Korespondencja z Londynu: Taka praca

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Ta historia powtarza się co dwa lata – piłkarze wchodzą w drogę tenisistom także na Wimbledonie, bo jak nie mistrzostwa całego świata, to chociaż Europy. I nikt się nie skarży, bo nawet tenisistki zastrzegają sobie prawo do interesowania się futbolem. W biurze prasowym też wypada być na bieżąco z wydarzeniami i na kortach, i na boiskach.

Artur St. Rolak – korespondencja z Londynu

W takich sytuacjach ważna jest taktyka. Pracę trzeba zorganizować sobie tak, aby się nie narobić i mieć czas na wszystko. Dziś wyglądało na to, że się uda, bo na mecze Polek (Polaków w tym roku brak) nie trzeba było czekać do wieczora. Magda Linette i Paula Kania, o czym wszyscy czytelnicy tenisklub.pl zapewne już od dawna wiedzą, były dziś wyjątkowo zgodne – przegrały 5:7, 3:6 każda ze swoją Samanthą. Trzeba jednak zauważyć, że były to różne mecze. O ile w pojedynku Linette ze Stosur nie brakowało ładnych i długich wymian, to Kani i Crawford rzadko udawało się zasłużyć na oklaski widowni.

Mecze bez historii, bez dramatycznych zwrotów akcji, bez prądu w powietrzu, to i co można dodać do tego, co już napisał redaktor dyżurny? Można na przykład poszukać ciekawostek. Od kilku dni wszyscy mówią tu o breksicie, więc aż się prosi, aby pośmiać się z brytyjskich tenisistów gromadnie opuszczających turniej. Wystarczyło chwilę pogrzebać w pamięci, na wspomnienia sprzed lat nałożyć nazwiska i wyniki z tego roku i gotowe – można przełączyć się na piłkę nożną.

Nieraz zdarzało się, że musiałem podrzeć jeden tekst (jeszcze na maszynie wtedy się pisało) i szybko „klepać” drugi, bo ktoś nie chciał pogodzić się z rankingowym przeznaczeniem. Dziś mieliśmy jeden breksit za drugim, relacja była prawie gotowa, aż tu nagle… Na korcie pojawił się Marcus Willis – kwalifikant 775. na świecie i 23. w Wielkiej Brytanii. Kto postawiłby na niego złamanego funta?

Chyba tylko Jennifer, jego dziewczyna, bo on sam na siebie też chyba nie. Pięć miesięcy temu uznał przecież, że na podróże w poszukiwaniu punktów już szkoda czasu i pieniędzy. Ograniczył się do gry w lidze i pracy trenera w klubie. Jennifer przekonała go jednak, że Londyn to przecież nie koniec świata, więc warto wpaść na eliminacje do The Championships. W zeszłym tygodniu Willis jako jedyny Brytyjczyk znalazł drogę z Roehampton na Wimbledon, a dziś z kortu nr 17 wracał do szatni prawie tak długo, jak grał z Ricardasem Berankisem. Czy można mu się dziwić, że po największym zwycięstwie w karierze żadnemu kibicowi nie odmówił wspólnej fotografii ani autografu?

W sali konferencyjnej na Willisa czekał tłum dziennikarzy. Wszyscy – i on, i oni – mieli świadomość, że meczu Anglia – Islandia jednak nie obejrzą. Co robić, taka praca…