Korespondencja z Londynu: Dopóki, zanim, gdyby…

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Tak, będę się chwalił: byłem na tym meczu! Chwalę się teraz i nie przestanę, dopóki nie dopadnie mnie skleroza. Widziałem wszystkie 56 pojedynków – w tym 6 w turnieju juniorek – rozegranych przez Agnieszkę Radwańską na Wimbledonie i powiem, że ten był chyba najpiękniejszy i na pewno najbardziej dramatyczny.

Artur St. Rolak – korespondencja z Londynu

Były oczywiście ważniejsze, przede wszystkim finał w 2012 roku. Jeszcze do stanu 2:2 w trzecim secie nadzieja na wielką niespodziankę miała solidne fundamenty, dopóki Serena Williams nie zburzyła jej czterema kolejnymi asami serwisowymi. Agnieszka Radwańska popłakała się wtedy przy ludziach – na oczach kilkunastu tysiący na trybunach kortu centralnego i milionów przed telewizorami.

Najwięcej łez wylała po meczu, o którym chciałaby na zawsze zapomnieć i który będzie największą zadrą w jej pamięci, dopóki nie wygra Wimbledonu – półfinał trzy lata temu. Agnieszka Radwańska była bodaj (skleroza chwyta pierwsze przyczółki) o dwie piłki od pokonania Sabiny Lisicki. Kiedy przyszła na spotkanie z polskimi dziennikarzami, było widać, że jeszcze nie wypłakała się do końca, ale dzielnie powstrzymywała się od szlochania w naszej obecności. Dwa dni później spotkałaby się z Marion Bartoli, która na widok Polki grała zwykle jak początkująca juniorka. Łatwo sobie wyobrazić, która z nich poryczałaby się na korcie ze szczęścia.

Zanim jednak Agnieszka Radwańska spotkała się z Sabine Lisicki, wyeliminowała Na Li. Kto pamięta, ten potwierdzi, że uroda tego meczu wybiegała daleko poza średnią uznawaną w WTA Tour za przyzwoitą. Z dramaturgią też nie było najgorzej. Gdyby Chinka wykorzystała przysługujący jej challenge przy piłce setowej dla Polki, mecz mógł skręcić w złą stronę.

Na dzisiejszej konferencji prasowej Agnieszka Radwańska nie musiała ukradkiem ocierać łez. Co miała wypłakać, chyba wypłakała w szatni. A może nie, bo po trzech godzinach meczu z Dominiką Cibulkovą, za który Kim Clijsters obsypała obie tenisistki zasłużonymi komplementami, Agnieszka Radwańska nie miała po prostu siły? Sama nie powiedziała, a my nie zapytaliśmy.

W ogóle jakoś cicho zrobiło się w naszym rzędzie. Zwykle głośno się śmiejemy (czasem pewnie za głośno, bo przecież nie wszystkim wokół było wesoło aż do dzisiaj), żartujemy, nawet kpimy. Teraz nikt nic nie mówi wcale nie dlatego, że wszyscy stukają w klawisze. W drodze z kortu do biura, potem z biura do sali konferencyjnej i z powrotem padło najwyżej kilka słów, z których większość nijak nie nadaje się do powtórzenia.

Można się zastanawiać, co by było, gdyby jedna czy dwie wymiany zakończyły się inaczej, gdyby Agnieszka Radwańska popełniła jeden czy dwa błędy mniej. Zresztą ona sama przestrzegała nas w sobotę, że każdy punkt będzie miał znaczenie, że nie będzie mogła sobie pozwolić na chwilę zapomnienia, dopóki piłka nie zostanie skończona.
– Czas goi rany. W sporcie chyba też – odpowiedziała na pytanie, co po takiej porażce mogłoby ukoić jej ból (psychiczny; fizycznym zajął się Krzysztof Guzowski).

Czy już się chwaliłem, że byłem na tym meczu?