Korespondencja z Melbourne: Grać obok Federera
Jak to jest mieć 15 lat i być w finale juniorskiego debla w Australian Open? Dla Mai Chwalińskiej i Igi Świątek nie ma nic naturalniejszego.
Wierzą, że się dopełniają, i to właśnie sprawia, że tak udanie idzie im w parze. „Ja dobrze gram przy siatce, Iga z głębi kortu i to naprawdę dobrze działa” – mówi Maja. Znają się od bardzo dawna – „jeszcze z turniejów do 10 lat” – i decyzja o wspólnym deblu była dla nich oczywista.
Przegraną w finale nie obarczają mięśni brzucha Igi, z powodu których Świątek przegrała mecz pierwszej rundy singla. „W tym turnieju przed finałem nie miałyśmy okazji grać z tak mocnymi zawodniczkami i trudno nam było się przestawić na ten rytm” – wyjaśniła Maja, jak się wydaje – bardziej „wygadana” część zespołu. Przewaga wzrostu i arsenału kanadyjsko-amerykańskich rywalek Polek była widoczna na korcie na pierwszy rzut oka. „Pierwszy set trochę przespałyśmy, dopiero w połowie drugiego zaczęłyśmy grać swój tenis, ale było trochę za późno” – potwierdza Iga.
Iga, która od ponad roku jest zawodniczką Legii Warszawa, „oczywiście” kibicuje też piłkarskiej reprezentacji swojego klubu. Jej etui na telefon w klubowych barwach dodatkowo uwiarygodnia jej słowa. Maja wyraźnie preferuje oglądanie tenisa. Na Australian Open po raz pierwszy miała okazję zobaczyć Rogera Federera (na treningu). „Stałam na palcach, bo było tam tyle ludzi. Nie wiem, jak to się stało, ale byłam tak rozemocjonowana, że zaczęłam płakać” – mówi. Obie juniorki bardzo cenią Agnieszkę Radwańską, bo dzięki niej mogą zobaczyć, w którą stronę się rozwijać. Na Australian Open nie miały okazji spotkać się z pierwszą rakietą Polski, bo turniej juniorski zaczął się już po jej odpadnięciu z turnieju. Maja widziała Agnieszkę tylko raz, w Katowicach, a Iga, która śledzi rozgrywki seniorskie w mniejszym stopniu, nigdy nie miała okazji.
Obie Polki są pod wrażeniem organizacji Australian Open. Dla Mai jest to pierwszy występ wielkoszlemowy, od razu w jej ulubionym miejscu. „Zawsze marzyłam, żeby pojechać do Australii” – przyznaje. Przed turniejem trenowały na twardych kortach legendarnego Kooyongu. Samego Melbourne nie widziały za wiele, ale na sobotę po finale planowały wspólne zakupy. „Byłyśmy raz na plaży, ale tak wiało, że nie dało się tam długo wytrzymać” – dodaje Iga.
Turniej seniorski śledzą bacznie, bo – jak zgodnie stwierdzają – „jest w tym roku niesamowity”. Komu kibicują w finałach? „Rogerowi i Venus” – mówi bez wahania Maja i tłumaczy, że Venus rozegrała tu piękny turniej i świetnie byłoby zobaczyć, jak wygrywa. I choć Serena mogłaby pobić rekord Steffi Graf, to jej zdaniem na pewno jeszcze będzie miała na to inną szansę. „A Roger to Roger” – dodaje krótko.
Na pytanie, czy tenis to dla nich bardziej wyrzeczenie, czy frajda, Iga w zamyśleniu odpowiada, że „to zależy, kiedy”. Maja ripostuje, że przecież „mistrzów poznaje się po tym, ile pracy wkładają w przygotowanie właśnie w trudnych chwilach”. Choć codzienność obu polskich finalistek zwykle wiąże się z wyrzeczeniami, to sam pobyt na takim turnieju, jak Australian Open, jest za to świetną nagrodą.
Aleksandra Depowska, Melbourne Park



