Korespondencja z Paryża: francuska szkoła
O sile tenisa danego kraju świadczą jego reprezentanci i kibice. Piątek był świetnym dniem, by przekonać się o sile tenisa francuskiego. Polakom pozostały emocje w grach deblowych.
Adam Romer, korespondencja z Paryża
Gdy popołudniu, w zwykły dzień pierwszego tygodnia turnieju Roland Garros alejki wokół kortów świecą pustkami, a plac Muszkieterów jest ledwo zapełniony, to może oznaczać tylko jedno: na głównych arenach paryskiego turnieju grają reprezentanci gospodarzy.
W piątek zdarzyło się tak, gdy na korcie centralnym wystąpił Jo-Wilfried Tsonga (pewnie wygrał z Pablo Andujarem, na drugim co do wielkości korcie im. Suzanne Lenglen Gael Monfils rozgrywał niesamowitą pięciosetówkę z Pablo Cuevasem, a na korcie nr 1 Benoit Paire (przegrał w czterech setach z Tomaszem Berdychem).
Jeśli do tego dodać, że wcześniej swoje mecze wygrywali tego dnia Alize Cornet, Gilles Simon i Richard Gasquet, to można było naocznie przekonać się i zrozumieć dlaczego francuski system szkolenia uważany jest za najlepszy na świecie.
Od lat regularnie produkuje kolejnych wybitnych zawodników, którzy dołączają do grona zawodowców na listach WTA i ATP i nawet jeśli Francja nie doczekała się dawno lidera tych rankingów, to w ilości zawodowych tenisistów jest nie do pobicia.
Nic więc dziwnego, że na każdym meczu reprezentanta gospodarzy trybuny wypełnione są niemal po brzegi i kibice wspierają swoich, często przekraczając granice dobrego smaku i kanony kibicowania na kortach. Ale to nikomu w Paryżu nie przeszkadza.
To co przeszkadza to wyniki. Spory zawód przeżyli Francuzi oglądając szaleństwa Paire, który nie był w stanie powściągnąć nerwów w pojedynku z Tomasem Berdychem, nie mówiąc już o pokazaniu swoich pełnych umiejętności. Fantastyczny bekhend to było tym razem za mało na „człowieka bez układu nerwowego” jak określono Czecha, który może jest nudny jak „flaki z olejem”, ale za to niezwykle skuteczny.
Znacznie lepiej poszło zarówno Gasquetowi, który dokańczał wczorajszy morderczy pojedynek z Carlosem Berlocq’iem i Simonowi, który wprawdzie też męczył się pięć setów, ale nawet gdyby mu się nie udało, to i tak w czwartej rundzie byłby Francuz. Jego rywalem było bowiem Nicolas Mahut…
Z polskiego punktu widzenia piątek okazał się wyjątkowo miłym dniem. Wszyscy polscy reprezentanci startujący w deblu odnieśli bowiem zwycięstwa.
Najszczęśliwsza z tego powodu była Paula Kania, która do 50 tys. euro za występ w drugiej rundzie singla, dorzuciła już 16,5 tys. za trzecią rundę debla.
– Dzięki temu będę miała za co grać do końca sezonu – wyznała szczerze na pomeczowej konferencji prasowej, a przecież to nie wszystko, bo ciągle ma szansę na deblowy ćwierćfinał, który wart jest kolejne 28 tys. euro do podziału. Jest wiec o co grać.
Podobne kwoty (za debla) na swoich kontach zapisali już Łukasz Kubot i Marcin Matkowski, którzy mają szansę stanąć naprzeciw siebie w ćwierćfinale. By to się jednak stało, muszą jeszcze wygrać po jednym spotkaniu. Szczególnie dla Kubota będzie to wyzwanie, bo wraz z Jeremy Chardym zmierzą się z bliźniakami Bryan.
– Cieszę się każdym wygranym meczem tutaj, bo wiem, że z każdym kolejnym będzie lepiej. Wyjątkowo cieszyłem się na ten występ – przyznał Kubot, który do Paryża przyjechał niemal wprost po operacji stopy i bez choćby jednego występu meczowego, jedynie po trzytygodniowych przygotowaniach.
Kolejne mecze polskich debli dopiero w niedzielę, z wyjątkiem Magdy Linette, która wraz z Cornet może dołączyć do polskiej ekipy w 1/8 debla już w sobotę.

