Korespondencja z Malagi. Atmosfera na kortach, czyli włoski święty Mikołaj i rekord prędkości serwisu 159 km/h autorstwa Alvaro

Barbara Hofman, Malaga 

Poza tenisową rywalizacją obiekt Martina Carpeny dostarczał widzom mnóstwo atrakcji. Zawodniczki walczą o trofeum tuż przy lotnisku w Maladze, a więc jakieś 40 minut od centrum turystycznego miasta. Jednak centrum tenisa było w stanie zapewnić rozrywkę dla kibiców na długie godziny bez potrzeby pójścia na plażę czy odwiedzenia słynnego muzeum Picassa.

Od razu przy wejściu znajdował się mini kort tenisowy, na którym kibice odgrywali własne mecze zwykle w obecności dzieci. Tuż obok na oglądających czekało miejsce, gdzie po własnym serwisie można sprawdzić jego prędkość. Przy technologii zawsze ustawiała się kolejka, szczególnie że tuż przy niej był ustawiony aktualny rekord szybkości serwisu. Gdy ja podeszłam do maszyny rekord wynosił 159 km/h, a popełniony był przez niejakiego Alvaro.

Gdy udało się parę metrów dalej w głąb obiektu, kibice wciąż spragnieni rywalizacji mogli konkurować w meczach ping ponga. Wszystkie te atrakcje rozmieszczone były na środku alejki, a wokoło znajdywały się punkty informacyjne wszelakich firm powiązanych czy to z samą dyscypliną, czy z regionem Andaluzji. Dalej pojawił się cytat Billie Jean King Cup, który od razu przykuwał uwagę swoją biała barwą i charakterystycznymi rakietami tenisowymi z lustrami w środku. „Champions are made from something deep inside them, a desire, a dream, a vision”. Tekst banalny, lecz zapewne inspirujący dla mijających go przyszłych zawodników.

Dalej ustawione były wszelkiego rodzaju food trucki z burgerami, kanapkami i piwami z logiem turnieju. Na samym środku strefy dla tenisowych kibiców stał monitor z wyświetlanymi meczami. Można było ułożyć się wygodnie na leżakach czy pufach. W punktach informacyjnych stały młode wolontariuszki ze specjalnymi kredkami, którymi malowały flagi wybranego kraju.

Poza tym to też sami kibice tworzyli niepowtarzalną atmosferę na kortach. Ci byli poprzebierani w barwy swoich narodów, a ich trąbki można było usłyszeć z końca kortu. Był włoski święty Mikołaj, ogromne twarze kanadyjskich tenisistek wydrukowane na kartonach czy piwa w rękach brytyjskich kibiców, którzy raz po raz wykrzykiwali ze swoim wyspiarskim zacięciem imiona „Katie” bądź „Emma”.