Korespondencja z Londynu: Takie małe „ale”

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

To się zdarzyło 27 czerwca 1992 roku, również w sobotę. W trzeciej rundzie singla mężczyzn odpadł ówczesny lider rankingu ATP Jim Courier, który przegrał z Andriejem Olchowskim. Pamiętam, bo to był pierwszy mecz, jaki obejrzałem na Wimbledonie. Na kolejną porażkę światowej jedynki w tej fazie The Championships trzeba było czekać aż 24 lata i 5 dni.

Artur St. Rolak – korespondencja z Londynu

Statystyka często opisuje to, co ludzie na trybunach i przed telewizorami i tak dobrze wiedzą, ale czasem dobrze się nią posłużyć, aby przekonać ostatnich niedowiarków. Codziennie dostajemy jeden plik dokumentów od ATP, drugi od WTA, ale najczęściej są to tylko dwa pliki makulatury. W przypadku meczu Novaka Dżokovicia z Samem Querreyem – a i to dopiero drugiego dnia, bo wczoraj pojedynek został przerwany przy stanie 7:6, 6:1 dla Amerykanina – istotna wydawała się jedynie rubryka „Comebacks from 0-2 Down”.

Wracać miał oczywiście Serb. Od początku kariery dokonał tego czterokrotnie, ostatni raz w czwartej rundzie Wimbledonu 2015 z Kevinem Andersonem. Przy okazji ciekawostka: Amerykanin zrobił to tylko raz – pięć dni temu z Lukaszem Rosolem. Pytanie, czy Querrey trafi do kronik jako tenisista, któremu w jednym turnieju udało się wygrać mecz mimo dwóch setów straty, a potem przegrać mimo prowadzenia 2-0, miało solidne podstawy, a odpowiedź twierdząca wydawała się uzasadniona.

Za Serbem przemawiał przecież i ranking, i długa lista tytułów z tuzinem wielkoszlemowych na czele, i wreszcie statystyka. Było jednak takie małe „ale”… Od ubiegłorocznego pojedynku z Andersonem Dżoković aż siedem razy (w jego przypadku siedem to naprawdę „aż”) przegrał dwa sety w jednym meczu. Że z Andym Murrayem i Rogerem Federerem (z nimi dwukrotnie), to każdemu mogło się zdarzyć, ale z Gillesem Simonem, Michaiłem Kukuszkinem i Jirzim Veselym?

Francuz, Kazach i Czech pokazali, że słabość Serba można wykorzystać sposobem, natomiast Amerykanin – chyba nikt nie jest zdziwiony? – wybrał metodę siłową. W pierwszym dzisiejszym secie, a trzecim w ogóle wyglądał na przerażonego szansą, przed którą sam się postawił, i przegrał go w pół godziny. Nie tylko Querrey i nie tylko Dżoković wiedzieli, że jeśli ten mecz ma zakończyć się sensacją, to musi się to stać w czterech partiach, bo wtedy możliwy był jeszcze jeden tiebreak. I stało się – 7:6(6), 6:1, 3:6, 7:6(5).

Podczas pomeczowej konferencji Serb był rozmowny tylko w takim stopniu, do jakiego zmusili go pytający. Powiedział, że rywal wygrał zasłużenie, że jak zwykle serwował świetnie, a może nawet jeszcze lepiej, bo brutalnie skutecznie, że pogoda nie miała nic do rzeczy, bo przecież dla obu była jednakowa, że w Pucharze Davisa nie zagra, a Wimbledon to nie jest miejsce, aby rozmawiać o innych sprawach.

Querrey miał sporo czasu, aby ochłonąć po największym sukcesie w karierze. Do tej pory osiem razy spotykał się z liderami rankingu ATP, ale dopiero dziś odniósł pierwsze zwycięstwo. Zanim spadły na niego obowiązki wobec mediów i ich czytelników, słuchaczy i widzów, poszedł grać debla w parze ze Stevem Johnsonem.

Co na to wszystko statystyka? Akurat w tym przypadku ATP dokładnych liczb nie podaje, ale intuicja podpowiada, że w następnej rundzie sprawcy największych niespodzianek najczęściej żegnają się z turniejem. Dzisiejszy wynik Querreya w poniedziałek zweryfikuje Nicolas Mahut. Na pewno wszyscy wiedzą, że Francuz brał udział w najdłuższym meczu w historii Wimbledonu, natomiast mało kto pamięta, że Amerykanin był zamieszany w mecz numer dwa pod tym względem – cztery lata temu przegrał z Marinem Cziliciem w 5 godzin i 31 minut.

Już wystarczy tej statystyki. Czas zająć się praktyką – jeszcze set albo dwa na korcie numer 3 i mecz Agnieszki Radwańskiej.