Korespondencja z Melbourne: Amerykański Dzień Australii
Venus pamięta, jak wygrywać, nawet jeśli nikt nie wierzy w jej szanse. Finału sióstr Williams nie przewidywali w tym turnieju nawet najodważniejsi.
Dzień Australii przypominał w tym roku bardziej Dzień Ameryki. Bombowce przelatujące nad kortem dwukrotnie zakłóciły półfinał Venus Wiliams z „Coco-motive”. Tak nazwały Coco Vanderweghe australijskie media i bombowe uderzenia z obu stron kortu tylko to potwierdziły. Najlepiej charakter meczu oddał puszczony na stadionie w którejś z przerw pierwszego seta utwór „(Let’s Get) Physical” Olivii Newton-John z 1981 roku. Jeden z amerykańskich dziennikarzy porównał starcie dwóch Amerykanek do niedawnej kampanii wyborczej w Stanach – młodsza Vanderweghe z hasłem „Uczyńmy Amerykę znów wielką” ( jest tajemnicą poliszynela, że Coco jest zwolenniczką Donalda Trumpa), Williams z odpowiedzią „Ameryka przecież już jest wielka”.
Wchodzącej na kort Serenie towarzyszył refren niedawnego hitu Sii: „The Greatest, The Greatest Alive” i rozstawiona z numerem 2. zagrała tak, jakby potraktowała to jak wyzwanie. Dość powiedzieć, że najciekawszym momentem spotkania było zapewne przedmeczowe selfie Lucić-Baroni z publicznością. „Chciałam uchwycić ten szczególny moment w moim życiu” – wyjaśniała Chorwatka. Serena wygrała wysoko, ale Lucić podeszła do półfinałowej przegranej z charakterystycznym dla siebie optymizmem: „Nigdy więcej kwalifikacji!” – uniosła ręce w górę, spytana o przełom, jakim był dla niej ten turniej.
Dziennikarze z Bałkanów wciąż po cichu opowiadają sobie szczegóły z przerwanej kariery Lucić-Baroni. Pochodząca z Macedonii dziennikarka jednego z mediów w Melbourne, która jest akredytowana przy Australian Open od 30 lat, pamięta nie tylko zwycięstwo Chorwatki w turnieju juniorskim w 1997 r., ale i tamtejsze zachowania ojca Lucić i tamtejszą bezsilność środowiska tenisowego. Tuż obok Lucić wymienia Jelenę Dokić, która na w tym roku znowu pojawia się w Media Roomie, ale nadal prowadzi walkę z demonami przeszłości.
Na wieczorny mecz Wawrinki z Federerem od dawna nie było biletów, a podobnie jak przed środowym meczem Raonicia z Nadalem prasa nie była zdecydowana, kto tu jest faworytem. „Herald Sun” zwrócił w nagłówku uwagę, że Stan nie jest już „młodszym bratem”, jak nazywano go tutaj sześć lat temu, gdy pierwszy raz grał na Antypodach z Federerem. Tylko w prywatnych rozmowach dziennikarze – jakby nauczeni już wynikami półfinałów kobiet – częściej wskazywali na doświadczenie Federera.
„The Age” przytoczył słowa Federera, który widzi przyczynę odrodzenia gigantów w szybkości kortów. Jego zdaniem powoduje to w grze „mniej myślenia i więcej instynktu.” „Może starsze pokolenie robi to lepiej” – dodał przed półfinałem.
Wszystko wskazuje na to, że Melbourne nie nudzi się ani siostrami Williams, ani Federerem. Tego ostatniego otacza na meczach drugi czwartek turnieju przyniósł znów rekordową frekwencję w obu sesjach: nocnej i dziennej.
Aleksandra Depowska, Melbourne Park



