Korespondencja z Londynu: 750 > 500
Awansować do półfinału Wimbledonu bez straty seta i nie nazywać się Serena Williams – to nie zdarza się co roku. Andżelika Kerber (pod nieobecność Agnieszki Radwańskiej odwołajmy się do ostatniego pierwiastka polskości w turniejach singlowych) pokonała Simonę Halep i w czwartek zagra z Williams, ale nie z Sereną. To też raczej dobra wiadomość dla najsłynniejszej obywatelki Puszczykowa.
Artur St. Rolak – korespondencja z Londynu
Spotkanie w tej fazie turnieju tenisistek rozstawionych z numerami 4 i 5 świadczy o tym, że jeśli w ich ćwiartce drabinki zdarzyły się jakieś odstępstwa od ładu rankingowego, to w porę zostały skorygowane. Kerber i Halep miały w głowach przede wszystkim taktykę ustaloną z trenerami, nie można też wykluczyć tremy i jej pochodnych, wszak każda walczyła o zaledwie czwarty półfinał Wielkiego Szlema w CV. O statystyce raczej nie myślały i pewnie dopiero wtedy, gdy było już po wszystkim, Kerber zdała sobie sprawę, że to był 750. mecz w jej zawodowej karierze. Dla Halep 500. W tych okolicznościach mógł się udać tylko jeden jubileusz.
Poprzeczkę wymagań wobec urody tenisa kobiecego Dominika Cibulkova i Agnieszka Radwańska zawiesiły wczoraj tak wysoko, że dziś trzeba było zresetować pamięć, aby ofertę ćwierćfinałową uznać za atrakcyjną. Jarosława Szwiedowa nie uwierzyła, że może zostać najniżej sklasyfikowaną tenisistką, która pokonała Venus Williams na Wimbledonie. Dzięki temu pierwsza na tej liście pozostaje Magdalena Grzybowska. Serena Williams wydzieliła (to sformułowanie autoryzował „Inżynier” – stały felietonista „Tenisklubu” i absolwent Politechniki Warszawskiej) z siebie tylko tyle energii, ile musiała, a nie musiała przesadnie dużo. Cibulkova, zgodnie z przewidywaniami, dostała dziś rachunek za mecz z Radwańską, i to z parabankowymi odsetkami.
Dziś nie trzeba było się zmuszać do oglądania jedynie pojedynku Kerber z Halep. Trzeba oczywiście zauważyć, że obu zawodniczkom własny serwis raczej przeszkadzał niż pomagał w grze (13 przełamań w 25 gemach), ale – z punktu widzenia trybun – miało to korzystny wpływ na widowisko. Były długie wymiany, było dużo biegania, były zwroty akcji. Było też prawie półtorej godziny niepewności, kto wygra. Prawie, bo dopiero w tiebreaku drugiego seta Kerber wywalczyła taką przewagę, której po prostu nie wypadało zmarnować.
– Nie przypominam sobie meczu, który bym wygrała, tracąc swój serwis sześć razy. Obie dobrze returnujemy, a sam mecz stał na wysokim poziomie. W tiebreaku starałam przejmować inicjatywę i nie czekać na błędy Simony – powiedziała mistrzyni Australian Open.
Kerber grała tu w półfinale roku pamiętnego, bo 2012. Uległa wtedy Radwańskiej, praktycznie nie stawiając oporu. – Przede wszystkim jestem teraz o wiele bardziej doświadczoną zawodniczką. Dziś taki mecz traktuję po prostu jak kolejne zadanie do wykonania, a świadomość, że to nie pierwszy mój półfinał, dodaje mi pewności siebie.
Nie mogło, taki czas, zabraknąć pytania o mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Kerber odparła, że już nie może się doczekać czwartku – wygrać i awansować do finału, a potem obejrzeć w telewizji zwycięstwo reprezentacji Niemiec i jej awans. Ten plan mogą popsuć Venus Williams i Francuzi.



