Korespondencja z Londynu: Niedziela niedzieli nierówna
„People’s Sunday” – krzyczą media od piątkowego popołudnia, a niektóre nazywają ten dzień również „Middle Sunday”. Wszystkie przypominają, że to dopiero czwarty taki przypadek w 139-letniej historii turnieju, ale czy aż tak bardzo niezwykły?
Artur St. Rolak – korespondencja z Londynu
Ostatni raz ludowa czy, jak kto woli, środkowa niedziela wypadła w 2004 roku, więc średnia zauważalnie rośnie – wtedy zdarzało się to raz na 43 lata, dziś już raz na 35. Statystyka ma to do siebie, że – zależnie od potrzeb – można wyciągać z niej dowolne wnioski; statystyka niby nigdy nie kłamie, ale bardzo rzadko mówi też całą prawdę. To już lepiej trzymać się faktów zapisanych w kronikach Wimbledonu.
Przed I wojną światową turniej był rozgrywany albo w przypadkowych terminach, albo według jakiejś logiki, którą z dzisiejszej perspektywy trudno pojąć. Dopiero w 1919 roku kalendarz The Championships stał się jako tako zrozumiały. W regulaminie zapisano, że turniej zaczyna się „sześć tygodni przed pierwszym poniedziałkiem sierpnia”, choć łatwiej byłoby zapamiętać, że w poniedziałek między 20 a 26 czerwca. Pierwsza niedziela po tym czerwcowym poniedziałku zwyczajowo była wolna, a i w drugą grano wcale nie od zawsze.
Religii lepiej do tego nie mieszać. Oczywiście jedni wolą dzień święty święcić, za to inni lepiej czują się wtedy na zakupach. W niedziele nie grano tu przez szacunek dla niepisanej umowy z mieszkańcami tej części gminy Merton, z którą sąsiaduje leżący na ponad 17 hektarach All England Lawn Tennis Club. Aż do 1981 roku – jeśli pogoda nie namieszała w programie – finał singla mężczyzn odbywał się w sobotę na zakończenie 12-dniowego turnieju (środkowej niedzieli nie wliczano).
W 1982 The Championships zostały rozpisane już na 13 dni, bo tak chciała telewizja. Stacje transmitujące turniej wyliczyły, że rozgrywanie finałów singla kobiet i mężczyzn tego samego popołudnia nie pozwala zarobić na reklamach tyle, ile dałoby rozdzielenie tych meczów. I tak Jimmy Connors został pierwszym niedzielnym mistrzem Wimbledonu.
„Middle Sunday” ma urok, którego mogą jej zazdrościć powszednie dni turnieju. Nawet na trybunach kortu centralnego towarzystwo jest wtedy mniej snobistyczne niż zazwyczaj, a atmosfera zupełnie festynowa. 25 lat temu, kiedy po raz pierwszy wypadła niedziela dla ludu, publiczność zabawiała się głośnym liczeniem odbić piłki, ale szybko się znudziła. Jimmy Connors (jeszcze nie wiedział, że przegra…) przerwał wtedy grę i zapytał: „O co chodzi? Nie potraficie liczyć powyżej 10?”. Widzowie wybuchli śmiechem i zaczęli liczyć od początku.
Historyjkę z Connorsem w roli kaowca znam z lektury, bo to był ostatni turniej, na którym jeszcze nie byłem. Byłem natomiast w 1997 z najbardziej deszczowym pierwszym tygodniem w kronikach Wimbledonu; pamiętnym dla polskiego tenisa z powodu zwycięstwa Magdaleny Grzybowskiej nad Venus Williams – w czwartek, choć to była dopiero pierwsza runda. W niedzielę ludu na korcie centralnym Tim Henman wygrał z Paulem Haarhuisem 14:12 w piątym secie, ale najlepiej zapamiętał atmosferę na trybunach, bardziej przypominającą Wembley niż Wimbledon.
W planie gier na dodatkową niedzielę 2004 roku można znaleźć wiele doskonale dziś znanych nazwisk. Ana Ivanović, Wiktoria Azarenka i Fabio Fognini grali wtedy w turnieju juniorów, a w głównym – m.in. Roger Federer, Florian Mayer, Feliciano Lopez i Serena Williams. Nie zabrakło polskich tenisistów – właśnie tego dnia zakończył się debiutancki występ na Wimbledonie Łukasza Kubota, Mariusza Fyrstenberga i Marcina Matkowskiego w deblu (ten ostatni wygrał w mikście w parze z Mashoną Washington, siostrą finalisty z 1996).
Dwanaście lat później Serena Williams i Feliciano Lopez znowu musieli zapomnieć o dniu wolnym w połowie turnieju. Amerykanka błyskawicznie, bo w zaledwie 51 minut, rozprawiła się z Aniką Beck, natomiast Hiszpan wznowił mecz z Nickiem Kyrgiosem przy stanie 1-1 w setach. Dziś, poza gratulacjami, nie miał Australijczykowi już nic do powiedzenia.
Drugi poniedziałek Wimbledonu nie jest dniem powszednim – to dzień wyjątkowy, kiedy odbywają się wszystkie mecze czwartej rundy singla kobiet i mężczyzn. We wtorek, jeśli pogoda nie zrobi na złość meteorologom, drogi tenisistek i tenisistów się rozejdą: one rozegrają finał w sobotę, a oni – tak jak robią to od 34 lat – w niedzielę.



