleniem rodziny Nadalów…