Korespondencja z Melbourne: Tenis w długi weekend
Po pokonaniu Andy’ego Murraya Mischa Zverev przekonywał, jak dobrze jest mieć rodzeństwo. Krótki spacer po kortach wystarczył, by poznać osobę, która mogła być autorem zwycięstw w obu wielkich meczach z udziałem braci Zverevów.
Mischa Zverev w rozmowie z dziennikarzami wspominał, jak po kontuzji z końca 2014 r. spadł w okolice 1100. miejsca w rankingu, przez co zwiedził kilka nieoczywistych miejsc w południowych Stanach Zjednoczonych. – Pamiętam między innymi futures w południowym Teksasie. Bez urazy dla południowego Teksasu, ale nie było tam nic, wokół tylko jakieś motele i Subwaye – mówił Niemiec. Opowiadał też, jak motywujący był w tym momencie wieczny optymizm młodszego o 10 lat brata, Saschy: – Jest osobą, która myśli: mam swój plan, więc nie męcz mnie już swoimi faktami.
Przy stoisku do naciągania rakiet praca nie zwalnia tempa. Jeden z maestros chwalił się, że to on naciągał rakiety Nadalowi i starszemu Zverevovi. Pokazywał mi świeżo „skończonego” żółto-czarnego yonexa z nowiutkim naciągiem, ale nie do końca równą ramą. Widząc brak zrozumienia na mojej twarzy, pokazał mi przywieszkę z napisem: „Nick Kyrgios”.
Podczas meczu Rogera Federera z Keiem Nishikorim nie trzeba było mieć biletu na Rod Laver Arena, żeby dostać próbkę tego, co wyróżnia Australian Open na tle innych turniejów. W położonym między kortami English Club transmisji z kortów nie było, był za to przystojny gitarzysta z niezłym głosem. Otoczony Australijczykami w różnym wieku, sączącymi różne zawartości plastikowych kubeczków, mieszał klasykę popu z freestyle’owym rapem. Zebrał niemal tak liczną publiczność, jak ta, która zebrała się przed wielkim ekranem, gdzie można było oglądać Federera. W długi weekend w środku lata w Melbourne nie zawsze chodzi przecież o tenis.
Aleksandra Depowska, Melbourne Park


