Korespondencja z Londynu: Z centralnego na centralny

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Na trybunach, szczerze mówiąc, tłoku nie było. Posiadacze biletów na kort centralny najwyraźniej uznali, że mecz Agnieszki Radwańskiej z Kateryną Kozłową to idealna pora, aby się posilić. Dziennikarze chyba też, bo na trybunie prasowej każdy mógł usiąść, gdzie chciał.

Artur St. Rolak – korespondencja z Londynu

Na trybunie prasowej – jak szczerze, to do końca – od drugiego gema rozmawialiśmy sobie w najlepsze. Oczywiście szeptem, żeby tenisistki nie mogły usłyszeć naszych żartów, a od drugiego, bo w pierwszym zgodnie upewniły nas, że będzie dobrze. W połowie seta przyjęliśmy prawie za pewnik, iż tegoroczny Wimbledon Radwańska zakończy tak, jak zaczęła – na korcie centralnym. Kozłowa zresztą też. Połowa tej przepowiedni spełniła się po 62 minutach gry. Mogła po równej godzinie, ale Ukraince udało się wtedy coś wygrać – mianowicie challenge po autowym serwisie Polki.

Mecz, jaki był, każdy widział. Nie każdy? Meczu praktycznie nie było, za to kilkanaście piłek efektownie wygranych przez Radwańską (i kilka przez Kozłową) przypomniało publiczności, że tenis nie polega na odbijaniu piłki według schematu, że im mocniej, tym lepiej.

– Tym lepiej, im więcej dachów – odpowiedziała Radwańska na jedno z pytań angielskiej części konferencji prasowej. Gdy przeszliśmy na język polski, ustaliliśmy, że wczoraj Radwańska nie przejęła się przebiegiem meczu Fernando Verdasco z Bernardem Tomicem, bo skoro poprzedni pojedynek na tym korcie zakończył się w trzech setach, to ten musiał potrwać dłużej, bo „byłoby za dużo szczęścia na raz”. Tak doczekała do decyzji o przełożeniu jej spotkania z Kozłową na dzisiaj i schowaniu go pod dachem.

Porównanie z Roland Garros aż samo ciśnie się na usta. O wyższości Wimbledonu można by prawić godzinami, ale tyle czasu nie mieliśmy – smutny pan w marynarce, pod krawatem i ze znaczkiem członka klubu w klapie rygorystycznie pilnował planu medialnej aktywności polskiej tenisistki – więc naszą rozmówczynię trzeba było ograniczyć do wymienienia najwyżej trzech punktów. Dowiedzieliśmy się, że przede wszystkim warunki do treningu są tu znacznie lepsze niż w Paryżu, pomieszczeń dla zawodników w ogóle nie ma co porównywać i w Londynie nikt nikomu nie każe grać w czasie deszczu. My aluzję zrozumieliśmy, a Roland Garros?

Teraz Radwańska znów musi uzbroić się w cierpliwość, bo ciągle pada, a mało prawdopodobne, aby drugi mecz z rzędu mogła zagrać na korcie centralnym. Nie szkodzi, możemy poczekać, ona zapewne też. W drugiej rundzie zmierzy się z Aną Konjuh, która pokonała Karin Knapp 6:3, 6:3. W dniu losowania turnieju Chorwatka była sklasyfikowana o sześć miejsc niżej niż Ukrainka. W dziesięciu poprzednich występach na Wimbledonie Polka tylko raz (pięć lat temu) odpadła w drugiej rundzie, a w tym roku nie widać rozsądnego powodu do pogorszenia tej statystki.